صادق ملکی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: جای بسی تاسف است که در شرایط کنونی که ایران در نتیجه فشارهای تحریم ها و معضلات متعدد در داخل در وضعیت بسیار دشوار و بحرانی قرار دارد و وفاق ملی یک ضرورت اجتنابناپذیر است، برخی خبرها از روندی حکایت دارد که در پی یک کاسه کردن قدرت است.
ادامه مطلب
نیما امین ایرانیان در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: اینکه مدام فکر کنیم که تافته جدا بافته هستیم و با آزمون و خطا جلو برویم جز اینکه به کشور آسیب وارد میکنیم هیچ دستاوردی نخواهیم داشت. شما کدام کشور را در دنیا سراغ دارید که هزینه کند و سریال تهیه کنند تا ثابت کند که دستگاه سیاست خارجیشان ناکارآمد و عناصر جاسوس و سر سپرده ای در آن حضور دارند که برای دشمن کار می کنند.
ادامه مطلب
محمد رضا جلائی پور در یادداشتی می نویسد: شواهد تجربی معتبر و نظرسنجیها نشان میدهد انتخابات امروز آمریکا را، نه فقط ایرانیان، که شهروندان بسیاری از کشورهای جهان با حساسیت دنبال میکنند.
ادامه مطلب
مجتبی لشکربلوکی در یادداشتی می نویسد: ما ایرانیان نیز مانند همه مردم جهان در معرض این سندروم هستیم. اما یک نکته وجود دارد یک خشم جمعی در مردم ایران وجود دارد که شبیه به همین سندروم است. خشم ناشی از کُندی نظام کشورداری. همیشه سوال میکنیم که چرا دولت کاری نمیکند؟ چرا حاکمیت دست به اقدام موثری نمیزند؟ چرا مسوولین خوابند؟ مردم ما خشمگین هستند از این همه کندی. شبیه همان خشمی که چراغ سبز شده است و ما منتظریم ماشین جلویی (دولت) حرکت کند اما میبینیم که دست دست میکند. این همه کندی نظام کشورداری ما را دیوانه میکند!
ادامه مطلب
علی موسوی خلخالی می نویسد: آنچه امروز می بینیم و نوشته ها و سخنانی که علیه دیگر کشورها می خوانیم و می شنویم، می تواند یکی از دلایل آن، سرخوردگی اجتماعی از اوضاع داخلی خودمان باشد. مردم ایران دوست دارند در عین رفاه سربلند باشند. اگر نگاهی به گذشته بیندازیم، در دوران هایی که بحران های ما کمتر بود، و فشار اقتصادی و اجتماعی مردم به مراتب از وضعیت کنونی در یکی دو سال اخیر کمتر بود، مقایسه ها و رفتارهای خشن با دیگر قومیت ها از کشورهای دیگر نیز به مراتب کمتر بود. آرامش اجتماعی آرامش سراسری را موجب می شود و عصبانیت و خشم اجتماعی به مناطق دیگر نیز سرایت می کند.
ادامه مطلب
محمد فاضلی در یادداشتی می نویسد: عوارض این وضعیت برای جامعه ایران در همه ابعاد خطرناک است. آدمها بیانگیزه میشوند، کار نمیکنند، بهرهوری پایین میآید، سطح تنشهای عصبی بالا رفته، زوجین درگیر میشوند، میل به مهاجرت افزایش مییابد، تعهد به وطن کم شده و انگیزه خیانت و جاسوسی بیشتر میشود، طرح و برنامههای سازمانها از سر بیانگیزگی کارکنان در نطفه خفه میشوند و معدود صداهای امیدبخش چنان با سردی مواجه میشوند که دیگر کسی صدایش بیرون نمیآید. استرس، حتی ضعف سیستم ایمنی بدن را به همراه دارد و به بیماری جسمی نیز منتهی میشود.
ادامه مطلب
مرتضی مردیها در یادداشتی می نویسد: در هر زمان و در هر مکان، افراد به درجات متفاوتی شجاعت دارند، ولی معمولاً چنان است که فقط اقلیتی کوچک تا حد دست از جان شستن شجاعاند، الباقی با ترس از جان و حتی ترس از زندان و اخراج، تمکین میکنند. دلیلی در دست نیست مبنی بر اینکه ایرانیان در زمان ناصرالدین شاه کمتر از زمان مظفرالدین شاه شجاع بوده باشند، آنچه باعث شد در زمان این انقلاب کنند و در زمان آن نه، به تفاوت جدی روحیات آن دو در امر خشونت و وادارسازی مربوط بود. محمدعلی شاه سطوت و بیرحمی پدربزرگ خود را داشت، و بر همان مرکب هم انقلاب را سرکوب کرد و آب رفته را به جوی بازگرداند، ولی از آنجا که عشایر مسلح ترک و بختیاری به دفاع از انقلاب پا به میدان گذاشتند و جنگ داخلی درگرفت، برای از پس آنان برآمدن نیرو و تجهیزات کافی نداشت.
ادامه مطلب
محمد فاضلی در یادداشتی می نویسد: هیئتی اما در این کشور زندگی میکنند که تابلو ندارند، هفتهای یا سالی یک بار هم کنار هم جمع نمیشوند، چراغی هم روشن نمیکنند تا شناخته شوند، اما به واقع گویی اهالی جای دیگری هستند و فعلاً در ایران مقیماند: «هیئت سوئیسیهای مقیم ایران» است و از این دست اهالی کشورهای دیگر – ژاپنیها، دانمارکیها، آلمانیها یا آمریکاییهای مقیم ایران – هم داریم.
ادامه مطلب