آغاز پایان ترامپ؟

نویسنده: سوزان بی. گلاسر (Susan B. Glasser)، نویسنده فعلی نشریه نیویورکر و سردبیر ارشد سابق پولیتیکو، که در آن مجله‌ی برنده‌ی جایزه پولیتیکو را تأسیس کرد و فارین پالیسی، که در دوران سردبیری‌اش سه جایزه‌ی مجله‌ی ملی و افتخارات دیگر را از آن خود کرد، بوده است. پیش از آن، او به مدت یک دهه در واشینگتن پست کار می‌کرد. کتاب‌های او شامل «ظهور کرملین»، «مردی که واشنگتن را اداره کرد» و «جداکننده» می‌شود، کتابی پرفروش درباره تاریخ دونالد ترامپ در کاخ سفید که او با همسرش، پیتر بیکر، به طور مشترک نوشته‌اند.

دیپلماسی ایرانی: در دهه های اخیر، دوره دوم ریاست جمهوری آمریکا به خوبی پایان نیافته است. رونالد ریگان ماجرای ایران – کنترا را داشت. بیل کلینتون، پس از تلاش برای سرپوش گذاشتن بر رابطه خود با یک کارآموز سابق، اولین مدیر اجرایی استیضاح شده از اواسط قرن نوزدهم شد. جرج دبلیو بوش دو دوره را که با حملات ۱۱ سپتامبر و حمله او به عراق با بحران مالی ۲۰۰۸ خدشه دار شد، به پایان رساند.

رسوایی که دوره دوم ریاست جمهوری دونالد ترامپ به خاطر آن در تاریخ ثبت خواهد شد، شاید هنوز اتفاق نیفتاده باشد (یا شاید هم داشته است و ما تازه متوجه آن نشده‌ایم.) اما در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای که نتایج آن دو سال پایانی دوره ریاست‌جمهوری ترامپ را رقم خواهد زد، شایان ذکر است که ایالات متحده با انتخاب مجدد او در سال ۲۰۲۴ مشکل دیگری را برای خود ایجاد کرد: رئیس‌جمهوری که خودش در بحران است.

کنگره جدید، مهم نیست که چقدر آبی (رنگ حزب دموکرات) باشد، بعید است که آن را تغییر دهد. الزام قانون اساسی مبنی بر دو سوم اکثریت فوق‌العاده برای برکناری یک رهبر مجرم به جنایات و جنایات سنگین، در کشوری که به اندازه این کشور دچار تفرقه شده، مانعی غیرقابل عبور است. ترامپ، تنها رئیس جمهور آمریکا که دو بار استیضاح شده و دو بار تبرئه شده است. او این نکته را در دوره اول ریاست جمهوری خود ثابت کرده است. بر اساس اکثر نظرسنجی‌های اخیر، دموکرات‌ها در بهترین حالت، رویای اکثریت سنا در دهه پنجاه را در سر می‌پرورانند، و حتی ممکن است به آن نرسند.

اما انتخابات یکی دیگر از محدودیت‌های قانون اساسی، از جمله این یکی از جمله محدودیت‌های قانون اساسی است. و در حالی که تنها چند ساعت تا اطلاع از نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ باقی مانده است، نمی‌توانم بر میزانی تأکید کنم که اکثر نظرسنجی‌ها و مطبوعات معتقد است این زمان برای ترامپ متفاوت است. پرچین و پوشش دقیقی که در بسیاری از پیش‌بینی‌های انتخاباتی وجود دارد را فراموش کنید و در این مورد به من اعتماد کنید: وسواس‌گرایان مبارزات انتخاباتی در پایتخت واقعاً فکر می‌کنند که این ممکن است سرانجام بزرگ باشد. حتی قابل توجه تر، اگر رد ترامپ آنطور که آنها انتظار دارند محقق شود، نه به دست دموکرات هایی که از او متنفرند، بلکه در نتیجه رای میلیون ها جمهوری خواه در بخش های بزرگی از آمریکای سرخ به انکار رئیس جمهور، سیاست های بی پروای او، و در تعدادی از موارد برجسته، مانند رقابت نامزدهای تگزاس در سنا، دست او خواهد بود.

