زنگ مرگ ترامپیسم سرانجام به صدا درآمد

نویسنده: مویرا دانگن (Moira Donegan)، ستون‌نویس گاردین در أمور امریکا

دیپلماسی ایرانی: آزادی خاصی در توقعات کم وجود دارد. با ورود به انتخابات میان‌دوره‌ای روز سه‌شنبه، پیش‌بینی‌ها برای جمهوری‌خواهان به‌قدری تلخ بود که ناظران نظرسنجی شروع به معامله نوعی شوخی کردند: نتایج یا به معنای پایان دوره ترامپ یا پایان حرفه نظرسنجی است.

در میان این نوع پیش بینی ها، هر پیروزی جمهوری خواهان معجزه ای جزئی به نظر می رسید. انتظار این بود که دموکرات ها یک انفجار داشته باشند. جمهوری‌خواهان، که روی آمار نهایی حساب می‌کنند تا کمی مختلط‌تر باشد، بنابراین تقریباً به طور قطع این آزادی را خواهند داشت که ادعا کنند بهتر از آن چیزی که هر کسی فکرش را می‌کرد عمل کرده‌اند.

امروز اعتبار دادن به این چرخش ها دشوار خواهد بود. رای دهندگان پیام نارضایتی رئیس جمهور را از دوره دوم ترامپ صادر کردند و قاطعانه به محدود کردن قدرت او رای دادند.

اکنون، با اکثریت سنا، دموکرات‌ها می‌توانند درباره رئیس‌جمهور و اعضای کابینه‌اش تحقیق کنند، توجه عمومی را به موارد دستور کار خودشان جلب کنند، از اختیارات قانون اساسی کنگره دفاع کنند و از انتصاب‌های قضایی جمهوری‌خواهان جلوگیری کنند.

در روزها و هفته‌های آتی، ترامپ متناوباً خواهد گفت که ضررهای جمهوری‌خواهان ساختگی بوده است – نتیجه تقلب توسط یک توطئه شرورانه اما نامشخص دموکرات‌ها و مهاجران غیرقانونی – و اینکه آنها واقعی بودند، اما تقصیر شخص دیگری بود.

دولت او در هفته‌های گذشته نشان داده است که می‌تواند تلاش‌هایی برای رقابت در صدور گواهینامه‌های مخصوصاً نزدیک به سنا، به ویژه آلاسکا، انجام دهد.

اما ممکن است باد در حال حاضر از بادبان های این طرح خارج شده باشد: ترامپ سه شنبه شب به نیویورک تایمز گفت که نتایج میان دوره ای را می پذیرد، به خاطر آنچه ارزش دارد، که خیلی هم نیست. آنچه مسلم است این است که او به میکروفن می‌آید و در رسانه‌های اجتماعی با تمام حروف شکایت می‌کند. اما بعید است که هیچ کدام از اینها به جایی برسد. از آنجا که سه شنبه شب – تقریباً ۱۰ سال پس از آن که او در پیروزی ناراحت‌کننده بر هیلاری کلینتون در سال ۲۰۱۶ به ریاست جمهوری رسید – دوره ترامپ عملاً به پایان رسید.

دو سال آینده هیچ شباهتی به دو سال قبل نخواهد داشت. در چند ماه اول پس از بازگشت به قدرت، زمانی که او یک دولت واحد را تحت کنترل داشت و گفته می‌شد که در سال ۲۰۲۴ به دلیل نارضایتی گسترده فرهنگی و احساسات ضد «بیداری» احیا شد، به نظر می‌رسید که در یک لحظه ممکن است در تلاش‌های خود برای تحکیم یک رژیم استبدادی در آمریکا موفق شود.

او بوروکراسی فدرال را پاکسازی کرد، صدها شغل را حذف کرد و هزاران نفر دیگر را با وفاداران و دوستان نالایق خود پر کرد. او اراده و دستور کار اجتماعی خود را بر موسسات غیردولتی، از شرکت‌های بزرگ فناوری تا دانشگاه‌های بزرگ تحمیل کرد، که تا حدی به دلیل ترس از انتقام‌جویی از سوی رژیم قدرتمند ترامپ در صورت امتناع، پیروی کردند.

