مهرداد احمدی شیخانی در یادداشتی می‌نویسد: قطعا جنگ اقتصادی آمریکا و هم‌پیمانانش علیه ایران بسیار بزرگ و قدرتمند است، ولی جنگ اقتصادی ما علیه آمریکا و هم‌پیمانانش دارد آرام‌آرام اثر می‌کند.
ادامه مطلب
امیرعلی ابوالفتح در یادداشتی می‌نویسد: سفر هفته گذشته شی، نخستین سفر رسمی دولتی وی به واشنگتن پس از بیش از یک دهه بود و در شرایطی انجام شد که روابط این دو قدرت بزرگ اقتصادی و نظامی جهان با تنش‌های عمیق تجاری، فناورانه و ژئوپلیتیک همراه شده است.
ادامه مطلب
سید محمدکاظم سجادپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: در اجلاس‌های مجمع عمومی، سران و نمایندگان ۱۹۳ عضو سازمان ملل متحد حاضر شده و دیدگاه‌های خود را بیان می‌کنند و در این میان، رئیس جمهور ما درخشید.
ادامه مطلب
امیر بی‌پروا در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: دونالد ترامپ را می‌توان به‌خاطر سیاست‌هایش نقد کرد و نمی توان از او دفاع کرد. اما دفاع از رفتار شخصی و اخلاق عمومی او غیر ممکن است.
ادامه مطلب
علی اکبر رضایی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: اگر نقش آمریکا در خاورمیانه کاهش پیدا کند چه چیزی جای ساختار امنیتی چند دهه گذشته را خواهد گرفت؟
ادامه مطلب
مرتضی بنانژاد در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: یکی از ویژگی‌های برجسته سیاست خارجی چین را باید در مفهوم «استقلال راهبردی» جست‌وجو کرد؛ استقلالی که به معنای مخالفت دائمی با ایالات متحده نیست، بلکه به معنای امتناع از پذیرش خودکار ترجیحات قدرت مسلط و حفظ آزادی عمل در انتخاب میان همکاری، سکوت، بی‌طرفی، موازنه‌سازی و مخالفت است.
ادامه مطلب
محمد اسدی موحد در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: در حالی که جهان خسته از جنگ، شاهد فاجعه‌بارترین جنایات و کودک‌کشی‌ها در غزه و فلسطین است، صدای رئیس‌جمهور ایران انعکاس وجدان بیدار آزادگان جهان شد.
ادامه مطلب
آرش ملکی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: بسیاری از رهبران جهان برای فرارسیدنِ بیستم ژانویه ۲۰۲۹ لحظه‌شماری می‌کنند؛ تا ریاست جمهوری ترامپ به خط پایان برسد. لیکن تا آن زمان بیش از دو سال باقی مانده، اگر نتایج انتخابات میان دوره‌ای به سود جمهوری‌خواهان باشد هیچ بعید نیست بسیاری از سیاست‌های فعلی ترامپ به قوانین مکتوب بدل شوند، و دستان یک رئیس جمهور دموکرات برای تغییر آنها بسته بماند.
ادامه مطلب
محمدرضا ریاحی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: جابه‌جایی فرماندهان و مدیران عالی رتبه نیروهای مسلح در ایالات متحده رخدادی سنتی است. ولی زمانی که این تغییرات برای سلسله مراتب درون سازمانی و سایر ارکان حاکمیتی مرتبط عاری از توضیح، مبهم و سوال‌برانگیز باشد امری غیرمعمول اس
ادامه مطلب
رویکرد چین به خاورمیانه فراتر از سفر شی به واشنگتن مهم است. اگر نظم منطقه‌ای جدیدی از خاکستر مناقشه بیرون می‌آید، همان طور که برخی تحلیلگران پیشنهاد می‌کنند، قدرت اقتصادی و جاه‌طلبی سیاست خارجی چین به این معنی است که اگر بخواهد می‌تواند نقش مهمی در نظم جدید ایفا کند.
ادامه مطلب
مهدی باقری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: با این حال، بررسی تاریخ سیاست خارجی آمریکا نشان می‌دهد که میان این اصل حقوقی و عملکرد واشینگتن در بسیاری از مقاطع، فاصله‌ای جدی وجود داشته است.