من اعتراف می کنم که پذیرفتن این پیش بینی ها سخت است. ده سال تسلط ترامپ بر سیاست ما، توانایی من را در متقاعد کردن خودم که هنوز چیزی به نام یک نتیجه مثبت واضح در انتخابات آمریکا وجود دارد، از بین برده است. شکست ترامپ در سال ۲۰۲۰ – که هم پیش‌بینی‌شده و هم قابل پیش‌بینی بود – ثابت کرد که حتی شکست سراسری در شب انتخابات ممکن است برای رئیس‌جمهوری که مایل به انجام هر کاری برای رقابت با آن باشد، تعیین‌کننده نباشد. پس لطفاً تمام اخطارهای معمول را بپذیرید. ممکن است پول هوشمند دوباره اشتباه کرده باشد، و حاشیه خطا در همه آن نظرسنجی‌های سنا چیزی است که باید به آن توجه کرد و نه برتری ضعیف یک یا دو یا سه امتیازی برای نامزدهای دموکرات در رقابت‌های سرکوبگر از آلاسکا تا مین.

در هر صورت، سؤال بزرگ‌تر ممکن است واکنش ترامپ به توبیخ انتخاباتی باشد که به نظر می‌رسد در مسیر او قرار دارد: او تا کجا حاضر است برای حمایت از ادعاهای خود مبنی بر «انتخابات تقلبی» با اقداماتی که برای انجام آن طراحی شده‌اند پیش برود؟ او به عامل X همیشگی در سیاست ما تبدیل شده است. طرفداران زیادی از این نظریه وجود دارند که تنها راه متوقف کردن ترامپ از فرو بردن ما در یک بحران ملی دیگر با تلاش برای براندازی انتخابات، موج دموکرات‌ها به‌قدری عظیم و فراگیر است که هیچ راه قابل قبولی برای ادعای عدم وقوع آن وجود ندارد. من تعجب می کنم که چقدر بزرگ است؟ این چیزی نیست که پیش بینی انتخابات نیت سیلور بتواند پیش بینی کند.

و بیایید بگوییم که او بازنده است، و بازنده بزرگی است. او چقدر بیشتر خواهد توانست قبل از هر چیزی – هموطنان جمهوری خواه خود، هوش مصنوعی، ماشین عذاب که احتمالات آخرالزمانی آن را به شدت نادیده گرفته است – او را متوقف می کند؟

خود ترامپ قوی ترین دلیل ممکن را برای شکست قریب‌الوقوع حزبش مطرح کرده است. اگر در آغاز این فصل کمپین میان‌دوره‌ای، قصد خرابکاری جمهوری‌خواهان را داشت، احتمالاً نمی‌توانست بهتر از این کار کند: شروع یک درگیری ناموفق و به‌ویژه ناموفق با ایران، اعمال تعرفه‌های پرهزینه، و راه‌اندازی جنگ تجاری با کانادا. همه اینها قیمت ها را برای آمریکایی ها افزایش داده است، در حالی که وعده امضای مبارزات انتخاباتی او در سال ۲۰۲۴ مهار تورمی بود که ریاست جمهوری بایدن را غرق کرد.

