نماینده ویژه سابق ترامپ تحلیل میکند
پایگاههای امریکایی در منطقه بلای جان سربازان
نویسنده: الیوت آبرامز، دستیار اسبق رئیس جمهوری و معاون اسبق مشاور امنیت ملی در دولت جورج دبلیو بوش و نماینده اسبق ویژه امور ایران و ونزوئلا در اولین دولت دونالد ترامپ
دیپلماسی ایرانی: درگیری بین ایالات متحده و ایران عاملی را در سیاست ایالات متحده که تا سال جاری مورد توجه قرار نگرفت، روشن کرده است: الگوی استقرار ایالات متحده در خاورمیانه. پایگاههای ایالات متحده در منطقه اکنون هدف حملات ایران است که به کشته شدن دستکم هفده نظامی آمریکایی، مجروح شدن حدود پانصد نفر دیگر و تلفات میلیاردها دلاری تجهیزات منجر شده است. این یک مشکل جغرافیایی است.
به بیان ساده، ایالات متحده پایگاههایی در سراسر خلیج فارس دارد که بسیار نزدیک به ایران هستند. بزرگترین پایگاه ایالات متحده در خاورمیانه، پایگاه هوایی العدید در قطر است که تقریباً ده هزار نیروی آمریکایی قبل از جنگ فعلی در آن کار میکردند. همچنین مقر فرماندهی مرکزی ایالات متحده (CENTCOM) و محل مرکز عملیات هوایی ترکیبی است که تمام فعالیتهای هوایی ایالات متحده در کل خاورمیانه را کنترل میکند. مقر ناوگان پنجم و فرماندهی مرکزی نیروی دریایی ایالات متحده در بحرین است. پایگاههای مهم ایالات متحده نیز در کویت و امارات متحده عربی و حضور ایالات متحده در عمان و عربستان سعودی وجود دارد. همه در فاصله قابل توجهی از ایران قرار دارند.
این الگوی پایگاه زمانی منطقی بود که ایالات متحده در افغانستان و عراق علیه دشمنان تروریستی که توانایی حمله به آن پایگاه ها را نداشتند میجنگید. در سال ۲۰۰۱، زمانی که ایالات متحده عملیات خود را علیه طالبان در افغانستان آغاز کرد، پایگاههای ایالات متحده در خلیج فارس بسیار مفید و تقریبا غیرقابل نفوذ بودند. در جریان درگیری عراق که در سال ۲۰۰۳ آغاز شد نیز همین امر صادق بود: هیچ یک از حریفان نتوانستند پایگاه های ایالات متحده را با موشک بمباران کنند و پهپادها به سختی شناسایی میشدند و تهدیدی نبودند.
اما این الگوی مبنا امروز در درگیری با ایران بسیار آسیبپذیر است. با توجه به برد موشکها و پهپادها در زرادخانه ایران، پایگاههای ایالات متحده دورتر همچنان در خطر هستند، اما زمان بیشتری برای پرسنل وجود دارد تا به محل امن برسند. برای مثال، کمپ عریفجان در کویت، مقر پیشروی ارتش ایالات متحده برای نیروهای زمینی فرماندهی مرکزی، تنها ۶۲ مایل از ایران فاصله دارد. پایگاه نیروی دریایی آمریکا در بحرین حدود ۱۲۸ مایل از ایران فاصله دارد. این فاصله برای العدید ۱۷۰ مایل است. همه آنها بهخوبی در برد موشکهای ایرانی قرار دارند. در مقام مقایسه، فاصله ایران تا اسرائیل حدود ۱۱۰۰ مایل است.
الگوی استقرار ایالات متحده در خلیج فارس منعکس کننده چالشهای قدیمی است، از جمله نیاز به حفاظت از متحدان ایالات متحده در خلیج فارس و خاورمیانه گسترده در برابر اتحاد جماهیر شوروی. این سیاست ممکن است در طول جنگهای افغانستان و عراق به خوبی عمل کرده باشد، اما به یک پدیده نابههنگامی تبدیل شده است که سربازان آمریکایی را به خطر میاندازد – که به توضیح اینکه چرا بسیاری از آنها از ایران دورتر میشوند، کمک میکند. مجله Air & Space Forces در ژانویه گزارش داد، در واقع، «برخی از پرسنل آمریکایی در حال تخلیه پایگاه هوایی العدید در قطر، پایگاه نظامی اصلی آمریکا در خاورمیانه هستند... [و] هواپیماهای آمریکایی نیز به نظر میرسد جابهجا شدهاند.»
