محمدجواد حق‌شناس در یادداشتی می‌نویسد: در هشت یادداشت پیشین، از ضرورت بازخوانی تاریخ روابط ایران و آمریکا، شناخت تحولات نظام بین‌الملل و بهره‌گیری از فرصت‌های دیپلماتیک سخن گفتیم. اکنون پرسش این است: ایران چگونه می‌تواند با بازتنظیم سیاست خارجی بر پایه منافع ملی، ظرفیت‌های قدرت ملی خود را به جایگاهی مؤثر، پذیرفته‌شده و پایدار در منطقه ارتقا دهد؟
ادامه مطلب
محمدجواد حق شناس در یادداشتی می‌نویسد: مارکو روبیو با یادآوری جنگ‌های ایران و یونان، از شجاعت، رقابت، افتخار و اراده برتری‌جویی به‌عنوان سرچشمه شکوفایی تمدن غرب ستایش کرد. اما پرسشی بنیادی در برابر این روایت قرار دارد: روبیو سخنگوی کدام غرب و کدام تمدن است؟
ادامه مطلب
محمدجواد حق شناس در یادداشتی می نویسد: شاید مهم‌ترین نکته برای زمامداران کاخ سفید، تفاوت بنیادین میان شکست یک سپاه، سقوط یک حکومت و پایان حیات تاریخی یک ملت باشد. قدرت نظامی می‌تواند تأسیسات را ویران کند و موازنه میدان نبرد را تغییر دهد، اما به‌تنهایی قادر نیست حافظه تاریخی و احساس تعلق یک ملت را از میان ببرد.
ادامه مطلب
محمدجواد حق شناس در یادداشتی می‌نویسد: آیا می‌توان از اختلاف واشنگتن با دانمارک بر سر گرینلند، یا سخنان ترامپ درباره کانادا، نتیجه گرفت که آمریکاییان با مردم این کشورها دشمنی تاریخی و تمدنی دارند؟ روشن است که چنین استنتاجی از واقعیت‌های موجود به دست نمی‌آید. پس چرا باید اختلافات امروز ایران و آمریکا را در چارچوب ستیزی چندهزارساله توضیح داد؟
ادامه مطلب
محمدجواد حق‌شناس در یادداشتی می‌نویسد: آیا روبیو از تاریخ برای شناخت جهان امروز بهره می‌گیرد یا با انتخاب بخش‌هایی از گذشته، برای سیاست کنونی آمریکا پشتوانه‌ای تاریخی و اخلاقی می‌سازد؟
ادامه مطلب
کوروش احمدی در یادداشتی می نویسد: جنگ می‌شود یا نمی‌شود و اگر می‌شود چه زمانی و با چه ابعادی؟ این سؤال پرتکراری است که طی ۱۷ ماه گذشته پیوسته ذهن هر ایرانی، ازجمله فعالان اقتصادی را به خود مشغول کرده و موجب تعلیق و بلاتکلیفی همه‌جانبه شده است.
ادامه مطلب
امیرعلی ابوالفتح در یادداشتی می‌نویسد: در حال حاضر اغلب برآوردهای نظامی و اطلاعاتی حکایت از آن دارد که ایالات متحده در تدارک حمله دیگری به ایران است که احتمالا از دو جنگ قبلی، هم به لحاظ کمی و هم به لحاظ کیفی، شدیدتر خواهد بود. ترامپ در آخرین روز جنگ ۴۰ روزه تهدید کرد تمدن ایران را نابود خواهد کرد. این تهدید به نابودی کامل ایران، البته عملیاتی نشد و اگر هم روزی رخ دهد، به نابودی تمدنی که در برابر حمله مقدونیه، اعراب، مغول ها، تیموری ها و استعمارگران اروپایی ایستادگی کرد، نخواهد انجامید.
ادامه مطلب
اطلاع‌رسانی ایالات متحده در مورد حملات ایران نیز به‌شدت کاهش یافته است. با وجود گزارش‌هایی مبنی بر جراحت سطحی هشت تفنگدار دریایی آمریکا در پی حمله موشکی ایران به یک کشتی تجاری در اواسط سپتامبر، ایالات متحده نه اظهار نظر رسمی درباره این رویداد داشته و نه اقدام تلافی‌جویانه‌ای علیه ایران انجام داده است. با توجه به انتخابات میان‌دوره‌ای پیش‌رو، برای واشینگتن منافع بیشتری دارد که به جای جلب توجه به تداوم حملات ایران، بر تحولات مثبتی همچون بهبود جریان نفت خام تمرکز کند.
ادامه مطلب
کوروش احمدی در یادداشتی می‌نویسد: به نظر می‌رسد که با اعلام ترامپ در شنبه گذشته مبنی بر اینکه «آنها پیشنهادی دادند، اما من آن را رد کردم»، فعلا این پنجره بسته شده باشد. البته آقای عراقچی گفت که ایران همچنان منتظر پاسخ از کانال میانجیگران است.