اما به نظر می رسد این قیمت سوخت نیست، بلکه هزینه گستاخی سیاسی خودش است که ترامپ را تضعیف کرده است، کسی که نگرانی های کسانی را که بیش از همه از اقدامات عجولانه او متاثر شده اند را به سخره گرفته و در عین حال تاکید می کند که انتخابات باید منحصراً روی او و کارنامه اش متمرکز شود. معمولی اظهارنظر او در روز گذشته بود، در حالی که در ایالت جورجیا به نمایندگی از دو نامزد درگیر در سراسر ایالت که اکنون به احتمال زیاد شکست می‌خورند، کمپین انتخاباتی برگزار کرد. او با اشاره به مخالفان در مورد اقتصاد آمریکا گفت: «من هیچ کاری نمی کنم. ما داریم ثروت عجیبی به دست می آوریم.» این ممکن است کتیبه – یا باید بگویم سنگ نوشته؟ – برای کل ریاست جمهوری کج و معوج او باشد. که ما را به آخرین ظاهر او در مبارزات انتخاباتی آخرش می‌رساند، سخنرانی پایانی بعدازظهر دوشنبه که همان حال و هوای ماری آنتوانت را هدایت می‌کرد – اگر ملکه محکوم یک هشت‌سالگی سرگشته بود که خود را متخصص گرانیت تصور می‌کرد. در حالی که ساعت‌ها تا انتخابات باقی مانده بود، ترامپ تصمیم گرفت در مرکز «اینترنشنال مال»، در مقابل «رفلکتینگ پول» ظاهر شود، که بازسازی ناموفق هزینه‌بر آن در تابستان به نمادی از وسواس رئیس‌جمهور برای بازسازی پایتخت آمریکا مطابق با دیدگاه شخصی او از عظمت امپراتوری تبدیل شده است.

به زودی مشخص شد که طرح او این نبود که نگرانی‌ها در مورد بی‌تفاوتی خود نسبت به رای‌دهندگان را از بین ببرد، بلکه آنها را مضاعف کند. در بیست و سه دقیقه اول سخنرانی، بحث پایانی ترامپ به توجیه گسترده‌ای مبنی بر اینکه چگونه او، هر چند با تأخیر، سرانجام پیروز شد – نه جنگ در خاورمیانه، بلکه مبارزه با جلبک‌ها در حوضچه انعکاسی که بسیاری از اسلاف او را شکست داده بود.

رئیس جمهور پس از انحرافات برای پوشاندن بسیاری از اردوگاه های بی خانمان ها و لوله های زنگ زده ای که شکست داده بود، چند دقیقه اجباری را صرف ارائه پرونده انتخاباتی خود به کشور کرد، که حول محور لزوم اطمینان از اینکه کمونیست ها و جهادی ها و دموکرات های متخلف جنسیتی به قدرت نخواهند رسید و این عصر طلایی ملت ما را دوباره به هم نمی ریزند. در مورد ایران، او استدلال کرد: "این یک جنگ نیست – ما جنگ بسیار کمی انجام داده ایم." شاید بخش مورد علاقه من از این رویداد زمانی بود که رئیس جمهور، وزیر کشور خود، داگ بورگوم را به روی صحنه فراخواند تا نکاتی را در مورد بازسازی استخر بیان کند. بورگوم که در زندگی قبلی تاجری ثروتمند و فرماندار داکوتای شمالی بود، گفت: امروز روز قدردانی از رئیس جمهور ترامپ است. من متوجه شدم که آیا و چه زمانی موج فرا می رسد، آیا این بدان معناست که اعضای کابینه ترامپ دیگر مجبور نخواهند بود چنین چیزهایی را بیان کنند.

در نهایت، ترامپ در آغاز سخنرانی خود را با طرحی برای تمام پروژه‌های ناتمام بست که هنوز می‌خواهد در مدت زمان باقی مانده در مقام خود انجام دهد. او یک زمین گلف – سطح "قهرمانی جهانی" – و بزرگترین و زیباترین طاق پیروزی در هر جایی برای ساخت دارد. ده سال پیش، ترامپ حرفه سیاسی خود را با وعده دوباره آمریکا را عظمت می‌بخشیم، آغاز کرد. اما شاید همیشه به این نتیجه می رسید، با لاف زدن رهبر جهان آزاد که مجسمه های واشنگتن را با بخار تمیز می کند و پارک های آن را «چمن باز» می کند.

اگر انتخابات این هفته، در نهایت، نشان دهنده آغاز پایان باشد، خوب، پایان نمی تواند به این زودی برسد. 

منبع: نیویورکر / تحریریه دیپلماسی ایرانی/۱۱