کاری که واشینگتن می‌تواند گسترش دهد

ترک‌‌خوردگی‌های ائتلاف چین و روسیه

۲۸ آبان ۱۴۰۵ | ۱۸:۰۰ کد : ۲۰۴۱۳۰۷ اخبار اصلی آمریکا آسیا و آفریقا
چین بیش از ۹۰ درصد واردات روسیه تحت تحریم را تأمین می‌کند، ۳۰ درصد صادرات آن را جذب می‌کند و شرایط خطوط لوله را مسدود می‌سازد در حالی که از به‌رسمیت‌شناختن الحاق‌ها امتناع می‌ورزد. هشدارهای درزکردهٔ اف‌اس‌بی، رقابت در قطب شمال و تنش در آسیای مرکزی شکاف‌هایی را نشان می‌دهد که ایالات متحده می‌تواند از طریق تعرفه‌ها و فشار متحدان گسترش دهد.
ترک‌‌خوردگی‌های ائتلاف چین و روسیه

نویسندگان: آنجلا استنت و دنیل همیلتون

دیپلماسی ایرانی: رقابت کنونی میان قدرت‌های بزرگ وارد مرحله‌ای شده است که در آن هم‌راستاسازی‌های دوجانبه پیامدهای سیستمی فراتر از منطقه محدود خود را به‌دنبال دارد. آنچه این لحظه را متمایز می‌سازد تنها بازنگری‌طلبی روسیه در اروپا یا جسارت چین در هندوپاسیفیک نیست، بلکه میزانی است که مسکو و پکن استراتژی‌ها، منابع و برنامه‌های نهادی خود را هم‌زمان کرده‌اند.

ائتلاف چین و روسیه کمتر به‌صورت یک بلوک معاهده‌ای رسمی عمل می‌کند و بیش‌تر به‌عنوان پروژه‌ای هماهنگ برای محدود کردن قدرت آمریکا، رقیق‌سازی هنجارهای غربی و پرورش مراکز جایگزین قدرت از طریق تسویه تجاری، همکاری‌های دفاعی و گسترش گروه‌بندی‌های چندجانبه قلمداد می‌شود. اهمیت آن در مکمل بودن است: روسیه ناآرام‌سازی قهری خام، جریان‌های انرژی و تمایل به نقض ممنوعیت‌های قانونی در خصوص تصرف سرزمینی را فراهم می‌آورد، در حالی که چین مقیاس صنعتی، کانال‌های مالی، فناوری‌های دوکاربردی و دیپلماسی نهادی بلندمدت را تأمین می‌کند.

این نامتوازن‌بودن هم پایایی و هم شکنندگی این هم‌گرایی را توضیح می‌دهد. دورزدن تحریم‌ها، تجارت به‌واحد یوان، گشت‌های مشترک و تلاش‌های مشترک برای تضعیف نظارت مالی مبتنی بر دلار به هر طرف امکان داده است تا نقاط ضعف خود را جبران کند. در عین حال وابستگی به‌طور چشمگیری نامتوازن است. مسکو بیش از آنکه پکن را برای رشد یا امنیت خود لازم داشته باشد، برای درآمدهای صادراتی، ورودی‌های تحت تحریم و پوشش دیپلماتیک به چین وابسته است؛ امتیازی که به رهبران چینی قدرت قیمت‌گذاری، اختیار سرمایه‌گذاری و فضای کنترل خطرات تشدید در حوزه تهدیدات هسته‌ای، تمامیت مرزی و حاکمیت آسیای مرکزی می‌بخشد.

بنابراین واشینگتن با بلوکی یکپارچه و دائمی روبه‌رو نیست که ناگزیر باید آن را پذیرفت و نه با آرایشی شکننده که بتوان با یک مانور دیپلماتیک آن را از هم پاشید. ائتلاف چین و روسیه بهتر است به‌عنوان یک توافق فرصت‌طلبانه اما بادوام درک شود که بی‌اعتمادی داخلی، اضطراب‌های جایگاه، جاسوسی، رقابت تکنولوژیک و منافع منطقه‌ای مختلف در آن اصطکاک‌های قابل‌استفاده ایجاد می‌کند. استراتژی‌ای که هزینه‌های عملیاتی را بالا ببرد، تناقضات را آشکار سازد و وزن اقتصادی و نظامی متحدان را بسیج کند می‌تواند بدون انتظار برای شکاف کامل، فضای مانور آن را محدود سازد.

