هشداری برای اروپا

حمله به ونزوئلا حتی متحدان امریکا را هم شوکه کرده است

۱۶ دی ۱۴۰۴ | ۲۰:۰۰ کد : ۲۰۳۷۰۹۶ اخبار اصلی اروپا آمریکا
حمله در کاراکاس و ربودن رئیس جمهور نیکولاس مادورو، دراماتیک‌ترین حادثه بود. اما این تحولات دیگری را به دنبال داشت که نشان‌دهنده میزان تغییری است که دولت ایالات متحده در نظم جهانی – و در جوامع نزدیکترین شرکای خود – به دنبال آن است.
حمله به ونزوئلا حتی متحدان امریکا را هم شوکه کرده است

نویسنده: هیثر هرلبرت (Heather Hurlburt)، تحلیلگر امریکایی که عموما بر سیاست خارجی امریکا تمرکز دارد. او از سال ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴ به عنوان رئیس دفتر کاترین تای، نماینده‌ی تجاری ایالات متحده، خدمت کرد و بر استراتژی و مدیریت این آژانس که مسئول اجرای ابتکار رئیس جمهور بایدن برای یک سیاست تجاری آمریکایی با محوریت کارگران بود، نظارت داشت.

دیپلماسی ایرانی: تا همین اواخر، یعنی نوامبر ۲۰۲۵، به نظر می‌رسید که بدترین ترس‌های دولت‌های شریک ایالات متحده در مورد ریاست جمهوری دوم ترامپ محقق نشده است.

دولت‌های غربی توانسته‌اند خاطرنشان کنند که اوکراین هنوز در حال مبارزه است و از واشینگتن حمایت دریافت می‌کند؛ ناتو هنوز در حال فعالیت است و گاهی اوقات از رئیس جمهور ترامپ نظر مساعدی دریافت می‌کند؛ و سیاست چین – اگرچه نامنظم – اما نشان‌دهنده یک تغییر کامل نبوده است.

حتی روابط اقتصادی نیز توانسته است از جنگ تجاری تمام عیار جلوگیری کند. تعرفه‌های واقعاً جمع‌آوری‌شده به طور قابل توجهی کمتر از اعداد ارزیابی‌شده عمومی بوده‌اند و عقب‌نشینی‌های قابل توجهی، به‌ویژه در مورد پاستای ایتالیایی، بی‌سروصدا رخ داده است. در بروکسل و سایر پایتخت‌های متحد، ریتمی، هرچند ناخوشایند، از مدیریت واشینگتن شروع به ظهور کرده است – همراه با پذیرش اینکه چنین مدیریت و رضایتی همان چیزی است که زمانه می‌طلبد. اما تحولات سال جدید باید این ایده را که می‌توان ریتم را حفظ کرد، به چالش بکشد.

حمله در کاراکاس و ربودن رئیس جمهور نیکولاس مادورو، دراماتیک‌ترین حادثه بود. اما این تحولات دیگری را به دنبال داشت که نشان‌دهنده میزان تغییری است که دولت ایالات متحده در نظم جهانی – و در جوامع نزدیکترین شرکای خود – به دنبال آن است.

در شب کریسمس، واشینگتن با تحریم یک کمیسر سابق اتحادیه اروپا به دلیل رهبری‌اش در زمان تصدی قانون خدمات دیجیتال اتحادیه اروپا، بروکسل و دیپلمات‌های سراسر جهان را شوکه کرد. تیری برتون فرانسوی، به همراه دو شهروند عادی اتحادیه اروپا و دو شهروند بریتانیایی، به عنوان آنچه مارکو روبیو «چهره‌های برجسته مجتمع صنعتی سانسور جهانی» نامید، ممنوع‌الخروج شدند. این، حداقل می‌توان گفت، روشی غیرمعمول برای توصیف سیستم‌های حقوقی داخلی دموکراسی‌های دیگر است.

پیش از آن، استراتژی جدید امنیت ملی دولت نسبت به «حذف تمدنی» در اروپا هشدار داده بود و جنگ فرهنگی ۲۰۲۵ را به یک اصل اساسی سیاست خارجی ایالات متحده ارتقا داد.

در هفته‌های آینده، جریان مداومی از چنین چالش‌هایی وجود خواهد داشت، زیرا دولت ترامپ به دنبال تثبیت دستاوردها و تحریک پایگاه خود قبل از انتخابات میان‌دوره‌ای است.

متحدان، به ویژه متحدان آتلانتیک، اما نه فقط متحدان، باید درک کنند که در مسائل اقتصادی و فرهنگی نمی‌توانند از سیاست داخلی ایالات متحده فاصله بگیرند. حتی در حالی که رئیس جمهور برای کاهش روابط امنیتی ایالات متحده با اروپا تلاش می‌کند، تیم او در تلاش است تا بازارها و سیاست اروپا را به مدل MAGA نزدیک‌تر کند.

مخاطرات بالا

در این زمینه، مخاطرات برای متحدان ایالات متحده در مورد تصمیم واشینگتن برای برکناری رئیس جمهور مادورو با زور، واقعاً بسیار بالاست.

به طور گسترده فرض بر این بوده که اتحادیه اروپا به امید جلوگیری از اختلاف آشکارتر با ترامپ بر سر اوکراین – هم‌زمان با ورود مذاکرات بر سر طرح صلح به دور دیگری – تصمیم‌ به کاهش نگرانی‌های خود گرفته است.

اما متحدان اصلی ناتو نمی‌توانستند خود را وادار به زیر سوال بردن قانونی بودن حملات کنند یا روی کار آمدن دولت غیرنظامی ونزوئلا را خواستار شوند که قبلاً انتخاب او را به رسمیت شناخته بودند.