او قدرت کیف پول را از کنگره گرفت، مانند دزدی که جیب خود را از دست یک خانم مسن دور می کند، و پول مالیات دهندگان را هر طور که صلاح می دید، دوباره تصاحب کرد، بدون توجه به نیات نمایندگان منتخب مردم. و او همه این کارها را کرد – او توانست همه این کارها را انجام دهد – زیرا قدرتمند به نظر می رسید و مخالفت با او ضعیف به نظر می رسید. در سال اول دوره دوم ریاست جمهوری خود، او شرط بندی کرد که می تواند مردم را به اطاعت از خودش وادار کند، زیرا او می تواند عواقب رد کردن را تهدید کند، و به این دلیل که دموکرات ها نمی توانند به طور قابل اعتمادی عواقب همدستی را تهدید کنند.

این اعتبار از بین رفته است. انتخاب مجدد دونالد ترامپ در سال ۲۰۲۴، در حال حاضر، کمتر شبیه یک تغییر فرهنگی گسترده و بیشتر شبیه محصول عوامل مادی، یعنی تورم است. همین عوامل مادی اکنون دوباره به دام جمهوری خواهان آمده اند، زیرا قیمت های سرسام آور بنزین، ناتوانی مصرف کنندگان، بیکاری مداوم و نابرابری آشکار و فاحش خشم رای دهندگان را برانگیخته است.

در همین حال، دونالد ترامپ نسبت به این نگرانی ها بی تفاوت به نظر می رسید، اگر نگوییم غافل – یعنی زمانی که فعالانه آنها را بدتر نمی کرد. جنگ بی پروا و بیهوده او علیه ایران به طور گسترده – عمدتاً به درستی – برای افزایش قیمت بنزین مقصر شناخته می شود.

دونالد ترامپ با کنگره ای خصمانه، کاهش محسوس قدرت شناختی و استقامت بدنی، رتبه محبوبیت شدید و محدودیت دوره وارد سال ۲۰۲۷ خواهد شد.

در همین حال، ترامپ با انداختن بنرهای بزرگ از چهره خود روی ساختمان‌های فدرال، بازسازی کاخ سفید با رنگ طلایی، و گفتارهای عجیب و غریب در صحنه‌های راهپیمایی پشست سر سیاستمداران مرد، خود را مشغول کرد. او مانند ماری آنتوانت در لباسی بد به نظر بیهوده و دور از ارتباط به نظر می رسد.

علاوه بر این، او با ائتلافی از هم گسیخته وارد سال جدید خواهد شد: تصمیم او برای دنبال کردن جنگ با ایران، حلقه درونی او را شکافته و اعتبار او را نزد جمهوری خواهانی که وعده «عدم جنگ جدید» در سال ۲۰۱۶ برایشان نشان از گسست با تشکیلات نومحافظه‌کار بود، از بین برده است.

جمهوری خواهان جاه طلب – جمهوری خواهان جوان تر – خون را در آب حس می کنند. آنها در تلاشی برای تقویت چشم اندازهای خود شروع به روی آوردن به او خواهند کرد. او از خیانت آنها خشمگین خواهد شد و پایگاه خود را علیه آنها جمع خواهد کرد، مانند نوعی شاه لیر احمق. اما تلاش های او برای تاج گذاری پادشاهان و انتقام گیری دقیق ممکن است پس از امشب به شدت کاهش یابد.

نقطه قوت ترامپ همیشه تسلط او بر پایگاه جمهوری خواهان بود، درجه ای که کاریزمای او می توانست رأی دهندگان را وادار کند که از او در هر جایی پیروی کنند. اگر حاشیه های پیروزی دموکرات ها در سه شنبه شب نشانه ای باشد، آنها دیگر او را دنبال نمی کنند.

منبع: گاردین / تحریریه دیپلماسی ایرانی/۱۱