چگونگی به چالش کشیدن برتری آمریکا توسط ائتلاف چین-روسیه

وقتی رئیس‌جمهور چین، شی جین‌پینگ، در سپتامبر از یک ضیافت رسمی در کاخ سفید برخوردار شد، یکی از مهم‌ترین موارد—روابط چین با روسیه—در منو وجود نداشت. این حذف از سوی میزبان آمریکایی او عجیب بود: هم چین و هم روسیه از ایران حمایت می‌کنند و پکن عامل کلیدی توانمندساز جنگ مسکو علیه اوکراین است.

به طور کلی‌تر، پکن و مسکو متحد شده‌اند تا برتری آمریکا را به چالش بکشند و آن را با یک نظم «پس از غرب» جایگزین کنند، هدف مشترکی که بار دیگر در اجلاس اخیر بریکس در دهلی نو تبلیغ کردند. شراکت «بدون محدودیت» شی با رئیس‌جمهور روسیه، ولادیمیر پوتین، به منافع آمریکا آسیب می‌زند و نفوذ جهانی آمریکا را محدود می‌کند. ائتلاف آنها به هر دو، شی و پوتین، امکان می‌دهد تا از موضعی قوی‌تر با رئیس‌جمهور آمریکا دونالد ترامپ برخورد کنند.

اوایل دوره دوم ترامپ، کاخ سفید از تمایل خود به بهبود روابط با روسیه دفاع می‌کرد چون امیدوار بود تا چیزی شبیه معکوس نیکسون را مهندسی کند و مسکو را از پکن جدا کند. آن استدلال ناپدید شد زیرا آن استراتژی شکست خورد. باوجود وعده رئیس‌جمهور برای «جدا کردنِ جداشده» مسکو و پکن، به نظر می‌رسد دولت او نتیجه گرفته است که کار چندانی از دستش ساخته نیست. در واقع، تعرفه‌ها، تحریم‌ها و جنگ او علیه ایران روسیه و چین را حتی به هم نزدیک‌تر کرده است.

زمان آن رسیده که ایالات متحده رویکرد منفعلانه خود نسبت به دو قدرتی که بیش از همه به منافع و ارزش‌های آمریکا تهدید می‌کنند بازبینی کند. با توجه به عمق و وسعت ائتلاف روسیه-چین و اهمیت محوری آن برای هر دو پوتین و شی، واشنگتن نمی‌تواند به‌سادگی بین دو رقیب اصلی خود شکاف ایجاد کند، چه رسد به اینکه آنها را علیه یکدیگر قرار دهد همان‌طور که استدلال معکوس نیکسون پیشنهاد می‌کند. واشنگتن باید از انتخاب نادرست بین یک بازچینی بزرگ از یک سو و یک شراکت مستحکم چین-روسیه به زیان ایالات متحده از سوی دیگر خودداری کند.

در عوض، ایالات متحده باید تلاش کند رابطه را پرهزینه‌تر و دشوارتر برای ادامه دادن کند. با تشدید نقاط اصطکاک متقابل، واشنگتن می‌تواند باعث شود مسکو و پکن بیشتر به یکدیگر شک کنند، به کشورهای ثالث کمک کند از وابستگی بیش از حد به هر یک جلوگیری کنند، و از ظرفیت چشمگیر اتحادها و شراکت‌های خود برای ایجاد اهرم و فشار متقابل بهره ببرد. هدف واقع‌بینانه این است که بر رابطه فشار وارد شود نه اینکه سعی شود آن را منهدم کرد یا صرفاً به تماشای آن ماند.

