واشینگتن باز هم در چرخه تکرار تاریخ افتاد

تحلیل اعتبار آمریکا در پی جنگ با ایران

۳۰ آبان ۱۴۰۵ | ۱۸:۰۰ کد : ۲۰۴۱۳۴۴ اخبار اصلی آمریکا خاورمیانه
ده ماه جنگ با ایران نیمی از مهمات هدف‌گیری دقیق واشینگتن را به‌اتمام رسانده و خستگی داخلی از جنگ را تشدید کرده بی‌آنکه برنامه هسته‌ای تهران را متوقف سازد؛ این امر نشان می‌دهد جنگیدن برای حفظ اعتبار چگونه موجب تضعیف بازدارندگی در برابر چین و روسیه می‌شود، همان‌طور که پیش‌تر در ویتنام و عراق اتفاق افتاد.
تحلیل اعتبار آمریکا در پی جنگ با ایران

نویسنده: جاشوا اشوارتز (Joshua A. Schwartz)، استادیار روابط بین‌الملل در دانشگاه کارنگی ملون

دیپلماسی ایرانی: اواسط فوریه، پس از آنکه ایالات متحده نتوانست ایران را به صرف‌نظر کردن از جاه‌طلبی‌های هسته‌ای‌اش وادار کند، رئیس‌جمهور ایالات متحده دونالد ترامپ اولتیماتومی صادر کرد؛ رهبری ایران باید «یک توافق معنادار» با واشینگتن برقرار می‌کرد. «در غیر این صورت،» او گفت، «اتفاقات بدی رخ می‌دهد.» کمتر از هشت روز بعد، ایالات متحده و اسرائیل جنگ علیه ایران را آغاز کردند که همچنان ادامه دارد.

این جنگ از جهات گوناگون مورد انتقاد قرار گرفته است، اما تحلیلگران اغلب از فرض اساسی درباره اعتبار ایالات متحده که این جنگ آن را آزموده غفلت کرده‌اند. فهمی دیرپا وجود دارد که تمایل ایالات متحده به استفاده از زور برای دفاع از منافعش برای بازداشتن دشمنان بالقوه در آینده – و متقاعد کردن آنها به تسلیم در برابر نوع خواسته‌های گسترده‌ای که دولت ترامپ از تهران مطرح کرد – ضروری است. همان‌طور که البریج کالبی، کارشناس امریکایی امور دفاعی در امور سیاست‌گذاری، در مراحل اولیه درگیری گفت، «فکر می‌کنم هم دوستان ما و هم دشمنان بالقوه درک می‌کنند که نیروی مشترک چه شایستگی‌هایی دارد و این نیز به بازدارندگی کمک می‌کند.»

بازگشت به سال‌های اولیه جنگ سرد، مفهوم اعتبار – توانمندی‌های ادراک‌شده یک دولت و تمایل آن به به‌کارگیری این توانمندی‌ها حتی به قیمت‌های بالا – نقشی مرکزی در تصمیم‌هایی داشته که به بسیاری از بزرگ‌ترین عملیات نظامی ایالات متحده انجامید و آنها را تداوم بخشید. نیاز به تقویت اعتبار ایالات متحده نیروی محرکه‌ای کلیدی در استراتژی واشینگتن در کره و ویتنام در میانه قرن بیستم بود و در عراق و افغانستان در جریان آنچه جنگ علیه تروریسم خوانده شد نیز نقشی مهم ایفا کرد. استراتژیست‌های آمریکایی امروز نیز همچنان تصمیمات سیاست خارجی را بر پایه این ارزیابی می‌سنجند که این تصمیمات چگونه ممکن است شهرت کشور را تقویت یا تضعیف کنند.

اما همان‌طور که نتایج کارزار علیه ایران نشان داده است، تصمیم به استفاده از زور همیشه بازدارندگی را تقویت نمی‌کند. پس از نزدیک به ده ماه جنگ و مصرف میلیاردها دلار مهمات، به نظر می‌رسد ایالات متحده به اهداف خود برای پایان قاطع تهدید هسته‌ای ایران و توانایی آن در نمایش قدرت در سراسر منطقه، چه برسد به تحقق تغییر رژیم در تهران، چندان نزدیک‌تر نشده است.

