سیروس حاجی زاده در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: واقعیتِ امر این است که آیندهی نظم جهانی، نه در اتاقهای فکرِ واشینگتن یا تلآویو رقم میخورد، بلکه در میدانِ نبرد و در واکنش به مقاومتهایِ ضدّ هژمونیک شکل میگیرد. هیچ آیندهی جبری و تکمسیری وجود ندارد، اما آنچه مسلم است، تأثیرِ عمیق و مخربِ این جنگ بر بسترِ لرزانِ نظم بینالملل است.
ادامه مطلب
سید محمدکاظم سجادپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: به نظر میرسد کنفرانس امنیتی مونیخ، آینهای از بههمریختگی نظم بین المللی و شکافهای درون غربی باشد. ولی آیا این شکاف را میتوان به منزله عدم وحدت نظر آنها در مسائل غیرآتلانتیکی دید؟ جواب مثبت نیست.
ادامه مطلب
در این مقاله، ما به بررسی این موضوع میپردازیم که چگونه این بحرانها ساختارهای جهانی را تغییر دادهاند و چه درسهایی میتوان از آنها آموخت.
ادامه مطلب
نارضایتی از نظام جهانی موجود این بینظمی را بدتر کرده است. در نتیجه، نظم نسبتاً پایدار گذشته که به مدت یکچهارم قرن پس از پایان جنگ سرد حاکم بود – نظامی که با همکاری غریزی در بحرانهای امنیتی، اقتصادی و زیستمحیطی همراه شد – به پایان رسیده است.
ادامه مطلب
علی مفتح در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: «جهان چند قطبی» مطلوب روسیه چگونه است؟ این سوال از آن جهت حائز اهمیت است که معمولا چنین برداشت می شود که در پشت واژه ها و اصطلاحات مشترک مفاهیم مشترکی هم وجود دارد و وقتی تهران، مسکو، پکن و استانبول از «جهان چند قطبی» می گویند همگی یک فهم واحد از این جهان دارند.
ادامه مطلب
محمد کاظم سجادپور در یادداشتی می نویسد: یش از یک دهه است که روسها، نه فقط خود را کنشگری استراتژیک در سطح جهانی معرفی میکنند، بلکه از روسیه بهعنوان «بازیگر تمدنی» یاد میکنند. پوتین در عین حال به تمدن غربی ادای احترام کرد و گفت که روسیه ضد غرب نیست، در این میان به برخی از کنش و واکنشهای فرهنگی در درون غرب هم پرداخت و شکافهای موجود در مباحث فرهنگی در غرب را یادآور شد.
ادامه مطلب