چرا «نیکسون معکوس» شکست خورد

در نگاه اول، حتی این رویکرد هم ممکن است مورد تردید قرار گیرد، با توجه به اینکه روسیه و چین هرگز نزدیک‌تر نبوده‌اند. پیوندهای سیاسی، نظامی، فناورانه و اقتصادی در حال رشدند. آن‌ها با هم هنجارها و اصول کلیدی پایه‌گذار نظم بین‌المللی تحت رهبری غرب را به چالش می‌کشند. آن‌ها سازمان‌هایی را که غرب را حذف می‌کنند ترویج می‌دهند، مانند بلوک در حال گسترش بریکس و سازمان همکاری شانگهای. آن‌ها در تلاش‌هایی برای «دلارزدایی» از نظام مالی جهانی دخیل‌اند و تقریباً همه تجارت بین خود را به یوآن چین انجام می‌دهند.

حتی زمانی که پکن مدعی بی‌طرفی در جنگ کرملین علیه اوکراین است، به بزرگ‌ترین حامی روسیه تبدیل شده و به پوتین امکان داده در چهار سال و نیم گذشته به حملاتش علیه اوکراین ادامه دهد. چین بیش از 90 درصد از واردات فناوری تحریمی را فراهم می‌کند که اقتصاد جنگی روسیه را در جریان نگه داشته و تجاوز آن به اوکراین را تغذیه می‌کند. پیوندهای تجاری و مالی عمیق‌تر چین همچنین به کرملین اجازه دسترسی به توانمندی‌های فناورانه حیاتی را داده است.

در همین حال، چین جایگاه خود را به‌عنوان بزرگ‌ترین شریک تجاری روسیه تثبیت کرده، حدود 30 درصد از کل صادرات روسیه و 57 درصد از واردات آن را تشکیل می‌دهد. چین همچنین از هیدروکربن‌های ارزان روسیه بهره‌مند شده است. محموله‌های روسیه در حال حاضر 17 درصد از واردات نفت خام چین و ۳۰ درصد از واردات گاز طبیعی آن را تشکیل می‌دهد.

جریان‌های نفت و فناوری را دنبال کنید

با نگاه دقیق‌تر، با این حال، مشارکت روسیه و چین را می‌توان فرصت‌طلبانه و معامله‌ای دید که بیشتر از نارضایتی‌های مشترک و اهداف هم‌پوشان ناشی می‌شود تا ارزش‌های مشترک. این یک اتحاد مبتنی بر مصلحت است، نه اعتقاد. همچنین نامتوازن است: وابستگی روسیه به چین روزبه‌روز افزایش می‌یابد.

پکن همکاری خود با مسکو را کلیدِ به چالش کشیدن ایالات متحده و بازتنظیم قواعد بین‌المللی به نفع منافعش می‌داند. شی می‌داند که روسیه هم‌سطح چین نیست، اما ظاهر قضیه را حفظ می‌کند تا پوتین بتواند خود را به‌عنوان رهبر مورد احترام یک قدرت بزرگ نشان دهد. در همین حال، تصمیم‌گیران چینی تا جایی که می‌توانند از وابستگی‌های روسیه بهره می‌گیرند، توسعه روسیه را مسدود می‌کنند و ریسک‌های چین را محدود می‌کنند.

همکاری با مسکو مانع از آن نشده که پکن عملیات‌های گسترده جاسوسی و مهندسی معکوس علیه روسیه انجام ندهد. چین همچنین در حال ساختن اکوسیستم‌های کاملی است که وابستگی روسیه را تحکیم می‌کند، از زنجیره‌های تأمین، فناوری‌های مرتبط با نظامی، مسیرهای ترابری و ساختار مالی گرفته تا هوش مصنوعی و استخراج، فرآوری و تصفیه عناصر نادر خاکی.

پکن از انرژی ارزان قیمت روسیه بهره می‌برد اما سرمایه‌گذاری‌های خود در زیرساخت انرژی و اقتصاد گسترده‌تر روسیه را محدود می‌کند. این کشور نسبت به تحریم‌های ثانویه غربی محتاط باقی مانده است. خودداری چین تا کنون از تصویب خط لوله گاز Power of Siberia 2 در حالی که روسیه را برای کاهش قیمت تحت فشار می‌گذارد، نشان‌دهنده نفوذی است که در اختیار دارد. پوتین به شدت به این خط لوله نیاز دارد زیرا پس از از دست دادن بخش عمده بازار اروپا به منابع جدید درآمدی از صادرات گاز طبیعی نیاز دارد.