در همین حال، جنگ منابع نظامی ایالات متحده را که می‌توانست در جاهای دیگر به‌کار رود، به‌شدت کاهش داده و تمایل عمومی آمریکاییان به حمایت از مداخلات نظامی را بیش از پیش تضعیف کرده است. به‌جای ارسال سیگنال قوی از عزم آمریکا، جنگ با ایران خطر ارسال پیام مخالف را دارد. جی دی ونس، معاون معاون رئیس جمهوری امریکا استدلال کرد که دلیل شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای جنگ با ایران بوده و مقامات دولتی در تهران با خوشحالی گفته‌اند که «آمریکایی‌ها به جنگ گفتند نه.»

در واقع، حکمت رایج که ایستادگی محکم در یک درگیری نظامی اعتبار یک دولت را افزایش می‌دهد، نکته مهمی را نادیده می‌گیرد. همان‌طور که جنگ‌های ایالات متحده در ویتنام و عراق نشان داد، یک کارزار نظامی طولانی ممکن است کشور را در سال‌های بعد محتاط‌تر نسبت به استفاده از نیرو و کمتر مایل به تحمل هزینه‌ها کند.

دشمنان به این نکته توجه می‌کنند. با توجه به اینکه تلاش‌های قبلی دولت ترامپ برای مصالحه با تهران توسط چهره‌هایی مانند مایک پنس، معاون سابق رئیس‌جمهور آمریکا به‌عنوان «تسلیم» مورد انتقاد قرار گرفت، ممکن است ترامپ وسوسه شود که کارزار ایران را ادامه دهد یا حتی گسترش دهد. اما با تحمیل بار بر توانایی‌های آمریکا و عمیق‌تر کردن خستگی از جنگ در میان افکار عمومی آمریکا، تشدید در ایران می‌تواند بالعکس باعث شود پکن و مسکو در مورد اشتیاق واشینگتن برای مداخلات آینده تردید کنند.

سیاست‌گذاران باید در استفاده از نیروی نظامی صرفاً برای نشان‌دادن عزم آمریکا بسیار بدبین‌تر باشند و کمتر از عقب‌نشینی هراس نشان دهند. رقابت دوران جنگ سرد با اتحاد جماهیر شوروی ایالات متحده را قانع کرد که در جنگ‌های نیابتی پرهزینه مداخله کند که منابع انسانی و نظامی عظیمی را برای دستیابی به منافع مورد تردید مصرف کردند، و اکنون رقابت راهبردی با چین و روسیه ممکن است همان‌طور عمل کند.

این نوع درگیری‌ها دقیقاً آن‌هایی هستند که احتمالاً به اعتبار آمریکا آسیب می‌زنند تا اینکه کمک کنند. به‌جای وسواس بر شهرت خود برای قاطعیت، که کنترلی بر آن ندارد، واشینگتن باید تمرکز خود را بر حفظ قدرت و توانایی‌های نظامی‌ای که برای بازداشتن دشمنان اصلی‌اش نیاز دارد، معطوف کند. گاهی بهترین راه برای حفظ هم توانایی و هم تمایل به اقدام در آینده، کناره‌گیری از درگیری در زمان حال است.

نمایش نیرو

برای دهه‌ها، سیاست‌گذاران و پژوهشگران اعتبار یک کشور را به‌مثابه مادهٔ تاریک سیاست بین‌الملل در نظر گرفته‌اند، ویژگی‌ای دشوار برای اندازه‌گیری که با این حال برای حفظ بازدارندگی اهمیت فراوانی دارد. در دههٔ ۱۹۶۰، توماس شلینگ، نظریه‌پرداز بازدارندگی هسته‌ای و برندهٔ جایزهٔ نوبل، حتی تا آنجا پیش رفت که گفت کسبِ شهرتِ مصمم بودن «یکی از معدود چیزهایی است که ارزش مبارزه را دارد.»

