از کارول دوکِ روان‌شناس، نقل است که: «به‌تعویق انداختن ارضای خواسته‌ها، مسیر رسیدن به همة چیزهای خوب است.» بااین‌حال، دقیقاً همین ویژگی است که بیش از یک ربع قرن در جوامع اروپایی فراموش شده است.
ادامه مطلب
در قاعده کلی بی‌توجهی رأی‌دهندگان امریکایی به سیاست خارجی، دو استثنای مهم وجود دارد که هر دو در سال جاری صدق می‌کنند. نخست، زمانی که تصمیم‌های دولت مستقیما بر زندگی روزمره مردم تأثیر می‌گذارد، آنان به مسائل خارجی توجه نشان می‌دهند. دوم، زمانی که انتخاب‌های سیاست خارجی، تصویری از توانایی رئیس‌جمهور در ایفای نقش فرمانده کل نیروهای مسلح ارائه می‌دهد.
ادامه مطلب
صابر گل‌عنبری در یادداشتی می‌نویسد: ترامپ تاکید کرد که ماندن نتانیاهو در قدرت برای تداوم همکاری علیه ایران ضروری است.
ادامه مطلب
آرش رضایی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: به نظر هدف ترامپ در قبال ایران را نمی‌توان صرفاً این دانست که: ایران را نابود کنیم یا با ایران توافق کنیم. هدف عملی‌تر احتمالاً این است: ایران را به نقطه‌ای برسانند که هزینه ادامه وضع موجود برای تهران از هزینه دادن امتیازات راهبردی بیشتر شود. این همان جایی است که تفاوت ترامپ دوم با "فشار حداکثری" دوره اول آشکار می‌شود.
ادامه مطلب
کلمبیا به مدت ۵۰ سال روابط دیپلماتیک با ایران داشت، اما دولت جدید مایل است برای همسویی بیشتر با واشینگتن و تل‌آویو، این روابط را کنار بگذارد.
ادامه مطلب
فرانسیس فوکویاما می‌نویسد: وزیر امور خارجه، مارکو روبیو، در روز ۷ اکتبر در «پنیکس» (Pnyx) در آتن سخنرانی کرد؛ مکانی درست زیر پارتنون که من نیز چند سال پیش در آنجا سخنرانی کرده بودم.
ادامه مطلب
منطقه مشرق عربی وارد دوره‌ای از آشفتگی مرکب شده است؛ جایی که حملات اسرائیل، رقابت‌های میان کشورها، تحرکات حوثی ها (انصارالله) و تضعیف چتر حمایتی امریکا در هم تنیده‌اند. دیگر مدیریت امنیت مشرق از طریق کنار گذاشتن ایران امکان‌پذیر نیست، چرا که ایران همچنان ریشه‌های عمیقی در عراق، سوریه، لبنان و یمن دارد و رقبای آن نمی‌توانند بدون تعامل با تهران، نظم و ثبات را برقرار کنند.
ادامه مطلب
مارکو روبیو، وزیر امور خارجه امریکا یک سخنرانی گسترده در زمینه پس‌زمینه پارتنون در آتن ارائه کرد که به نظر می‌رسید برای تبلیغات کمپین در صورت کاندیداتوری ریاست‌جمهوری در سال ۲۰۲۸ طراحی شده بود.
ادامه مطلب
محسن عوضوردی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: همه چیز از زمان ورود ترامپ به کاخ سفید، با «تاخیری چهار ساله، برای دومین‌بار» آغاز شد؛ ورودی که در ظاهر، نقاب انتقام به چهره زده بود.
ادامه مطلب
سید محمدکاظم سجادپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: دیدار شی جین‌پینگ، رئیس جمهوری چین، از ایالات متحده در روزهای ۲۳ تا ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۶ (۱ تا ۳ مهر ۱۴۰۵) منجر به کاهش تنش مخصوصاً تنش‌های تجاری بین آمریکا و چین شد. این سفر، پرماجرا بود و توجه رسانه‌ای قابل توجهی را به خود اختصاص داد.
ادامه مطلب
زهرا الطائی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: اهمیت تاریخی ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶ نه صرفاً در خروج آخرین سرباز آمریکایی، بلکه در بازتعریف الگوی رابطه میان عراق و آمریکا و گذار از "حضور نظامی" واشنگتن به "حضور امنیتی" نهفته است.
ادامه مطلب
سید محمدکاظم سجادپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: در اجلاس‌های مجمع عمومی، سران و نمایندگان ۱۹۳ عضو سازمان ملل متحد حاضر شده و دیدگاه‌های خود را بیان می‌کنند و در این میان، رئیس جمهور ما درخشید.
