رابین اف. لیرد می‌نویسد: جنگ هنوز نتیجه استراتژیکی که با نتیجه نظامی مطابقت داشته باشد، به همراه نداشته است. جمهوری اسلامی از سرنگونی جان سالم به در برد و نشان داده است که می‌تواند هزینه‌هایی را بر بازارهای جهانی انرژی، کشورهای خلیج فارس و نیروهای آمریکایی تحمیل کند.
ادامه مطلب
به گفته کارت رایت، ۴۵ درصد احتمال دارد که تنش‌ها به شکلی محدود بالا بگیرند؛ یعنی نوعی واکنش متقابل (اقدام در برابر اقدام)، شبیه به آنچه بین ماه‌های آوریل تا ژوئن مشاهده شد. در بیشترِ این سناریوها، افزایش قیمت نفت می‌تواند ایالات متحده را دوباره به سمت توافق سوق دهد. اما کارت‌رایت افزود که در ۱۰ درصدِ موارد، همین تنش‌های محدود ممکن است از کنترل خارج شوند.
ادامه مطلب
رابین اف. لیرد در تحلیلی می‌نویسد: تحلیلگران اکنون دو اردوگاه را می‌بینند: یک خط اسرائیل – امارات متحده عربی که متعهد به رویارویی است و یک گروه سعودی – پاکستان – ترکیه – مصر که به پذیرش و ایجاد تعادل با ایران مایل است. درسی که کشورهای خلیج فارس گرفته‌اند این است که ایران خطرناک است. به این نتیجه نرسیده‌اند که باید پشت سر واشینگتن صف بکشند.
ادامه مطلب
آرش رضایی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: به نظر هدف ترامپ در قبال ایران را نمی‌توان صرفاً این دانست که: ایران را نابود کنیم یا با ایران توافق کنیم. هدف عملی‌تر احتمالاً این است: ایران را به نقطه‌ای برسانند که هزینه ادامه وضع موجود برای تهران از هزینه دادن امتیازات راهبردی بیشتر شود. این همان جایی است که تفاوت ترامپ دوم با "فشار حداکثری" دوره اول آشکار می‌شود.
ادامه مطلب
توافق در مورد گازوئیل میان روسیه و امریکا لزوماً به معنای یک معامله سیاسی گسترده‌تر نیست و همچنین انتقال موضع ایران به معنای دستیابی به توافق نیست.
ادامه مطلب
صابر گل‌عنبری در یادداشتی می‌نویسد: نتانیاهو و ترامپ به صورت جدی به یک اقدام نظامی دیگر می‌اندیشند چه با مشارکت دو طرف و چه فقط اسرائیل.
ادامه مطلب
امیرعلی ابوالفتح در یادداشتی می‌نویسد: در حال حاضر اغلب برآوردهای نظامی و اطلاعاتی حکایت از آن دارد که ایالات متحده در تدارک حمله دیگری به ایران است که احتمالا از دو جنگ قبلی، هم به لحاظ کمی و هم به لحاظ کیفی، شدیدتر خواهد بود. ترامپ در آخرین روز جنگ ۴۰ روزه تهدید کرد تمدن ایران را نابود خواهد کرد. این تهدید به نابودی کامل ایران، البته عملیاتی نشد و اگر هم روزی رخ دهد، به نابودی تمدنی که در برابر حمله مقدونیه، اعراب، مغول ها، تیموری ها و استعمارگران اروپایی ایستادگی کرد، نخواهد انجامید.
ادامه مطلب
کوروش احمدی در یادداشتی می‌نویسد: در پی انتقادات گسترده از ترامپ به خاطر امضای یادداشت تفاهم و مسیر راحتی که برای خروج او از آن توافق فراهم شد، ظاهرا اکنون ترامپ خواستار توافق متفاوتی است که هر امتیازی از جانب آمریکا را به دریافت امتیازی در مورد برنامه هسته‌ای از جانب ایران موکول کند. ایران ظاهرا با چنین فرمولی موافق نیست؛ چرا‌که معنای آن بی‌ارزش‌شدن کارت تنگه است.
