دست چدنی در دستکش مخملین مذاکرات

نویسنده: علی بهمن، مدیر عامل خانه مطبوعات خوزستان و کارشناسان مسائل سیاسی

دیپلماسی ایرانی: آنچه امروز در سپهر سیاست خارجی ایالات متحده به عنوان تعلیق مشروط حملات و گفت‌وگوهای سازنده بازنمایی می‌شود، نه یک اراده برای صلح، بلکه فرار هوشمندانه‌ی یک تاجر مستأصل از سقوط بهمن‌وار بازارهای مالی است. ترامپ در حالی با ژست اعطای مهلت پنج‌روزه به زیرساخت‌های انرژی ایران ردای مصلح جهانی به تن کرده که کیمیای قدرت ادعایی‌اش در هفته‌های نخست نبرد رنگ باخته است. حقیقت عریان آنجاست که پیام وی در سپیده‌دم واشینگتن، دقیقاً پیش از گشایش تالارهای بورس و در واکنش به نفت ۱۱۴ دلاری و بازدهی هولناک ۵ درصدی اوراق قرضه شلیک شد؛ این نه یک پیام دیپلماتیک، بلکه یک سپر انسانی اقتصادی برای جلوگیری از فروپاشی درونی آمریکا بود.

ادعای وجود مذاکرات جامع در حالی که هیچ ردی از آن در راهروهای واقعی قدرت دیده نمی‌شود، چیزی جز یک افسانه‌ی ساختگی برای تخدیر افکار عمومی و خرید زمان نیست. ترامپ که پیش‌تر نیز ثابت کرده دست چدنی‌اش را در دستکش مخملین مذاکرات دروغین پنهان می‌کند، این بار در پی بسته‌بندی عقب‌نشینی در لفافه‌ی قدرت است. او آتش تهدید را برمی‌افروزد و سپس خود در نقش آتش‌نشان ظاهر می‌شود تا شکست راهبردیش در برابر منطق بازدارندگی ایران را به عنوان خویشتن‌داری بزرگ‌منشانه به جهانیان بفروشد.

در این میان شکاف عمیق میان لفاظی‌های کاخ سفید و واقعیت‌های میدانی بیش از پیش عیان شده است. ایران نیز به‌عنوان کشوری که دهه‌هاست هزینه‌ی استقلال جغرافیایی و سیاسی خود را پرداخته، نیک می‌داند که اعتبار این آرامش موقت نه در لبخند دشمن و نه در مهلت‌های فرمایشی، بلکه در سرانگشتان مقتدر فرماندهی کل قوا و پولاد سرد نیروهای جان‌برکف میدان نهفته است. استراتژی ایران روشن است؛ فریب مذاکرات خیالی را نخواهد خورد و به جای تکیه بر توهمات توئیتری بر قدرت درونی و آمادگی حداکثری برای پاسخ متقابل به زیرساخت‌های حریف استوار می‌ماند.

فرجام سخن آنکه، ترامپ با این عقب‌نشینی مزورانه ناخواسته به پایان عصر یکه‌تازی بی‌هزینه اعتراف کرد. امروز توازن قوا نه در میزهای نابرابر بلکه در ضرب‌آهنگ میدان و نبض بازارهایی تعیین می‌شود که دیگر تاب تحمل قمار واشینگتن را ندارند. ما از این گردنه نیز با اتکا به تدبیر نظام و قدرت میدان عبور خواهیم کرد و اجازه نخواهیم داد دیپلماسی فریب، جایگزین منطق مقاومت شود؛ چرا که در قاموس ما تنها زبانی که دشمن به درستی درک می‌کند اقتداری است که لرزه بر پیکره‌ی زیرساخت‌های غاصبان می‌اندازد. ترامپ باید بداند که دوران بزن و دررو به پایان رسیده و هر لبخند مسموم با چشمان باز دیده‌بانان این مرز و بوم پایش می‌شود.