در همین راستا، مدت‌ها بر این تصور بوده که ایستادگی قاطع به دشمنان و متحدان به یکسان می‌گوید که یک کشور آماده است ریسک کند و هزینه تحمل کند تا منافع خود را حفظ کند، در حالی که عقب‌نشینی یا تلاش برای مصالحه پیام متضاد را منتقل می‌کند. در نتیجه، بسیاری از رهبران و استراتژیست‌های آمریکایی برای توجیه جنگ‌طلبانه‌ترین سیاست‌ها در برابر دشمنان از منطق اعتبار استفاده کرده‌اند: مطرح کردن خواسته‌های حداکثری، استفاده از نیرو، و ماندن در جنگ‌ها فراتر از نقطه‌ای که هزینه‌هایشان از منافع‌شان فراتر رفته است.

ویتنام نمونه‌ای از این موضوع بود. هنگام بحث درباره ارسال اولین گروه از نیروهای آمریکایی به ویتنام در ۱۹۶۵، وزیر امور خارجه آمریکا، دین راسک، به رئیس‌جمهور لیندن جانسون گفت، «اگر جهان کمونیست بفهمد که ما تعهدات خود را تا انتها دنبال نخواهیم کرد، نمی‌دانم دستشان را کجا نگه خواهند داشت.» بعدها، هنگامی که ایالات متحده درگیر این جنگ شد، دستیار وزیر دفاع جان مک‌ناختون فراتر رفت و در یادداشتی که قبلاً فوق‌سری بود استدلال کرد دلیل اصلی ادامه جنگ ویتنام حفظ «شهرت آمریکا به‌عنوان ضامن» و «اجتناب از یک شکست تحقیرآمیز آمریکا» بود.

بر اساس این منطق، ۵۸هزار سرباز آمریکایی و احتمالاً بیش از یک میلیون نفر ویتنامی کشته شدند نه به این دلیل که نتیجه جنگ خود برای منافع آمریکا حیاتی بود، بلکه به این دلیل که واشنگتن نگران بود دیگران – به‌ویژه شوروی‌ها – در صورت عقب‌نشینی چگونه آن را درک خواهند کرد.

از زمان جنگ سرد، همان توجیهات برای کشاندن کشور به بسیاری از درگیری‌های دیگر و ادامه دادن آنها به کار رفته است. این به‌ویژه در طول آنچه جنگ‌های ابدی نامیده می‌شود که پس از حملات ۱۱ سپتامبر آمریکا را به خود کشاند صادق بود. در شب ۱۱ سپتامبر، وزیر دفاع آمریکا دونالد رامسفلد گفت، «ما باید جای دیگری را [به‌جز طالبان نسبتاً ضعیف] بمباران کنیم تا ثابت کنیم که ما، می‌دانید، بزرگ و قوی هستیم و اجازه نمی‌دهیم با این نوع حملات ما را تحت فشار قرار دهند.»

منطق اعتبار تنها در آغاز جنگ عراق در ۲۰۰۳ نقش نداشت، بلکه حتی زمانی که هزینه‌ها افزایش یافت و علت وجودی جنگ – سلاح‌های کشتار جمعی – نادرست از آب درآمد، واشنگتن را در این درگیری قفل کرد. همان‌طور که رئیس‌جمهور جورج دبلیو. بوش در ۲۰۰۶ گفت، «اگر قبل از پایان مأموریت ترک کنیم، به اعتبار آمریکا آسیب خواهد زد.»

در مقابل، استراتژیست‌ها سریعاً رهبرانی را که عقب‌نشینی کردند مورد انتقاد قرار دادند. در طول جنگ داخلی سوریه، بسیاری درباره آسیب حیثیتی برای آمریکا نگران بودند هنگامی که رئیس‌جمهور باراک اوباما از واکنش به استفاده دولت سوریه از گاز سارین برای حمله به یک حومه تحت کنترل شورشیان در دمشق، که بدین‌ ترتیب خط قرمزی را که او قبلاً اعلام کرده بود نقض می‌کرد، خودداری کرد.