ادامه مطلب
سجاد عبادی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: اگر مهم‌ترین دارایی‌های یک کشور دیگر روی نقشه دیده نشوند، جنگ آینده بر سر چه چیزی خواهد بود؟ شاید پاسخ، در آسمان یا دریا نباشد؛ بلکه در داده، محاسبه، نرم‌افزار، شبکه، ماهواره و دیتاسنتر باشد. این همان تغییری است که برخی از مهم‌ترین تحلیلگران آمریکایی اکنون درباره آن هشدار می‌دهند.
ادامه مطلب
درک گزینه های سیاست خارجی آینده ایران مستلزم نگاه به گذشته است. رهبران ایران به طور فزاینده ای جنگ ایران و عراق، جنگ ۱۲ روزه ۲۰۲۵ و جنگ ۲۰۲۶ را نه به عنوان رویارویی های منزوی، بلکه به عنوان مراحل متوالی مبارزه طولانی با ایالات متحده و اسرائیل بر سر بقای نظام به تصویر می کشند. اینکه ناظران خارجی با این دیدگاه موافق باشند یا نه مهم نیست. آنچه اهمیت دارد این است که این روایت در فرهنگ راهبردی ایران جا افتاده است و احتمالاً سیاست خارجی آن را مدت‌ها پس از فروکش کردن درگیری فعلی شکل خواهد داد.
ادامه مطلب
سجاد عابدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: جنگ امریکا و اسرائیل علیه ایران در ذات خود «محکوم به آمریکای انتخاباتی بر آمریکای حکمرانی» بود؛ اما اکنون همان جنگ در حال بلعیدن چشم‌انداز انتخاباتی جمهوری‌خواهان است. پرسش اصلی این است که چگونه یک جنگ که برای ساختن «توهم پیروزی» راه‌اندازی شد، به بده‌بستان انتخاباتی تبدیل شده است.
ادامه مطلب
زهرا ملکی راد و محمدمهدی سیدناصری در یادداشت مشترکی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسند: اصل منع توسل به زور، فقط یک قاعده حقوقی ساده نیست؛ این اصل ستون اصلی نظم بین‌المللی پس از جنگ جهانی دوم است. ماده دوم منشور سازمان ملل به‌صراحت هرگونه تهدید یا استفاده از زور علیه تمامیت ارضی و استقلال سیاسی دولت‌ها را ممنوع اعلام کرده است.
ادامه مطلب
اسلام ذوالقدرپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: دگرگونی این سه حوزه، به گونه‌ای است که نظم پیشین فروپاشیده اما نظم جدیدی نیز شکل نگرفته است. در چنین شرایطی است که نظام جهانی آشوبناک و جهان آشفته پدیدار می‌شود.
ادامه مطلب
علی مفتح در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: به این نبرد تاریخی باید هم جنگ انقلابی نام داد چرا که نقطه عطفی در تاریخ بوده است، نه فقط در تاریخ ملی بلکه در تاریخ جهانی. ایران ثابت کرد که می توان در برابر نیرومندترین ارتش های جهان ایستاد و پیروز شد.
ادامه مطلب
دمیر نظروف در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: اتحاد آمریکایی – صهیونیستی معتقد است که اگر بتوانند نماد ضد امپریالیسم را در قالب ایران در چارچوب جاده ابریشم از بین ببرند، آنگاه قادر خواهند بود پروژه پکن را به طور کامل از بین ببرند، اما آنها اشتباه محاسبه کردند و شکست خوردند.