یک شراکت نامساوی و به‌صرفه

چینی‌ها همچنین از رفتارهای ریسک‌پذیر پوتین هراسان‌اند. تهدیدهای کرملین برای استفاده از تسلیحات هسته‌ای علیه اوکراین و دیگر کشورهای اروپایی با هشدارهای چینی مواجه شده است. ماجراجویی‌های نظامی او موضع پکن را که مرزها را غیرقابل تعرض می‌داند—امری که برای ادعاهایش بر تایوان حیاتی است—به چالش می‌کشد. پکن از به رسمیت شناختن الحاقات روسیه به کریمه در 2014 و چهار منطقه اوکراینی دیگر در 2022 خودداری کرده است، حتی اگر حمله تمام‌عیار پوتین را محکوم نکرده باشد.

از ۲۰۲۲، چین رسماً تمامیت ارضی و استقلال کشورهای آسیای مرکزی را تأیید کرده است. به‌طور مشابه، این کشور استقلال آبخازیا و اوستیای جنوبی، دو منطقه‌ای که رژیم‌های دست‌نشاندهٔ هم‌راستا با کرملین پس از تهاجم پوتین به گرجستان در ۲۰۰۸ از این کشور جدا شدند، به‌رسمیت نشناخته است.

پکن از راه‌حلی برای جنگ اوکراین حمایت می‌کند که به نفع مسکو باشد و پوتین را در قدرت نگه دارد. این نگرانی را دارد که شکست روسیه ممکن است رهبر جدیدی در کرملین به قدرت برساند که اتحاد با چین را بازنگری کند. در عین حال، از پایان جنگ با پیروزی قاطع روسیه نیز بیمناک است. چنین چیزی می‌تواند پوتین را جسور کند تا تمامیت ارضی و حاکمیت کشورهای همسایه دیگر را به چالش بکشد، به‌ویژه قزاقستان که مناطق شمالی آن جمعیت اسلاو زیادی دارد. پوتین قبلاً به تشکیل آینده‌ای از یک دولت اسلاو شامل روسیه، بلاروس، اوکراین و شمال قزاقستان اشاره کرده بود.

تبلیغات‌چی کرملین و مجری برنامه‌های گفت‌وگومحور تلویزیونی ولادیمیر سولویوف علناً گفته است که روسیه ممکن است «عملیات نظامی ویژه» خود در اوکراین را به کشورهای آسیای مرکزی گسترش دهد. پوتین می‌تواند تلاش کند آبخازیا و اوستیای جنوبی را منضم کند یا از حضور نظامی روسیه در منطقه جداشده ترانس‌نیستریا در مولداوی برای احیای مداخله سیاسی در مولداوی و حملات به حاکمیت آن استفاده کند.

چندین سرویس اطلاعاتی اروپایی هشدار داده‌اند که او احتمالاً جنگ ترکیبی خود شامل خرابکاری، حملات سایبری و دستکاری در انتخابات علیه کشورهای ناتو را تشدید خواهد کرد تا مرزها و عزم سیاسی اتحاد را آزمایش کند. این فعالیت‌ها موقعیت‌های ناخوشایندی را برای چین ایجاد خواهد کرد، میان حمایت از روسیه، علاقه‌اش به روابط پایدار با اروپا و آسیای مرکزی، و تعهد علنی‌اش به عدم‌دخالت و حرمت‌ناپذیری مرزها.

