سجاد عبادی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: چرا جنگ منطقه ممکن است نهفقط موازنه سیاسی، بلکه نقشه سرمایه، فناوری و زیرساختهای آینده خاورمیانه را تغییر دهد؟
ادامه مطلب
سید محمدکاظم سجادپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: چگونه میتوان انتخابات میان دورهای آمریکا را مورد تجزیه و تحلیل قرار داد و نسبت آن را با جنگ و تجاوز آن کشور علیه میهن ما بررسی کرد؟
ادامه مطلب
اسلام ذوالقدرپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: روند رویدادهای جهان آشفته و مناسبات جدید قدرت که مورد پسند قدرتهای بزرگ نیست، وحشت از جنگ اتمی را بر افکار عمومی چیره کرده است و سیاستگذاران را سرگردان میسازد. عادیسازی تهاجم اتمی به اوکراین یا ایران در افکار عمومی را میتوان در اخبار و تحلیلهای روزمره رسانههای بینالملل دنبال کرد که در چارچوب هشدارهایی از سوی سیاستمداران یا کارشناسان مطرح میشوند.
ادامه مطلب
الیوت آبرامز در یادداشتی مینویسد: در کنار مذاکرات احتمالی بر سر اوکراین، مذاکره با ایران جدیترین آزمون سیاست خارجی دولت ترامپ است. در نهایت، پرداختن به حقایق با زبان مبهم غیرممکن خواهد بود: ایران یا تنگه هرمز را کنترل خواهد کرد یا نخواهد کرد. اگر این کار را انجام دهد، ایران عملاً ایالات متحده را از خلیج فارس بیرون خواهد کرد و تأثیر زیادی بر هر کشور خلیج فارس و کل خاورمیانه خواهد داشت.
ادامه مطلب
در این پرسش و پاسخ، زین حسین (ZH) پژوهشگر در برنامه «انتقال تسلیحات» مؤسسه SIPRI و پیتر وزمان (PW) پژوهشگر ارشد برنامه «انتقال تسلیحات» در مؤسسه SIPRI درباره اینکه دادههای جدید انتقال تسلیحات SIPRI چه چیزی درباره نقش واردات سلاح در این درگیری نشان میدهد، و همچنین پیامدهای آن برای تأمین تسلیحات فراتر از منطقه چیست، بحث میکنند.
ادامه مطلب
محمود فاضلی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: شواهد نشان میدهد خانوارهای یونانی همچنان آسیبپذیرترین بخش اقتصاد محسوب میشوند. تورم پایدار، افزایش هزینههای انرژی و بحران هزینههای زندگی کاهش اعتماد مصرفکنندگان و افت سرعت رشد مصرف خصوصی را موجب شده است.
ادامه مطلب
تا همین اواخر، منطق مذاکرات نسبتاً سرراست به نظر میرسید: توقف تشدید نظامی، تضمین ایمنی کشتیرانی و بازگرداندن نفتکشها از طریق تنگه. اکنون اوضاع متفاوت به نظر میرسد. ایران به دنبال مدلی است که در آن نقش ویژهاش در تنظیم ترافیک از طریق هرمز دیگر صرفاً نتیجه جغرافیا یا قدرت نظامی نباشد، بلکه عملاً به رسمیت شناخته شود.
ادامه مطلب
علی اصغر بصیری جم در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: اکنون در شرایطی که جنگ میان ایران از یک سو و آمریکا و اسرائیل از سوی دیگر، با هدف اعلامی مقابله با برنامه هستهای ایران وارد مرحله نظامی شده است، تنگه هرمز به مهمترین ابزار ایران برای انتقال هزینههای جنگ از سطح منطقهای به سطح جهانی تبدیل شده است.
ادامه مطلب
امیر بیپروا در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: پستهای دونالد ترامپ و بازنشر تصاویر حملات از سوی پیت هگست را نمیتوان صرفاً «اطلاعرسانی»، «تبلیغات جنگی» یا «لفاظی سیاسی» نامید. در بستری که پلها، خطوط راهآهن، تأسیسات برق و برج مراقبت دریایی یک بندر هدف حمله قرار گرفتهاند، این پستها بخشی از رفتار جنگی دولت آمریکا محسوب میشوند. آنها هدف، قصد، رضایت از نتیجه و استمرار یک سیاست را به نمایش میگذارند: استفاده از نابودی زیرساختهای ضروری زندگی مردم ایران برای تحمیل اراده سیاسی واشنگتن.
ادامه مطلب
سید حجت سیداسماعیلی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: در رویارویی اخیر آمریکا با ایران نیز، مجموعهای از تحولات نظامی، سیاسی، اقتصادی و رسانهای نشان میدهد که معادلات از چارچوب اولیه فراتر رفته است. این جنگ دیگر تنها یک رویارویی نظامی نیست، بلکه عرصهای برای سنجش قدرت بازدارندگی، تابآوری، انسجام ملی، جنگ روایتها و توان مدیریت بحران است.