ادامه مطلب
غدیر نبی‌زاده در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: در روابط بین‌الملل، کشورها بر اساس منافع و محاسبات خود تصمیم می‌گیرند، نه بر اساس انتظارات سایر کشورها. طبیعی است که منافع ملی ایران و هند در بسیاری از حوزه‌ها با یکدیگر هم‌پوشانی داشته باشند، اما این هم‌پوشانی به معنای یکسان بودن آنها نیست. همان‌گونه که ایران در مواجهه با بحران‌های منطقه‌ای بر اساس منافع و ملاحظات خود تصمیم می‌گیرد، هند نیز سیاست خارجی خود را بر اساس مجموعه‌ای از منافع امنیتی، اقتصادی، انرژی، ژئوپلیتیکی و راهبردی تعریف می‌کند.
ادامه مطلب
محمدرضا لشینی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: بررسی مجموعه‌ای از تحلیل‌های منتشرشده در Foreign Affairs، Le Monde، Defense Priorities، CEBRI، Brookings، CFR، FDD، Washington Institute، Survival و دیگر مراکز و نشریات غربی نشان می‌دهد که میان «موفقیت عملیاتی» آمریکا و «پیروزی راهبردی» آن فاصله قابل‌توجهی وجود دارد. حتی برخی از معتبرترین تحلیلگران آمریکایی و اروپایی از شکست سیاست وادارسازی، تغییر اهداف جنگ و پیامدهای معکوس حمله علیه ایران سخن گفته‌اند.
ادامه مطلب
سجاد عبادی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: چرا جنگ منطقه ممکن است نه‌فقط موازنه سیاسی، بلکه نقشه سرمایه، فناوری و زیرساخت‌های آینده خاورمیانه را تغییر دهد؟
ادامه مطلب
علی اصغر بصیری جم در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: اگرچه در فضای خشم و ناامیدی ناشی از مشاهده نقض قواعد حقوق بین‌الملل قابل درک است، اما بر یک نتیجه‌گیری شتاب‌زده استوار است: اینکه ناکامی یک نهاد در یک یا چند بحران، به معنای بی‌فایدگی کلی آن باشد.
ادامه مطلب
سلیمان گل‌پور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: این نوشتار کوتاه می‌کوشد با اتکا به ابزارهای نظریه سیستم‌ها و رویکرد عیب‌یابی نهادی، نشان دهد که منازعات قرن جدید، نه رویدادهایی استثنایی، بلکه علائم هشداردهنده یک معماری فرسوده هستند؛ معماری‌ای که بازخوردهای تنبیهی‌اش با تأخیرِ مهلک همراه است، بازخوردهای تقویت‌کننده‌اش (مسابقات تسلیحاتی) بی‌وقفه کار می‌کنند، و متغیرهای هدفش (امنیتِ دولت‌ها) با متغیرهای حیاتی (امنیتِ انسان‌ها) در تضاد دائمی قرار دارند. درک این نقص‌های ساختاری، نه برای تبرئه عاملان جنایت، بلکه برای یافتن راهکارهایی است که هزینه‌ی تجاوز را از یک محاسبه کوتاه‌مدتِ سودآور به یک اشتباهِ راهبردی پرهزینه تبدیل کند.
ادامه مطلب
اسلام ذوالقدرپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: روند رویدادهای جهان آشفته و مناسبات جدید قدرت که مورد پسند قدرت‌های بزرگ نیست، وحشت از جنگ اتمی را بر افکار عمومی چیره کرده است و سیاستگذاران را سرگردان می‌سازد. عادی‌سازی تهاجم اتمی به اوکراین یا ایران در افکار عمومی را می‌توان در اخبار و تحلیل‌های روزمره رسانه‌های بین‌الملل دنبال کرد که در چارچوب هشدارهایی از سوی سیاستمداران یا کارشناسان مطرح می‌شوند.
ادامه مطلب
محمود فاضلی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: شواهد نشان می‌دهد خانوارهای یونانی همچنان آسیب‌پذیرترین بخش اقتصاد محسوب می‌شوند. تورم پایدار، افزایش هزینه‌های انرژی و بحران هزینه‌های زندگی کاهش اعتماد مصرف‌کنندگان و افت سرعت رشد مصرف خصوصی را موجب شده است.