ادامه مطلب
اسلام ذوالقدرپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: الگوی دوگانه دیپلماسی عمومی و قدرت نرم مقابل قدرت سخت و قانون زور ایالات متحده امریکا را در دو داستان از کنش شهید هوارد باسکرویل و ستیزه‌جویی تمدنی ترامپ علیه ایران در محورهای زیر می‌توان کنکاش کرد.
ادامه مطلب
سید محمد عیسی‌نژاد و پرهام مداح در یادداشت مشترکی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسند: چرا ایالات متحده به‌رغم حفظ برتری ساختاری در موازنه قدرت سخت، در مواجهه با جمهوری اسلامی ایران همواره در آستانه «تهدید حداکثری» متوقف شده و از ورود به یک منازعه نظامی فراگیر و پربسامد پرهیز کرده است؟ آیا این الگو بازتاب نوعی تزلزل تاکتیکی در حلقه تصمیم‌گیری دونالد ترامپ است، یا از دگرگونی در عقلانیت راهبردی واشنگتن، منطق اجبار متقابل و محدودیت‌های تبدیل قدرت قهری به نظم سیاسی پایدار حکایت دارد؟
ادامه مطلب
جلال خوشچهره در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: کاخ نشین کنونی واشنگتن این بار می‌خواهد تهران را با درک تجربه آنچه از سال ۲۰۱۶ میلادی تاکنون میان دو طرف رخ داده، در برزخ انتخاب «منافع حیاتی» و یا «بقا» قرار دهد.
ادامه مطلب
الیوت آبرامز در یادداشتی می‌نویسد: در کنار مذاکرات احتمالی بر سر اوکراین، مذاکره با ایران جدی‌ترین آزمون سیاست خارجی دولت ترامپ است. در نهایت، پرداختن به حقایق با زبان مبهم غیرممکن خواهد بود: ایران یا تنگه هرمز را کنترل خواهد کرد یا نخواهد کرد. اگر این کار را انجام دهد، ایران عملاً ایالات متحده را از خلیج فارس بیرون خواهد کرد و تأثیر زیادی بر هر کشور خلیج فارس و کل خاورمیانه خواهد داشت.
ادامه مطلب
محمود فاضلی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: شواهد نشان می‌دهد خانوارهای یونانی همچنان آسیب‌پذیرترین بخش اقتصاد محسوب می‌شوند. تورم پایدار، افزایش هزینههای انرژی و بحران هزینههای زندگی کاهش اعتماد مصرف‌کنندگان و افت سرعت رشد مصرف خصوصی را موجب شده است.
ادامه مطلب
داود مرادیان در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: در سیاست خارجی، کشورها همیشه به دلیل کمبود قدرت شکست نمی‌خورند؛ گاه به دلیل نادرست فهمیدن واقعیت شکست می‌خورند. آنها ممکن است توان رقیب را بیش از اندازه بزرگ یا کوچک ببینند، نیت او را اشتباه بخوانند، یا تصور کنند که طرف مقابل همان‌گونه رفتار خواهد کرد که خود انتظار دارد.
ادامه مطلب
محمد مونسان در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: امروزه و در جایگاهی که به لطف خون پاک شهیدان این دو جنگ قرار گرفته‌ایم، باید تعارفات بی‌دلیل، ملاحظات بی‌دلیل، محدودیت‌های بی‌دلیل و خودتحریمی‌های نظامی را کنار گذاشت و هم در دکترین هسته‌ای و هم دکترین دفاعی تجدید نظر اساسی کرد. تنها در آن صورت است که دیپلمات‌های ایرانی می‌توانند با مشت‌های گره کرده، در چشمان دشمنان ایران زُل زنند و حقوق ملت ایران را از حلقوم آنان بیرون بکشند.
ادامه مطلب
پیام رهبر معظم انقلاب خطاب به ملت درباره تفاهم‌نامه ایران و امریکا منتشر شد.
ادامه مطلب
این توافق تسکین بزرگی برای کشورهای عرب خلیج فارس است که بار عمده حملات مداوم ایران را متحمل شده‌اند و با اختلالات شدید اقتصادی روبه‌رو بوده‌اند. بحرین، عراق، کویت و قطر هیچ جایگزینی برای صادرات دریایی برای تنگه هرمز نداشتند و به‌ویژه از ازسرگیری جریان نفت و گاز بسیار سود خواهند برد. این توافق ضربه بزرگی برای اسرائیل و به‌ویژه بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر است که ایران را یک تهدید وجودی می‌داند.
ادامه مطلب
محسن عوضوردی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: نگاه راهبردی آمریکا به عنوان یک ابرقدرت به خاورمیانه و بازیگر انکار نشدنی همانند ایران، چنان از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است که یکی از وجوه نیازهای مبرهن آمریکا برای ادامه هژمونی خودش، شراکت راهبردی با ایران تلقی می‌شود.
ادامه مطلب
سید علی موسوی خلخالی می‌نویسد: اگر به‌طور جدی به فکر موفقیت در مذاکرات پیش رو هستیم، طرف ایرانی چاره‌ای ندارد جز اینکه مذاکرات را از دریچه برد – برد ببیند.