ادامه مطلب
احسان اقبال سعید در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: منطق باز کردن پای نظامیان ایالات متحده به خلیج فارس در ابتدا مهار عراق و اخراجش از کویت و کل منطقه عربی بود و حقیقت آن مقابله با ایران انقلابی و توان درونزا و بومی آن که ناباور هم به نظر می رسید. این همه پایگاه و پیمان برای روزی بود که به روایت ملک عبدالله در اسناد ویکیلیکس سرمار چموش منطقه (اشاره ملک عبدالله به ایران) کوبیده شود اما با حمله از پایگاه های آمریکا در عربستان و دیگر کشورهای منطقه ایران تمام محاسبات و البته تعارفات پیشین را کنار نهاد و بخشی از توان و ارادهی خود را نشان داد. واکنش آمریکا در دفاع از هر آنچه غیر اسرائیلی باشد البته قابل پیش بینیست اما برای دخیل بستگان به واشینگتن و هزینه و لابی گرانقیمت و البته رقص شمشیر و تعاریف پرطمطراق غربیان از ثروتمندان سعودی و خلیج فارس ناباور بود... ناباور محض
ادامه مطلب
ذوالفقار صادقی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: جنگ ۱۲ روزه و ۴۰ روزه، ورای روایتها و داوریها، یک واقعیت سیاسی بنیادین را آشکار کرد: در لحظه خطر مرز اصلی سیاست نه میان خطوط سیاسی قدرت طلب، بلکه میان آنان است که در کنار ایران ایستادهاند (ای ایران بخوان) و نه آنان که با سکوت، تردید، توجیه یا همراهی، به متجاوز میدان دادند.
ادامه مطلب
نبی سنبلی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: جنگ ها در ابتدا شکل یک بحران غیر منتظره دا رند اما کم کم از حالت بحران خارج می شوند و به یک نظم تبدیل می شوند.
ادامه مطلب
علی محرابی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: اهمیت راهبردی این دکترین زمانی مضاعف میشود که به وابستگی ساختاری تجارت جهانی به دریا توجه شود. بر اساس دادههای کنفرانس تجارت و توسعه سازمان ملل متحد، بیش از ۸۰ درصد از حجم تجارت جهانی کالا از طریق خطوط مواصلاتی دریایی جابهجا میشود؛ آنهم در دورانی که زنجیرههای تأمین با شکنندگی، فشارهای ژئوپلیتیک و ریسکهای ناشی از تغییر مسیر ناوگانها مواجهاند.
ادامه مطلب
داود مرادیان در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: در سیاست خارجی، کشورها همیشه به دلیل کمبود قدرت شکست نمیخورند؛ گاه به دلیل نادرست فهمیدن واقعیت شکست میخورند. آنها ممکن است توان رقیب را بیش از اندازه بزرگ یا کوچک ببینند، نیت او را اشتباه بخوانند، یا تصور کنند که طرف مقابل همانگونه رفتار خواهد کرد که خود انتظار دارد.
ادامه مطلب
صادق ملکی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: ترامپ، مردی که یک روز فریاد جنگ و روز دیگر نوید صلح سر میدهد در کنار غیر قابل پیشبینی بودن، با به بازی گرفتن مرگ و زندگی، صلح و جنگ، درصدد است پیروز از میدانی خارج شود که خویش از دلایل به بنبست کشیدن آن بوده است.
ادامه مطلب
سید محمدکاظم سجادپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: در مصاحبه سه ساعته با جوروگان، تقریباً از هر دری سخن گفته شده ولی هیچکدام از آنها بدون حساب و کتاب نیست؛ از مسائل مهاجرت، کارگری، مناسبات اجتماعی و طیفهای درونی حزب جمهوریخواه گرفته تا مباحث سیاست خارجی و البته جنگ با ایران.
ادامه مطلب
محمد صالح سراج در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: ایران تلاش میکند بر اساس نظریه «وابستگی – توسعهنیافتگی» که معتقد است برای غلبه بر توسعهنیافتگی، قطع رابطه با سلطه بیرونی ضروری است، منطقه به سمت «نظم بدون وابستگی به هژمون» حرکت کند.
ادامه مطلب
ذوالفقار صادقی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: بخش بزرگی از توطئه جهانی شکسته شده و این حاصل ایستادگی این ملت بزرگ و فرزندانش در صحنههای مختلف است. باید مواظب مکر دشمنان قدرتمند و قسم خورده بود، باید توجه داشت که دیپلماسی ادامه جنگی است در پشت میز و گلولههای آن دربازی کلمات نهفته است و مثل جنگ سخت از قواعدی پیروی میکند.
ادامه مطلب
غفور کریمی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: بدون شک در جهان امروز تنها زبان قابل فهم برای ایالات متحده و اسرائیل زبان زور و آتش است؛ همان زبانی که اکنون ایران به خوبی با آن سخن میگوید.