به کجا منتقل شد؟ دهها هواپیمای آمریکایی به فرودگاه بن گوریون و پایگاه هوایی رامون در اسرائیل نقل مکان کردهاند. ایالات متحده همچنین از پایگاههایی در اردن استفاده میکند، جایی که نیروهای آمریکایی در هفته گذشته تلفات و دو کشته متحمل شدند. ژنرال بازنشسته فرانک مک کنزی، فرمانده سابق سنتکام، معتقد است که به دور شدن از ایران و خلیج فارس نیاز است.
او در اوایل ژوئیه به میدل ایست آی گفت: «هیچ فرد عاقلی هرگز مقر CENTCOM را در ۱۰۰ مایلی دورتر از ایران، [در قطر] قرار نمی دهد، اما اینجاست. او الگوی پایگاهدهی کنونی ایالات متحده را یک «مصنوع» تاریخی توصیف کرد و گفت: استراتژی پایگاهدهی ایالات متحده «با واقعیت روی زمین مطابقت ندارد». مک کنزی به این نتیجه رسید که "ما باید به غرب نگاه کنیم. ما باید به پایگاه در اسرائیل نگاه کنیم"، هم به دلیل دوری این کشور از ایران و هم به این دلیل که به نظر او، کمترین محدودیتها را برای حقوق دسترسی، پایگاه و پرواز ایالات متحده (معروف به ABO) اعمال میکند.
سایر مکانهای دورتر از ایران که میتوان در نظر گرفت شامل غرب عربستان سعودی و مصر میشود، اما هیچ یک از این مکانها سیستمهای دفاع هوایی اسرائیل را ندارد و هیچکدام از آنها ABO ضعیفتر را ارائه نمیکنند. با این حال، با توجه به اینکه ایالات متحده پایگاههایی در چندین کشور خلیج فارس دارد، به جای قرار دادن همه منابع هوایی خود در یک مکان، باید پایگاههای جدیدی را در چندین مکان در نظر بگیرد.
اما گفتن این کار آسانتر از انجام آن است. در حالی که اسرائیل ممکن است از یک پایگاه ایالات متحده استقبال کند، مصر، عربستان سعودی یا سایر کشورهای منطقه ممکن است آن را به عنوان باری برای جذب حملات یا وسیلهای برای به دست آوردن اهرم فشار بر ایالات متحده برای گرفتن امتیازات سیاسی یا – در مورد مصر – کمک بیشتر ایالات متحده در نظر بگیرند. علاوه بر این، پایگاههای جدید در زمانی که بارهای زیادی بر بودجه دفاعی ایالات متحده وارد شده، بسیار گران هستند. قطر بین یک تا دو میلیارد دلار برای ساخت العدید در سال ۱۹۹۶ هزینه کرد و از آن زمان تاکنون بیش از ۶ میلیارد دلار بیشتر برای نگهداری آن هزینه کرده است.
الگوی پایگاه جدید ایالات متحده قطعا مورد بحث قرار خواهد گرفت. همانطور که دریاسالار بازنشسته نیروی دریایی ایالات متحده، مارک مونتگومری به فاکس نیوز گفته، ارتش ایالات متحده در حال حاضر به مکانهای جایگزین برای پایگاههایی که بهویژه نزدیک به ایران هستند، متکی است. مونتگومری گفت: «مانند قبل از جنگ به آنها تکیه نمیکنیم. من فکر میکنم که ما این نیروها را تغییر میدهیم.»
آنها به کجا میروند، چه زمانی، و چه کسی هزینه مکانهای جدید را پرداخت میکند، سؤالاتی است که ارتش ایالات متحده و کنگره قطعاً میپرسند. اما کنگره به کندی عمل میکند و حملات به پایگاههای فعلی ایالات متحده در این بین ادامه دارد. این انتظار پرهزینه خواهد بود – هر چه نیروهای آمریکایی بیشتر در برد موشک های ایران بمانند، ایالات متحده هزینه بیشتری را در زمینه آمادگی، بازدارندگی و جان خود پرداخت خواهد کرد.
منبع: شورای روابط خارجی (cfr) / ترجمه: سید علی موسوی خلخالی
نظر شما :