ادامه مطلب
سجاد عابدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: جنگ امریکا و اسرائیل علیه ایران در ذات خود «محکوم به آمریکای انتخاباتی بر آمریکای حکمرانی» بود؛ اما اکنون همان جنگ در حال بلعیدن چشم‌انداز انتخاباتی جمهوری‌خواهان است. پرسش اصلی این است که چگونه یک جنگ که برای ساختن «توهم پیروزی» راه‌اندازی شد، به بده‌بستان انتخاباتی تبدیل شده است.
ادامه مطلب
امیر بی‌پروا در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: دونالد ترامپ را می‌توان به‌خاطر سیاست‌هایش نقد کرد و نمی توان از او دفاع کرد. اما دفاع از رفتار شخصی و اخلاق عمومی او غیر ممکن است.
ادامه مطلب
قفقاز جنوبی از یک نظم منطقه‌ای که ساختار آن درگیری و نقش‌های استراتژیک ثابت است به سمت نظمی که با اتصال، رقابت و تنوع تعریف می‌شود، حرکت می‌کند. پیروزی‌های آذربایجان در سال‌های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۳ مناقشه‌ای را که مدت‌ها روابط بین سه کشور را شکل داده بود، از بین برد و به باکو آزادی بیشتری برای شکل‌دهی به دستور کار منطقه‌ای داد.
ادامه مطلب
کانادا پیوندهای اقتصادی نزدیکی با ایالات متحده دارد؛ با این حال، از آنجا که اقتصاد کانادا بسیار کوچک‌تر از اقتصاد همسایه جنوبی‌اش است، این کشور در صورت اقدام انفرادی، در موقعیت بسیار نامساعدی قرار می‌گیرد.
ادامه مطلب
علی اکبر رضایی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: اگر نقش آمریکا در خاورمیانه کاهش پیدا کند چه چیزی جای ساختار امنیتی چند دهه گذشته را خواهد گرفت؟
ادامه مطلب
دمیر نظروف در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: طبق تحقیقات جاناتان کارل، روزنامه‌نگار، بوریس اپستین اکنون ۴۴ سال دارد و در مسکو متولد شده است. اپستین به همراه اریک، پسر ترامپ، در دانشگاه جورج تاون تحصیل کرد و در سال ۲۰۱۶ برای کمپین ریاست جمهوری جمهوری‌خواهان کار کرد، اما پس از انتخابات ۲۰۲۰ به مشاوری واقعاً نزدیک تبدیل شد. او وقتی ترامپ به عنوان اولین رئیس جمهور سابق تاریخ که چهار بار متهم شد، در دادگاه‌ها او را همراهی کرد. از آن زمان، بوریس به مشاور حقوقی ارشد ترامپ تبدیل شده است.
ادامه مطلب
مرتضی بنانژاد در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: یکی از ویژگی‌های برجسته سیاست خارجی چین را باید در مفهوم «استقلال راهبردی» جست‌وجو کرد؛ استقلالی که به معنای مخالفت دائمی با ایالات متحده نیست، بلکه به معنای امتناع از پذیرش خودکار ترجیحات قدرت مسلط و حفظ آزادی عمل در انتخاب میان همکاری، سکوت، بی‌طرفی، موازنه‌سازی و مخالفت است.
ادامه مطلب
آرش ملکی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: بسیاری از رهبران جهان برای فرارسیدنِ بیستم ژانویه ۲۰۲۹ لحظه‌شماری می‌کنند؛ تا ریاست جمهوری ترامپ به خط پایان برسد. لیکن تا آن زمان بیش از دو سال باقی مانده، اگر نتایج انتخابات میان دوره‌ای به سود جمهوری‌خواهان باشد هیچ بعید نیست بسیاری از سیاست‌های فعلی ترامپ به قوانین مکتوب بدل شوند، و دستان یک رئیس جمهور دموکرات برای تغییر آنها بسته بماند.
ادامه مطلب
محمدرضا ریاحی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: جابه‌جایی فرماندهان و مدیران عالی رتبه نیروهای مسلح در ایالات متحده رخدادی سنتی است. ولی زمانی که این تغییرات برای سلسله مراتب درون سازمانی و سایر ارکان حاکمیتی مرتبط عاری از توضیح، مبهم و سوال‌برانگیز باشد امری غیرمعمول اس
ادامه مطلب
رویکرد چین به خاورمیانه فراتر از سفر شی به واشنگتن مهم است. اگر نظم منطقه‌ای جدیدی از خاکستر مناقشه بیرون می‌آید، همان طور که برخی تحلیل‌گران پیشنهاد می‌کنند، قدرت اقتصادی و جاه‌طلبی سیاست خارجی چین به این معنی است که اگر بخواهد می‌تواند نقش مهمی در نظم جدید ایفا کند.