آیا ریسک‌های پوتین پکن را نگران خواهند کرد؟

تصمیم‌گیرندگان روسی با وجود اظهارات علنی پوتین مبنی بر اینکه این رابطه به «سطح بی‌سابقه‌ای» از اعتماد رسیده، خود دچار تردیدهایی نسبت به مشارکت «بدون حد و مرز» با چین هستند. آنها از سلطه پکن بر این رابطه که از منظر تاریخی بی‌سابقه است، ناخشنودند. آنها نگرانند که چین در هوش مصنوعی و امنیت سایبری از روسیه جلو زده و روسیه مزیت تاریخی خود را در سلاح‌های پیشرفته، فضاپیماها و فناوری‌های هسته‌ای از دست می‌دهد.

گزارش لو رفته‌ای از سازمان امنیت فدرال روسیه (FSB) که به‌نظر می‌رسد اواخر 2023 یا اوایل 2024 نوشته شده باشد، نگرانی‌های عمیقی در مورد اهداف بلندمدت چین ابراز کرده، چین را «دشمن» خوانده و هشدار داده است که فعالیت‌های جاسوسی آن تهدید جدی برای امنیت روسیه است.

روسیه و چین با وجود توافق برای عدم اقدام، علیه یکدیگر در حوزه سایبری فعالیت می‌کنند. آن‌ها مسیرهای رقیب اتصال در سراسر اوراسیا را ترجیح می‌دهند و در آسیای مرکزی، آفریقا و قطب شمال با هم رقابت می‌کنند. هر دو طرف طرفدار جهانی «پساآشراف غرب» هستند—اما در حالی که روسیه نقش اخلالگر و برهم‌زننده را ایفا می‌کند، چین خواهان نظم جهانی با قواعد است، حتی اگر آن قواعد را به نفع خود بازتعریف کرده و سازوکارهای اساسی امنیتی در شرق آسیا را به چالش بکشد.

تردیدها درباره و رقابت درون اتحاد آن‌ها هنوز به نوعی از دشمنی متقابل بین پکن و مسکو منجر نشده است که بتواند گزینه معکوس نیکسون را به واشینگتن عرضه کند. با وجود نگرانی‌هایشان، تصمیم‌گیران روسی و چینی آموخته‌اند در چارچوب پارامترهای در حال تغییر روابطشان عمل کنند. هر دو طرف اختلافات خود را با دقت مدیریت می‌کنند، خطوط قرمز یکدیگر را درک می‌کنند و مرزهای توافق ممکن را می‌شناسند.

برای مثال، اگرچه گزارش FSB روسیه چین را «دشمن» خوانده بود، به افسران اطلاعاتی دستور داده شد تا ریسک‌های ناشی از اطلاعات چین را مهار کنند بدون اینکه «پیامدهای منفی برای روابط دوجانبه» ایجاد شود.

با این حال، با افزایش مزایای ساختاری چین و افزایش فشارها در جامعه روسیه، تصمیم‌گیران روسی دشوارتر می‌توانند این تعادل نابرابر را حفظ کنند. و هم‌زمان که پوتین تحت فشار دست به رفتارهای پرریسک‌تری می‌زند، رهبران نگران چین محدودیت‌های بیشتری بر شراکت «بدون محدودیت» می‌نهند.

در اینجا فرصتی برای ایالات متحده و متحدانش وجود دارد تا مقداری شن بر چرخ‌ها بریزند.

بهره‌برداری از اصطکاک‌ها درون اتحاد چین-روسیه

به‌عنوان یک گام سریع اولیه، واشینگتن می‌تواند و باید از چین بابت حمایت از جنگ روسیه علیه اوکراین هزینه بیشتری بگیرد. قانون تحریمی «Lindsey O. Graham Sanctioning Russia and Iran Act of 2026» که در سپتامبر تصویب شد، اختیار را به دولت می‌دهد تا تعرفه‌هایی تا سقف 100 درصد بر چین و سایر کشورهایی که مقادیر زیادی نفت خام یا گاز طبیعی روسیه می‌خرند یا به دور زدن تحریم‌ها کمک می‌کنند، تحمیل کند. اگر چنین تشدیدی تهدید کند که بازارهای انرژی را مختل کند، این قانون به دولت اجازه می‌دهد در صورتی که چین واردات انرژی روسیه را به مرور کاهش دهد، نرخ‌های تعرفه را تنظیم کند. پیش از این ایالات متحده از رویکرد مشابهی برای کاهش خریدهای چین از نفت ایران استفاده کرده بود.