ادامه مطلب
دونالد ترامپ تفاهم‌نامه را که قرار است روز جمعه امضا شود به عنوان یک پیروزی اعلام و ادعا کرد که تنگه هرمز برای همه باز است، محاصره ایالات متحده برداشته شده و نفت دوباره جریان دارد. چیزی که ترامپ به آن اشاره نکرد، برنامه هسته‌ای ایران و سرنوشت ذخایر اورانیوم غنی‌شده آن بود که یکی از دلایل اصلی ذکر شده برای شروع جنگ بود. موضوع هسته‌ای – همراه با مسائل اصلی مانند موشک‌های بالستیک و نیروهای نیابتی ایران – به مدت ۶۰ روز به تعویق افتاده است. این موضوع دو سؤال مهم را مطرح می‌کند: جنگ واقعاً برای چه بود؟ و ایالات متحده چه چیزی به دست آورد؟
ادامه مطلب
سید علی موسوی خلخالی می‌نویسد: امضای تفاهم‌نامه ایران و امریکا که قرار است روز جمعه انجام شود، پایان کار نیست بلکه در حقیقت آغاز یک فرایند سخت برای رسیدن به توافق میان ایران و امریکاست. همان توافقی که ناامیدی از دستیابی به آن، دو جنگ یک ساله‌ی اخیر امریکا و اسرائیل علیه ایران را سبب شد.
ادامه مطلب
تصمیمات او اغلب عناصری را شامل می‌شود که وقتی جداگانه به نظر می‌رسند متناقض به نظر می‌رسند، اما وقتی با هم در نظر گرفته می‌شوند، قابل درک‌تر می‌شوند.
ادامه مطلب
تکیه بر ابزارهای قهری و تهدید به استفاده از نیروی نظامی تاکنون مؤثر نبوده است و تنها بحران را طولانی‌تر خواهد کرد.
ادامه مطلب
رویکرد ترامپ در روش متفاوت است، قدرت هوایی و مشارکت محدود را بر اشغال ترجیح می‌دهد، اما سوالات مشابهی را در مورد نتایج بلندمدت مطرح می‌کند. اگر هدف فراتر از بازدارندگی فوری به تحول سیاسی باشد، فقدان یک استراتژی روشن پس از جنگ به یک آسیب‌پذیری حیاتی تبدیل می‌شود.
ادامه مطلب
ترامپ ممکن است مقاومت را به عنوان نشانه‌ای مبنی بر نیاز به فشار بیشتر ببیند، نه به عنوان نشانه‌ای از تمایل حریف برای تحمل هزینه‌ها. این امر خطر سوءتفاهم را ایجاد می‌کند، به ویژه در برخورد با حکومت‌هایی مانند ایران، جایی که مقاومت جزء جدایی‌ناپذیر مشروعیت سیاسی است.
ادامه مطلب
تهدیدهای مکرری که نتوانستند امتیازی به دست آورند، اعتبار ایالات متحده را تضعیف می‌کردند. مقاومت ایران نشان می‌داد که تحریم‌ها به تنهایی کافی نیستند. هر چه بن‌بست بیشتر ادامه می‌یافت، بیشتر به نظر می‌رسید که واشینگتن در حال از دست دادن موقعیت استراتژیک خود است. در چنین شرایطی، یک حمله خطرناک می‌تواند به فرسایش منفعلانه نفوذ ترجیح داده شود. نظریه چشم‌انداز در اینجا به ویژه مفید است زیرا توجه را از شرایط عینی دور می‌کند و به سمت چارچوب استراتژیک فرضی سوق می‌دهد.
ادامه مطلب
درس اوکراین و ایران این است که به هر رهبری که طرحی برای یک پیروزی سریع و آسان پیشنهاد می‌شود، ابتدا باید بپرسد: "چگونه می‌توانید اینقدر مطمئن باشید؟" و سپس، "اگر اشتباه کنید چه اتفاقی می‌افتد؟"
ادامه مطلب
سیاست خارجی ترامپ از طبقه‌بندی دقیق سر باز می‌زند. رویکرد او استراتژیک اما بداهه، مبتنی بر نهاد اما مبتنی بر رهبر است و به همان اندازه که توسط ادراک و شخصیت شکل می‌گیرد، توسط تحلیل ساختاریافته نیز شکل می‌گیرد. بنابراین، درک تصمیم ایران مستلزم لایه‌بندی چارچوب‌های متعدد به جای تکیه بر یک مدل توضیحی واحد است.
ادامه مطلب
برخی از تحلیلگران می‌گویند ادعاهای مکرر او مبنی بر پیروزی کامل، توخالی به نظر می‌رسد، زیرا دو طرف بین دیپلماسی نامطمئن و تهدیدهای مکرر او برای از سرگیری حملات، که مطمئناً انتقام ایران را در سراسر منطقه به دنبال خواهد داشت، در نوسان هستند.
ادامه مطلب