ادامه مطلب
محمدرضا لشینی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: هدف پژوهش حاضر، تحلیل تطبیقی دکترینهای پدافند هوایی شرق و غرب و ارزیابی کارآمدی راهبرد دفاعی جمهوری اسلامی ایران در مواجهه با الگوهای نوین نبرد هوایی است. پرسش اصلی مقاله این است که آیا راهبرد بازدارندگی موشکی و جنگ نامتقارن، پاسخ کافی و پایداری به چالشهای ساختاری نیروی هوایی ایران در برابر برتری هوایی غرب فراهم میکند؟
ادامه مطلب
دنیس راس در یادداشتی مینویسد: برای باز نگه داشتن دوباره تنگه هرمز پس از آخرین پیچ و خم بحران ایران، دولت ترامپ باید از یک سو تلاشهای خود برای اعمال محاصره را از سر بگیرد و از سوی دیگر، آن را با رویکردی دیپلماتیکتر و مبتنی بر اجماع و همکاری بینالمللی همراه سازد.
ادامه مطلب
آیا شرایط داخلی و منطقهای لازم برای خلع سلاح پایدار در واقع در عراق یا لبنان وجود دارد؟
ادامه مطلب
صادق ملکی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: ملتها و نظامهای سیاسی اگر از تاریخ بهجای پل، اهرم انتقام بسازند، جنگها دائمی و پایانناپذیر خواهد بود. آلمان، ژاپن، ویتنام و.... در تاریخ نمانده و با تغییر نگاه برای ملت و کشور به روایتی تن دادند که نه جنگ، بلکه زندگی و توسعه را برای آنان به ارمغان آورده است.
ادامه مطلب
نتیجه تحقیرآمیز جنگ علیه ایران، گواه دیگری است بر اینکه ایالات متحده باید از خاورمیانه خارج شود.
ادامه مطلب
اسلام ذوالقدرپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: بقا و اقتدار، انگاره هر سیاستگذار و حکمران در نظام جهانی است. انگارهای که برای بقا و اقتدار خود به هر ابزار، تاکتیک و سیاستی متوسل شده، هزینههای سنگین بر خود و دیگر بازیگران وارد میکنند. بخش مهمی از این همبستگی بقا و اقتدار را میتوان با عنوان الگوی راهبران ناامید در بسیاری از کشورها دید و ترسیم کرد.
ادامه مطلب
رضا معصومی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: همزمان با جنگ ۲۰۲۶، بخش مهمی از رسانهها، نهادهای محافظهکار و چهرههای نزدیک به ترامپیسم، ایران را نهتنها عامل بیثباتی منطقهای، بلکه تهدیدی علیه «تمدن غربی»، «نظم مبتنی بر ارزشهای یهودی ـ مسیحی» و حتی «آینده جهان آزاد» توصیف کردند. این نوع ادبیات را میتوان در مواضع چهرههایی نظیر مایک جانسون، تد کروز، مایک هاکبی و همچنین در گزارشها و یادداشتهای منتشرشده در اندیشکدههایی مانند Heritage Foundation و Hudson Institute مشاهده کرد که پس از گسترش درگیریهای ایران و اسرائیل، بر ضرورت مقابله قاطع با ایران برای حفظ نظم منطقهای و امنیت اسرائیل تأکید داشتند. اهمیت این گزارهها صرفاً در محتوای سیاسی آنها نیست، بلکه در نوع بازنمایی ایران نهفته است؛ زیرا ایران در این گفتمان بهعنوان یک تهدید «وجودی» برای نظم مطلوب غرب بازتعریف میشود.
ادامه مطلب
جهانبخش رشیدی در این یادداشت به بررسی تحولات اخیر در روابط ایران با قدرتهای جهانی، بهویژه حمله ایالات متحده و اسرائیل، در پرتو راهبرد «تهاجم معکوس» تهران میپردازد.
ادامه مطلب
استیون کوک، کارشناس ارشد مطالعات خاورمیانه در شورای روابط خارجی (CFR) گفت: «ما قبلاً اینجا بودهایم تا بفهمیم طرفها نمیتوانند شکافهای باقیمانده را پر کنند. مذاکرات در مورد مسائل باقیمانده، بهویژه در مورد برنامه هستهای ایران، طولانی و دشوار خواهد بود.»
ادامه مطلب
اسلام ذوالقدرپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: جنگهای دوگانه ۱۴۰۴ علیه ایران، نشان داد که دشمنان منطقهای و جهانی، دههها برای چنین تهاجمی برنامهریزی و تمرین داشتند. بنابراین نامیدن این جنگها با عنوان ۱۲ روزه و ۴۰ روزه، گونهای سادهسازی راهبرد دشمنان و گرفتاری ایران در مرداب سیاست تهاجمی دیگر بازیگران نظام جهانی است.
ادامه مطلب