در سال ۲۰۲۱، بسیاری از جنگ‌طلبان سیاست خارجی از رئیس‌جمهور جو بایدن به‌خاطر خروج از افغانستان و به‌خاطر معاف کردن برخی تحریم‌های آمریکا علیه پروژه خط لوله نورد استریم 2 انتقاد کردند. در آن زمان، مایکل مک‌کال، نماینده ارشد جمهوری‌خواه در کمیته امور خارجی مجلس نمایندگان، گفت: «قابلیت اتکای آمریکا از کی‌یف تا تایپه نمی‌تواند یک ضربه دیگر از این دست را تحمل کند.»

به تازگی‌تر، خود ترامپ متهم شده که در برابر چین در مورد تعرفه‌ها عقب‌نشینی کرده است، چیزی که برخی آن را نمونه‌ای دیگر از «ترامپ همیشه فرار می‌کند»، یا «TACO» توصیف کردند. در هر یک از این موارد، منتقدان استدلال کردند که شکست واشنگتن در اقدام، برداشت را تضعیف کرده که آمریکا حاضر است برای دست‌یابی به اهدافش ریسک کند و هزینه متحمل شود.

استفاده کن و از دست بده

علی‌رغم این فرض مداوم که قابلیت اتکای آمریکا نیازمند استفاده از زور و امتناع از عقب‌نشینی است، این طرز فکر طی دهه گذشته بارها به چالش کشیده شده است. برای یک چیز، تجربه نشان داده که رفتار گذشته یک کشور ممکن است نشانگر ضعیفی از اراده آن در زمان حاضر باشد. برای مثال، در آوریل، روزنامه نیویورک تایمز گزارش داد که بر اساس اعمال گذشته‌اش—مانند عدم توانایی آن در انجام واکنش قوی به بمباران تأسیسات هسته‌ای‌اش توسط آمریکا و اسرائیل در جنگ 12 روزه سال ۲۰۲۵ ترامپ معتقد بود ایران محتمل نیست تلاش کند تنگه هرمز را ببندد. 

اما در واقعیت، ایران در جنگ کنونی بسیار کمتر از انتظار مهار شده عمل کرده و نه تنها سریعاً برای بستن تنگه حرکت کرده است بلکه به حمله به متحدان آمریکا و پایگاه‌های نظامی آمریکایی در سراسر منطقه نیز مبادرت ورزید. به عبارت دیگر، عدم ایستادگی تهران در ۲۰۲۵ تأثیر اندکی بر اراده آن در جنگ فعلی داشت.

در هر صورت، کاملاً روشن نیست که شهرت یک کشور به‌خاطر اراده‌اش چیزی است که بتواند تنها با اقداماتش آن را کنترل کند. همان‌طور که کرن یارهی-میلو در نشریه فارن افرز توضیح داده، «قابلیت اتکا در چشم بیننده است.» حتی اگر یک دولت قاطعانه عمل کند تا قدرت را نشان دهد، یک رقیب ممکن است آن اقدام را دلیلی برای تجدیدنظر در رفتار خود تفسیر نکند.

برای مثال، با وجود نیت واشنگتن برای ارسال پیامی از عزم راسخ از طریق تحمل هزینه‌های سنگین در جنگ ویتنام، کمیته مرکزی حزب کمونیست شمال ویتنام در سال ۱۹۶۵ نتیجه‌گیری کرد که «با این حال، وضعیت داخلی در ایالات متحده به آنها اجازه نخواهد داد تا از تمام توان اقتصادی و نظامی خود در جنگ تجاوزگرانه‌شان استفاده کنند.» به عبارت دیگر، هانوی سیگنال مورد نظر واشنگتن را نادیده گرفت و از موضع خود عقب‌نشینی نکرد.

خطرات دیگری نیز با نشان دادن عزم از طریق ایستادگی و جنگیدن همراه است. در حد افراط، کشوری که بیش از حد بر توان نظامی تکیه کند ممکن است به گونه‌ای به شهرت تجاوزگرایی دست یابد که بازدارندگی بلندمدت را تضعیف کند. فرانسه ناپلئونی و آلمان نازی هر دو شهرت قوی‌ای در زمینه عزم داشتند، اما اقدامات هجومی آنها در نهایت کشورهای دیگر را تحریک کرد تا جلوی آنها بایستند.