ایالات متحده همچنین می‌تواند نگرانی‌هایی را که پکن و مسکو در مورد یکدیگر دارند تشدید کند. شی نگران ریسک‌پذیری پوتین است. واشنگتن و متحدانش باید در گفتگو با مخاطبان چینی و در تعاملات خود با جامعه چین درباره رفتار بی‌پروای روسیه، از جمله نقض مرزهای به‌رسمیت‌شناخته‌شده بین‌المللی؛ به‌کارگیری زبان تهدید هسته‌ای، مشارکت در جنگ هی‌بریدی تهاجمی؛ و فروش تسلیحات پیشرفته به رقبای چین مانند هند، صریح باشند.

در حالی که روس‌ها نگران تبدیل شدن به نوکران چین هستند، واشنگتن و شرکای آن می‌توانند مجموعه‌ای از موضوعات تفرقه‌انگیز را با همتایان روسی خود برجسته کنند: از دست دادن حاکمیت اقتصادی، مالی و فناوری روسیه؛ رشد فرودستی صنعتی این کشور به‌دست پکن؛ از دست دادن نفوذ به نفع چین در آسیای مرکزی و خاورمیانه؛ استثمار اقتصادی خزنده چین از دورافتاده‌ترین منطقه شرق روسیه؛ تلاش‌های چینی برای دور زدن روسیه از طریق مسیر حمل‌ونقل «مسیر میانی» در سراسر جنوب اوراسیا؛ تلاش‌های چین برای سرقت اسرار نظامی روسیه؛ و خودداری چین از به اشتراک‌گذاری بسیاری از فناوری‌های پیشرفته یا سرمایه‌گذاری در اقتصاد روسیه.

تنش‌ها بین روسیه و چین در قطب شمال نیز قابل بهره‌برداری است. این دو کشور در منطقه همکاری می‌کنند، اما روسیه از تعرضات چینی به آنچه قلمرو روسیه می‌داند، ناخشنود است و نگران است که پکن ممکن است از انزوای مسکو برای پیشبرد منافع قطبی خود به زیان روسیه استفاده کند. روسیه برخی از پژوهشگران قطبی خود را به‌ ظن جاسوسی برای چین بازداشت کرده است. رقابت بر سر دسترسی به منابع و مالکیت آنها و کنترل جریان کالاها، خدمات و داده‌هایی که شریان حیاتی فعالیت‌های تجاری قطب شمال هستند رو به افزایش است. و برخی نقشه‌های چینی بخش‌هایی از شرق دور روسیه را به‌عنوان بخشی تاریخی از چین درج کرده‌اند.

بازسازی مقیاس متحدین برای مقابله با فشار

آفریقا حوزه دیگری از تنش چین و روسیه است. باوجود سخنرانی‌های مشابه درباره ایجاد قاره آفریقایی «پساآمریکا/پساغرب»، همکاری واقعی اندکی وجود دارد. چینی‌ها که برای پرورش روابط اقتصادی پایدار در سراسر قاره تلاش کرده‌اند، از رفتار مخرب روسیه، به‌ویژه فعالیت‌های زیرورانه گروه واگنر و Africa Corps و نیز حمایت کرملین از چند کودتای نظامی، نگران و هراسان هستند.

روسیه از سوی دیگر خود را به عنوان یک بیمه برای کشورهای آفریقایی که از سلطه چین هراس دارند، معرفی می‌کند. در حالی که تفاوت‌های روسو-چینی در آفریقا احتمالاً اتحاد گسترده‌تر را مختل نمی‌کند، یادآور این است که روابط خارج از چارچوب صرفاً دوجانبه می‌تواند در شراکت «بدون محدودیت» تنش‌هایی ایجاد کند.