اینها نکاتی نیستند که فقط برای سازمان ملل متحد یا برای آینده حقوق بین‌الملل مرتبط باشند. حاکمیت خود اروپا تحت تأثیر قرار گرفته است: ترامپ و تیمش علاوه بر تهدید کوبا، ایران و مکزیک، ظرف چند ساعت پس از حملات کاراکاس، در مورد آینده آمریکایی گرینلند – یک منطقه خودمختار دانمارک، عضو ناتو – اظهار نظر کردند.

برخی از کشورهای ناتو نسبتاً سریع به این موضوع واکنش نشان داده‌اند: در ۵ ژانویه، کی‌یر استارمر، نخست وزیر بریتانیا، اظهار داشت که آینده گرینلند باید توسط گرینلند و دانمارک تعیین شود، در حالی که وزرای امور خارجه فرانسه و آلمان نیز اظهارات مشابهی داشته‌اند. با این حال، عدم پاسخ نهادی از سوی اتحادیه اروپا یا ناتو، حس واشینگتن را در مورد بی‌ربط بودن آنها تأیید خواهد کرد.

اما تهدید ترامپ برای حاکمیت اروپا فقط مربوط به قلمرو نیست.

اهداف فرهنگی و اجتماعی

تمرکز واشینگتن بر دیدگاهش در مورد آزادی بیان – و فرصت‌های مرتبط با آن برای شرکت‌های فناوری آمریکایی – در سال جدید تنها افزایش خواهد یافت. همراه با احتمال آشفتگی بیشتر در تجارت و تعرفه‌ها، بریتانیا، اروپا و هر جامعه دیگری که به دنبال حفظ تعادل حاکمیتی خود بین سود و حریم خصوصی است، در سال ۲۰۲۶ با انتخاب‌های بسیار دشواری روبه‌رو خواهد شد.

تیمی از محققان چتم هاوس در سال ۲۰۲۴ از پایتخت‌های اروپایی بازدید کردند تا برداشت‌های اروپایی‌ها از روابط فراآتلانتیک را بررسی کنند. ما مشاهده کردیم که اگرچه دولت‌ها به طور گسترده در مورد چالش‌های امنیتی و اقتصادی که ممکن است از دولت دوم ترامپ با آن مواجه شوند، فکر کرده بودند، اما یا اهداف فرهنگی و اجتماعی تیم ترامپ را نادیده گرفتند یا فرض کردند که صداهای راست میانه در جوامع خود می‌توانند مشارکت‌های مؤثری ایجاد کنند.

اما این دولت، از اظهارات معاون رئیس جمهور جی. دی. ونس در کنفرانس امنیتی مونیخ در اوایل سال ۲۰۲۵، تا لحن استراتژی جدید امنیت ملی، ثابت قدم بوده است.

هدف آن نه تنها انتقال بار پرداخت هزینه‌های دفاعی اروپا به شرکای ناتوست، بلکه توانمندسازی و همکاری با اروپایی‌هایی است که تمرکز آن را بر فرهنگ اروپامحور، مسیحیت محافظه‌کار و ارزش‌های اجتماعی سنتی به اشتراک می‌گذارند.

مطمئناً این یک دستور کار سنتی سیاست خارجی نیست. اما در سال ۲۰۲۶ به نظر می‌رسد که دولت از ابزارهای سنتی‌تر سیاست خارجی، مانند کمک‌های مالی، تبادل نظر با قانونگذاران و سخنرانی‌های عمومی، برای پیگیری آن استفاده خواهد کرد.

در حالی که بسیاری سال ۲۰۲۵ را سال فاصله گرفتن ایالات متحده از متحدان خود می‌دانستند، سخت‌ترین چالش‌هایی که سال ۲۰۲۶ ارائه می‌دهد، احتمالاً اصرار واشینگتن بر هم‌سو شدن کشورهای شریک با سیاست داخلی دولت ترامپ – در مورد مدیریت فناوری، ارزش‌ها، حاکمیت قانون – و البته حاکمیت گرینلند خواهد بود.

در طول سال ۲۰۲۵، صداهای خیرخواهانه از هر دو سوی اقیانوس اطلس، اتحادیه اروپا و دولت‌های متحد را تحت فشار قرار داده‌اند تا مواضع قوی‌تری در مورد اختلافات در زمینه‌های امور بین‌الملل و تجارت اتخاذ کنند.

اما این رویکرد هیچ سودی نداشته است. شاید این نیز یادگاری از رابطه‌ای باشد که وجود داشت. سیاست اروپایی باید در درجه اول از منافع اصلی اروپایی‌ها سرچشمه بگیرد، زیرا اقدامات ایالات متحده بر اولویت‌های کلیدی داخلی تأثیر می‌گذارد – از انسجام فرهنگی گرفته تا نفرت‌پراکنی و خشونت، حتی تا تمامیت ارضی در مورد گرینلند. شاید در این صورت، واکنش‌های سیاسی بتوانند با پشتوانه سیاسی داخلی جریان یابند و به مقیاس تغییری که تیم اطراف ترامپ به دنبال آن است، بپردازند.

منبع: چتم هاوس / ترجمه: سید علی موسوی خلخالی

کلید واژه ها: امریکا امریکا و اروپا ربودن مادورو نیکولاس مادورو سقوط نیکولاس مادورو دستگیری نیکولاس مادورو اروپا و امریکا امریکا و گرینلند گرینلند دونالد ترامپ


( ۲ )

نظر شما :