ادامه مطلب
علی اصغر بصیری جم در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: اکنون در شرایطی که جنگ میان ایران از یک سو و آمریکا و اسرائیل از سوی دیگر، با هدف اعلامی مقابله با برنامه هسته‌ای ایران وارد مرحله نظامی شده است، تنگه هرمز به مهم‌ترین ابزار ایران برای انتقال هزینه‌های جنگ از سطح منطقه‌ای به سطح جهانی تبدیل شده است.
ادامه مطلب
ذوالفقار صادقی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: جنگ ۱۲ روزه و ۴۰ روزه، ورای روایت‌ها و داوری‌ها، یک واقعیت سیاسی بنیادین را آشکار کرد: در لحظه خطر مرز اصلی سیاست نه میان خطوط سیاسی قدرت طلب، بلکه میان آنان است که در کنار ایران ایستاده‌اند (ای ایران بخوان) و نه آنان که با سکوت، تردید، توجیه یا همراهی، به متجاوز میدان دادند.
ادامه مطلب
نبی سنبلی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: جنگ ها در ابتدا شکل یک بحران غیر منتظره دا رند اما کم کم از حالت بحران خارج می شوند و به یک نظم تبدیل می شوند.
ادامه مطلب
صادق ملکی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: ترامپ، مردی که یک روز فریاد جنگ و روز دیگر نوید صلح سر می‌دهد در کنار غیر قابل پیش‌بینی بودن، با به بازی گرفتن مرگ و زندگی، صلح و جنگ، درصدد است پیروز از میدانی خارج شود که خویش از دلایل به بن‌بست کشیدن آن بوده است.
ادامه مطلب
محمدعلی مهتدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: جمهوری اسلامی ایران، صرف‌نظر از خسارت‌هایی که متحمل شده، تاکنون توانسته است قدرت پاسخگویی و بازدارندگی خود را حفظ کند و اجازه ندهد اهداف اعلامی رقیب به‌طور کامل محقق شود. اگر این روند ادامه یابد و ایران همچنان بتواند ضمن حفظ انسجام داخلی، توان دفاعی و ابتکار عمل سیاسی خود را حفظ کند، احتمال آنکه سرنوشت این رویارویی نه در میدان نبرد، بلکه در عرصه محاسبات سیاسی و اقتصادی رقم بخورد، بیش از هر زمان دیگری وجود دارد.
ادامه مطلب
سید محمدکاظم سجادپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: در مصاحبه سه ساعته با جوروگان، تقریباً از هر دری سخن گفته شده ولی هیچ‌کدام از آنها بدون حساب و کتاب نیست؛ از مسائل مهاجرت، کارگری، مناسبات اجتماعی و طیف‌های درونی حزب جمهوریخواه گرفته تا مباحث سیاست خارجی و البته جنگ با ایران.
ادامه مطلب
ذوالفقار صادقی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: بخش بزرگی از توطئه جهانی شکسته شده و این حاصل ایستادگی این ملت بزرگ و فرزندانش در صحنه‌های مختلف است. باید مواظب مکر دشمنان قدرتمند و قسم خورده بود، باید توجه داشت که دیپلماسی ادامه جنگی است در پشت میز و گلوله‌های آن دربازی کلمات نهفته است و مثل جنگ سخت از قواعدی پیروی می‌کند.
ادامه مطلب
مسعد سلیتی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: هدف این تحلیل، بررسی ابعاد این شرط‌بندی استراتژیک و ارائه دیدگاهی واقع‌بینانه و علمی است تا افکار عمومی ایران آگاه‌تر شود و سیاستمداران کشور در تصمیم‌گیری‌های راهبردی، پویایی‌های قدرت منطقه‌ای را دقیق‌تر در نظر بگیرند.
ادامه مطلب