قطعا این خطر وجود دارد که اقدامات ایالات متحده تحت دولت دوم ترامپ – مانند سرنگون کردن رهبری دولت ایران و تهدید به الحاق کانادا، غزه و گرینلند – ممکن است به‌طور مشابه بازگشت به خود داشته باشد.

برای مثال، شواهد فزاینده‌ای وجود دارد که متحدان و شرکای ایالات متحده در اروپا، خاورمیانه و آسیا در حال تجدیدنظر در اتکا به ایالات متحده هستند و در پی منابع دیگری برای امنیت می‌گردند. مارک کارنی، نخست وزیر کانادا به جای تسلیم در برابر خواسته‌های ترامپ، از یک «شکاف» در روابط واشنگتن و اتاوا سخن گفته و از قدرت‌های میانی خواسته است تا برای حفاظت از حاکمیت خود گرد هم آیند.

حتی اگر استفاده از زور به اعتبار کشور در زمینه عزم بیفزاید، ممکن است به اعتبار کلی آن کشور آسیب برساند. برای نمونه، تهاجم روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ و تمایل آن کشور به تحمل صدها هزار تلفات از آن زمان تاکنون سیگنال قوی‌ای درباره عزم آن ارسال کرده است.

با این حال، شکست درخورتوجه آن در میدان نبرد در برابر ارتشی بسیار کوچک‌تر و کمتر مجهز به احتمال زیاد برداشت بین‌المللی از اثربخشی نظامی آن را کاهش داده است. جنگ در ایران نیز می‌تواند به همین ترتیب شهرت نظامی ایالات متحده را مخدوش کند.

از فوریه، واشینگتن دست‌کم نیمی از موشک‌های تهاجمی دقیق و موشک‌های پدافند هوایی پیشرفته خود را مصرف کرده است. احتمالاً پر کردن دوباره این ذخایر با توجه به زمان تولید کند برای آنچه پلتفرم‌های «بسیار پیچیده» نامیده می‌شود، سال‌ها طول خواهد کشید. در این میان، ایالات متحده سامانه‌های پیشرفته کمتری برای استفاده در صورت اقدام چین علیه تایوان یا حمله روسیه به لهستان یا استونی در اختیار دارد. بنابراین برای هر دو کمپین نظامی روسیه و ایالات متحده، تأثیر خالص کاهش قابلیت نظامی تلقی شده این کشورها در چشم مخالفانشان بوده است تا تقویت آن.

پیامدهای دیگر استفاده از زور

جدا از پیامدهای منفی که اغلب با تصمیمات به استفاده از زور همراه است، یک مشکل بنیادین‌تر نیز در اندیشه مرسوم درباره اعتبار وجود دارد. در عمل، عقب‌نشینی در واقع می‌تواند برای شهرت عزم یک کشور مفیدتر از جنگیدن باشد. این موضوع به‌ویژه هنگام بررسی اثرات بلندمدت دخالت‌های نظامی روشن می‌شود.

اگرچه ایالات متحده در جنگ جهانی اول پیروز شد، این درگیری خستگی طولانی‌مدت از جنگ را در میان مردم آمریکا و تصمیم‌گیران کلیدی به جا گذاشت. در سال‌های پس از آتش‌بس، آمریکایی‌ها حمایت قوی از این ایده ابراز کردند که ایالات متحده باید از هر جنگ اروپایی در آینده دور بماند، احساسی که نهایتاً در قوانین بی‌طرفی دهه ۱۹۳۰ تثبیت شد. تنها پس از آنکه ژاپن در دسامبر ۱۹۴۱ به پرل هاربر حمله کرد، بیش از دو سال پس از آغاز جنگ در اروپا، ایالات متحده وارد جنگ جهانی دوم شد.

امریکا در جنگ جهانی اول سیگنال عزم قوی خود را به مخالفان فرستاد، اما خستگی از جنگ و تجدید نظرسنجی‌ها در سال‌های پس از آن نشان داد که ایالات متحده کمتر مصمم به جنگیدن است.