در نهایت و از همه مهم‌تر، ایالات متحده و متحدانش می‌توانند با استفاده از ظرفیت عظیم خود، اتحاد روسیه و چین را بازدارند، مهار کنند و تحت فشار قرار دهند. ایالات متحده جنگ سرد را به همان اندازه با سازماندهی غرب برنده شد که با مهار شرق. واشنگتن مجموعه‌ای زنده و ثروتمند از ائتلاف‌ها و شبکه‌های متقابل غربی ایجاد کرد که به مرور زمان به سادگی امپراتوری شوروی را تحت‌الشعاع قرار داد. امروز، ائتلاف احیاشده‌ای از ایالات متحده و متحدان و شرکای کلیدی آن، قدرت اقتصادی، توانایی فناوری، قابلیت دفاعی و نفوذ دیپلماتیک روسیه و چین را تحت‌الشعاع قرار خواهد داد.

منتقدان خواهند گفت که دولت ترامپ چنان هرگونه حس همبستگی متحدان را از بین برده است که بازسازی و گسترش آنچه Kurt M. Campbell و Rush Doshi «مقیاس متحد» می‌نامند دیگر ممکن نیست. با این حال دلیل زیربنایی برای همکاری تازه همچنان باقی است و راهبردهای یکه‌رویی احتمالاً بسیار کمتر مؤثر خواهند بود.

روسیه و چین امنیت اقیانوس هند-آرام و شمال آتلانتیک را به نحوی به هم پیوند زده‌اند که ایالات متحده و متحدانش این کار را نکرده‌اند. پکن و مسکو در هر دو منطقه تمرینات مشترک و گشت‌های نظامی اجرا می‌کنند. همکاری دفاعی-صنعتی روسیه و چین در فناوری‌های مرتبط با نظامی چالش‌های قابل توجهی را هم برای ناتو و هم برای متحدان آسیایی ایجاد می‌کند.

چین بر گذرگاه‌های دریایی که بخش اعظم تجارت اروپا با آسیا از طریق آن‌ها جریان دارد، چالش می‌آفریند. این کشور جنگ روسیه در اروپا را تداوم می‌بخشد در حالی که از آن می‌آموزد تا خود را برای اقدام بالقوه تهاجمی علیه تایوان آماده کند. نیروهای نظامی چین و روسیه به‌صورت مخفیانه طرحی را برای تضعیف و نابودی سیستم ماهواره‌ای Starlink که از اوکراین پشتیبانی می‌کند پیشنهاد داده‌اند و هر دو در حال ایجاد جایگزین‌هایی برای Starlink هستند. ایالات متحده و متحدانش اذعان دارند که برای احتمال بسیار واقعی درگیری‌های همزمان در شرق آسیا و اروپا آماده نیستند.

مواجهه با چالش روسیه-چین بهتر است تلاش‌های متحدان را به‌جای تفرقه افکندن، به بهترین نحو به کار گیرد. دولت ترامپ تلاش می‌کند دفاع متحدان را جدا کند و تمرکز راهبردی اروپا را به قاره خود و متحدان آسیایی را به منطقه‌شان محدود نماید؛ این رویکرد این واقعیت‌ها را نادیده می‌گیرد. این رویکرد همچنین با ارسال این پیام که تعهدات آمریکا محدود و مشروط است، هم پیمان‌های اروپایی و هم آسیایی را تضعیف می‌کند.

در حالی که ایالات متحده و متحدانش بی‌حرکت به تماشای کار گذاشتن پایه‌های شراکت قدرتمند روسیه و چین نشسته بودند، مسکو و پکن این شراکت را شکل داده‌اند. با این حال، به‌رسمیت شناختن این پیوندهای عمیق به‌معنای پذیرفتن شرایطی که پکن و مسکو تعیین کرده‌اند نیست. واشنگتن و متحدانش کنش‌پذیری دارند—و می‌توانند از نقاط ضعف ذاتی اتحاد روسیه-چین بهره‌برداری کنند.

منبع: فارن پالسی / تحریریه دیپلماسی ایرانی/۱۱

کلید واژه ها: روسیه چین روسیه و چین امریکا و روسیه امریکا و چین امریکا و روسیه و چین شی جینپینگ ولادیمیر پوتین دونالد ترامپ


نظر شما :