فقط به ایران بیاندیشیم

دیپلماسی ایرانی: مرگ دردندارد، اما نباید با چشمان نگران مرد. می شود به امید فردا، به آغوش مرگ و جنگ رفت به شرطی که این همه، برای ایستادن و استوار ماندن قامت ایران باشد.

یک نفر نه، بسیاری سال‌هاست این روزها را هشدار داده و پیش بینی می کردند. ما به عنوان ایران خطا کردیم و کشور را به درگیری‌هایی وارد کردیم که مسأله ما نبود و در این راه فلسطینی‌تر از فلسطینی‌ها شدیم.

امروز ما تنها هدف اسرائیل و آمریکا نیستیم بلکه جهان عرب را نیز به مقابله خود کشانده‌ایم.

باشد که پس از دو جنگ به خود آییم و تدبیر کنیم بر ریل واقعیت و ظرفیت خود در سطح منطقه‌ای و جهانی عمل کنیم.

بارها دلسوزان این سرزمین فریاد زدند که تفکیک میان تل آویو و واشینگتن در امور استراتژیک خطاست. فارغ از ملاحظات دوجانبه میان آمریکا و اسرائیل، این کشور پادگانی، مستحکم‌ترین پایگاه آمریکا در جهان بوده است و خواهد بود.

اگر قرار باشد سیاست‌های خارجی به رویکرد جدید رو آورد، مهمترین و مرکز ثقل این تغییر باید نوع نگاه به اسرائیل باشد.

در خاورمیانه آمریکا دو ملاحظه غیر قابل گذشت دارد؛ اولی امنیت اسرائیل و دومی امنیت عبور انرژی است. اگر تهدیدات ایران در این این دو موضوع پایان یابد موضوعات هسته‌ای، موشکی و نیابتی‌ها قابل حل بوده زیرا همگی این موارد در صورت تهدید اسرائیل است که تهدید محسوب می‌شوند.

با اظهارات مستقیم و غیرمستقیم وزیر امور خارجه ایران که در آن به آتش‌بس و در مرحله بعد صلح پایدار اشاره کرده است و همچنین سخنانی مبنی بر اینکه ایران تهدیدی برای هیچ کشور و همچنین عبور انرژی نیست می‌توان به این نتیجه رسید که تغییراتی که می‌توانست با کمترین هزینه انجام شود با تحمیل هزینه‌های سنگین‌تر می‌تواند رخ دهد.

امید داشته باشیم که چرخه زمامداری پس از جنگ در سیاست خارجی و داخلی تغییر کند و ما به یک سیاست نرمال در داخل و خارج رو کنیم.

مردم نجیب این کشور با داشتن منابع غنی مادی و معنوی در سایه حکمرانی شایسته می‌تواند لایق احترام و داشتن بهترین‌ها نه در منطقه، بلکه در جهان باشد.

نباید شعارهایی داد که تراژدی ژاپن و آلمان برای ایران تکرار شود. اگر هر چه زودتر زمینه‌های آتش‌بس ایجاد شود ایران پیروز نبرد خواهد بود. اگر جنگ از کنترل خارج شود فقط جزایر، هرمز و قشم در خطر نخواهد بود. از مرزهای جنوبی، شمالی، غربی و شرقی گرگ‌های طماع ورود می‌کنند و از این جغرافیا برای خویش سهم خواهند خواست. مبادا چنین شود، و این در بخش مهمی بیش از دشمن به ما بستگی دارد.

چو ایران نباشد تن من مباد.