این پویایی در پی جنگ‌های بزرگ بعدی ایالات متحده آشکارتر بوده است. پس از جنگ ویتنام، رئیس‌جمهور جیمی کارتر اعلام کرد که «جوانان آمریکایی نباید بار دیگر به میدان نبرد فرستاده شوند تا بمیرند مگر اینکه خود کشور ما در خطر باشد.»

در نظر بگیرید این نوع تفکر چگونه بر دیدگاه دشمنان نسبت به ایالات متحده تأثیر گذاشت: در تصمیم برای اشغال کویت در ۱۹۹۰، دیکتاتور عراق صدام حسین فرض کرد که ایالات متحده به‌شدت از تلفات اجتناب می‌کند و ممکن است مداخله نکند یا به سرعت عقب‌نشینی کند. سرتیپ وافق السامرایی، رئیس اطلاعات نظامی عراق در زمان جنگ خلیج فارس، در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۹۶ گفت که صدام «فکر می‌کرد دخالت آمریکا در ویتنام به‌شدت تمایل آن برای به‌کارگیری قدرت نظامی را تضعیف کرده است.» اگرچه جنگ ویتنام اساساً برای تحکیم شهرت ایالات متحده در قاطعیت انجام شد، در عمل نتیجه‌ای معکوس داشت.

و باز هم، در جریان و پس از جنگ آمریکا در عراق، آمریکایی‌ها نسبت به مداخلات نظامی پُرهزینه دچار تردید شدند. در نتیجه، دولت‌های اخیر به‌ویژه در به‌کارگیری نیروهای زمینی در عملیات رزمی محتاط بوده‌اند. ایران بدون شک از این آنچه به «سندروم عراق» نامیده می‌شود آگاه است، که ممکن است تهران را جری‌تر کند تا بدون ترس از یک عملیات زمینی گسترده آمریکایی با جسارت بیشتری عمل کند.

شواهد تجربی از نمایندگان پارلمان بریتانیا

همچنین شواهد تجربی وجود دارد که عقب‌نشینی ممکن است شهرت بلندمدت یک کشور در قاطعیت را تقویت کند. در یک نظرسنجی که من در ۲۰۲۱ با یکصد نماینده پارلمان بریتانیا انجام دادم، پاسخ‌دهندگان به‌طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. گروه اول وضعیتی را می‌دانند که در آن یک کشور فرضی از یک منازعه قبلی عقب‌نشینی کرده بود. گروه دوم درباره کشوری فرضی که در یک منازعه قبلی محکم ایستاده بود اما همان نشانه‌های خسته‌شدن از جنگ یا «سندروم‌ها» را نشان می‌داد که پس از جنگ‌های ویتنام و عراق در ایالات متحده پدید آمدند. سپس از هر دو گروه خواسته شد احتمال اینکه کشور مذکور در یک مناقشه جاری با پادشاهی متحد محکم بایستد یا عقب‌نشینی کند، برآورد کنند.

به‌طور متوسط، پارلمان‌نشینان بر این باور بودند که کشوری که در منازعه قبلی عقب‌نشینی کرده بود در منازعه کنونی قاطعیت بیشتری خواهد داشت. به عبارت دیگر، اگر جنگ به خستگی از جنگ منجر شود، عقب‌نشینی در واقع می‌تواند برای اعتبار آینده یک دولت بهتر باشد.

سندروم ایران

همان‌طور که کارزار آمریکا در ایران نشان داده، انتخاب مبارزه برای حفظ شهرت در قاطعیت قمار فوق‌العاده‌ای است و ممکن است نتیجه معکوس داشته باشد. برای جلوگیری از تکرار همان اشتباه، سیاست‌گذاران و استراتژیست‌های آمریکا باید رابطه بین اعتبار و جنگیدن را بازاندیشی کنند.