ادامه مطلب
سامان موسوی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: در آستانه دیدار دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا، با شی جین‌پینگ، رئیس‌جمهوری چین، در واشینگتن، سیاست‌گذاران آمریکایی نباید جاه‌طلبی‌های چین را دست‌کم بگیرند. سیاست خارجی چین در دوران شی جین‌پینگ بر جلب حمایت کشورهای جنوب جهانی متمرکز است و در عین حال، هدف بلندمدت تصرف تایوان و دستیابی به برتری جهانی را دنبال می‌کند.
ادامه مطلب
مهدی باقری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: با این حال، بررسی تاریخ سیاست خارجی آمریکا نشان می‌دهد که میان این اصل حقوقی و عملکرد واشینگتن در بسیاری از مقاطع، فاصله‌ای جدی وجود داشته است.
ادامه مطلب
سید محمدکاظم سجادپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: حوادث ۱۱ سپتامبر، ترس را تبدیل به موضوع اصلی در مناسبات بین‌المللی کرد. روابط بین‌المللی ترکیبی ظریف و جدی از کنشگران، نوع و ماهیت کنش بین‌کنشگران و محیط و فضای کنشگری است.
ادامه مطلب
فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: برای درک ابعاد این تحول، می‌توان از نظریه‌ی رئالیسم تهاجمی بهره گرفت که بر نقش «نقاط خفه‌کننده» در معادلات قدرت تأکید دارد. تنگه هرمز از این منظر، نه فقط یک گذرگاه اقتصادی، بلکه اهرم حیاتی ایران برای بازدارندگی و چانه‌زنی راهبردی بوده است. ایالات متحده با انتقال بخشی از جریان نفت به خشکی، عملاً در تلاش است تا این اهرم را خنثی کند و برای نخستین بار از جنگ جهانی دوم تاکنون، وابستگی زنجیره‌ی تأمین انرژی به یک آبراهِ تحت نفوذ دشمن را بشکند. در این چارچوب، خط‌لوله‌ی مذکور نه یک پروژه‌ی اقتصادی، که یک «سلاح زیرساختی» برای تغییر موازنه‌ی قوا به نفع واشینگتن و متحدانش محسوب می‌شود.
ادامه مطلب
محمدعلی مهتدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: بنابراین آنچه در تنگه هرمز رخ می‌دهد، اگر درست فهمیده شود، صرفاً مسئله ایران و آمریکا نیست. مسئله، پایان تدریجی دوره‌ای است که در آن یک قدرت می‌توانست با حضور ناوهای خود، امنیت آبراه‌ها و مسیرهای انرژی را تقریباً به تنهایی تعریف کند.البته تنگه هرمز را نباید «شکست آمریکا» به معنای فروپاشی قدرت آن دانست. تعبیر دقیق‌تر شاید «شکست انحصار قدرت» باشد.
ادامه مطلب
محمدکاظم سجادپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: آنچه در ونزوئلا در دوران دوم ترامپ رخ داد، بازگشت به استعمار کهن و سنتی است. اما اینکه این پدیده دوام خواهد آورد یا نه، پرسشی است که جواب راحتی ندارد.
ادامه مطلب
دمیر نظروف در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: سرجیو گوروخوفسکی (گور)، «مدیر پرسنل کاخ سفید» است. سوالاتی در مورد اصالت او حتی در داخل دولت آمریکا مطرح شده است. اطلاعات اندک است، جز اینکه او در تاشکند متولد شده و مادرش یهودی است و در «اسرائیل» زندگی می‌کند.
ادامه مطلب
رضا معصومی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: ائتلاف انتخاباتی ترامپ از دو لایه متفاوت تشکیل شده است: هسته ایدئولوژیک مگا که رأی‌اش را بر پایه هویت و نه محاسبه اقتصادی می‌دهد، و لایه‌ای گسترده‌تر و شکننده‌تر متشکل از رأی‌دهندگان مستقل و کشاورزان – روستاییان که وفاداری‌شان تاریخی، اما مشروط به عملکرد اقتصادی مستقیم بوده است.
ادامه مطلب