نخست، ایالات متحده باید از درگیر شدن در نبرد به‌کلی اجتناب کند وقتی هدف اصلی تقویت اعتبار است تا دفاع از یک موضوع ملی اساسی. اگر یک درگیری به‌طور مستقیم منافع کلیدی امنیتی و اقتصادی را دربرگیرد، همان‌طور که جنگ انقلاب آمریکا و جنگ جهانی دوم چنین بودند، آنگاه جنگ می‌تواند انتخابی منطقی باشد، مشروط بر اینکه ایالات متحده قابلیت‌های نظامی کافی برای پیروزی در جنگ با هزینه‌ای معقول داشته باشد. اما اگر استدلال اصلی برای جنگ به اعتبار آینده مربوط باشد، همان‌طور که در ویتنام بود، آن‌گاه سیاست‌گذاران باید محتاط باشند.

دوم، اگر واشینگتن تشخیص دهد که باید با نیروی نظامی با یک دشمن مقابله کند، آنگاه باید بر اهداف محدود و قابل‌دست‌یابی تمرکز کند. جنگ‌هایی که به‌دلیل اهداف بسیار گسترده طولانی می‌شوند، یا صرفاً از روی دلایل اعتباری به درازا کشیده می‌شوند، ممکن است با تحلیل رفتن مهمات و کمتر شدن تمایل آمریکایی‌ها به مبارزه در آینده، اعتبار کشور را تضعیف کنند.

دو مداخله ایالات متحده علیه عراق صدام حسین این نکته را به‌خوبی نشان می‌دهد. در جنگ خلیج فارس سال ۱۹۹۱ که نسبتا محدود بود، ایالات متحده با هزینه‌ای کم و پیش از آنکه خستگی جنگ در میان افکار عمومی آمریکا پدید آید به‌سرعت نیروهای عراقی را از کویت بیرون راند. اما تهاجم به رهبری ایالات متحده به عراق در سال ۲۰۰۳، که واشینگتن هدف بسیار گسترده‌تری یعنی تغییر رژیم را دنبال می‌کرد، برای سال‌ها با هزینه‌های بالا ادامه یافت و بسیاری از سیاست‌گذاران و شهروندان عادی آمریکایی را نسبت به استفاده از زور در آینده کمتر حمایت‌گر کرد.

اولویت دادن به توانایی‌ها بر اعتبار آمریکایی

در نهایت، سیاست‌گذاران باید کمتر بر شهرت آمریکا در زمینه اراده، که قابل کنترل نیست، تمرکز کنند و بیشتر بر قابلیت‌های نظامی کشور، که قابل کنترل است، تمرکز کنند. برای بازدارندگی پکن و مسکو، واشینگتن باید هر دو رقیب را قانع کند که توانایی هدایت جنگ بزرگ‌قدرت مدرن را دارد. مشکل این است که اگرچه ایالات متحده همچنان پیشرفته‌ترین قابلیت‌ها و سیستم‌های تسلیحاتی جهان را داراست، اما آنها از نظر کمیت محدود، بسیار گران‌قیمت و زمان‌بر برای جایگزینی هستند. در جریان تنها چند ماه نبرد علیه ایران، ایالات متحده درصدهای بزرگی از ذخایر پیشرفته و گران‌قیمت موشک‌های تهاجمی و دفاعی خود را تحلیل برد.

این کسری نگران‌کننده پرسش‌های جدیدی را دربارهٔ امکان تداوم جنگ فرسایشی طولانی‌تری که روسیه و اوکراین درگیرش هستند برای ایالات متحده مطرح می‌کند. واشینگتن به‌طور فوری نیاز دارد ذخایر خود را تجدید کند و اتکای خود بر تعداد کمی از سیستم‌های بسیار پیشرفته را بازاندیشی کند. همچنین لازم است از درگیری‌های هزینه‌زا که توجه آن را از تهدیدات اصلی چین و روسیه منحرف می‌کنند پرهیز کند. ادامهٔ جنگ در ایران می‌تواند به‌جای تقویت اعتبار آمریکا در نظر جهانیان، همان‌طور که جنگ در ویتنام و عراق چنین کرد، احتمالاً آن را تضعیف کند.

منبع: فارن افرز/ تحریریه دیپلماسی ایرانی/۱۱

کلید واژه ها: امریکا ایالات متحده امریکا قدرت نظامی قدرت نظامی امریکا حمله امریکا حمله امریکا به ایران جنگ با ایران دونالد ترامپ


نظر شما :