ادامه مطلب
محمدرضا ریاحی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: بررسی حوزه‌ی اطلاق مفهومی قدرت بیان گر آن است که ترامپ برای صدارت جمهوری‌خواهان در کنگره‌ی یکصدوبیستم از رهیافت های چندگانه قدرت استفاده می‌کند.
ادامه مطلب
سید محمدکاظم سجادپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: حوادث ۱۱ سپتامبر، ترس را تبدیل به موضوع اصلی در مناسبات بین‌المللی کرد. روابط بین‌المللی ترکیبی ظریف و جدی از کنشگران، نوع و ماهیت کنش بین‌کنشگران و محیط و فضای کنشگری است.
ادامه مطلب
مرتضی بنانژاد در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: قطر نمونه‌ای از تحول مفهوم قدرت در نظام بین‌الملل معاصر است؛ کشوری که با تکیه بر موقعیت ژئوپلیتیک، منابع اقتصادی، سیاست خارجی فعال و توانایی ایجاد ارتباط میان بازیگران مختلف، توانسته است خود را به یک بازیگر مؤثر در معماری قدرت خاورمیانه تبدیل کند.
ادامه مطلب
دمیر نظروف در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: سرجیو گوروخوفسکی (گور)، «مدیر پرسنل کاخ سفید» است. سوالاتی در مورد اصالت او حتی در داخل دولت آمریکا مطرح شده است. اطلاعات اندک است، جز اینکه او در تاشکند متولد شده و مادرش یهودی است و در «اسرائیل» زندگی می‌کند.
ادامه مطلب
رضا معصومی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: ائتلاف انتخاباتی ترامپ از دو لایه متفاوت تشکیل شده است: هسته ایدئولوژیک مگا که رأی‌اش را بر پایه هویت و نه محاسبه اقتصادی می‌دهد، و لایه‌ای گسترده‌تر و شکننده‌تر متشکل از رأی‌دهندگان مستقل و کشاورزان – روستاییان که وفاداری‌شان تاریخی، اما مشروط به عملکرد اقتصادی مستقیم بوده است.
ادامه مطلب
سید محمد عیسی‌نژاد و پرهام مداح در یادداشت مشترکی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسند: چرا ایالات متحده به‌رغم حفظ برتری ساختاری در موازنه قدرت سخت، در مواجهه با جمهوری اسلامی ایران همواره در آستانه «تهدید حداکثری» متوقف شده و از ورود به یک منازعه نظامی فراگیر و پربسامد پرهیز کرده است؟ آیا این الگو بازتاب نوعی تزلزل تاکتیکی در حلقه تصمیم‌گیری دونالد ترامپ است، یا از دگرگونی در عقلانیت راهبردی واشنگتن، منطق اجبار متقابل و محدودیت‌های تبدیل قدرت قهری به نظم سیاسی پایدار حکایت دارد؟
ادامه مطلب
قابل درک است که تحلیلگران به سرعت در تلاش هستند تا انگیزه محرک پشت این اعلامیه را ارزیابی کنند. آیا این یک واکنش منطقه ای به ایران است؟ پاسخی هدفمند به روابط رو به وخامت ترکیه و اسرائیل؟ یا اینکه این توافق بهتر است به عنوان پیامی به ایالات متحده در مورد شکست این کشور در تضمین امنیت و امنیت متحدان منطقه ای خود درک شود؟ در حالی که همه این انگیزه‌ها نقش مهمی ایفا می‌کنند، امضای مکه منعکس‌کننده چیزی است که حتی بیشتر از آن تأثیرگذار است – مجموعه‌ای از تجدیدنظرهای سیاسی که مورد توجه قرار نگرفته و به سرعت در حال حرکت است که در پهنه وسیعی از قلمرو برای مقابله با تهدیدات منطقه‌ای و ایجاد اقتصادهای قدرتمند مورد نیاز برای بقا و شکوفایی در قرن بیست و یکم اتفاق می‌افتد.
ادامه مطلب
مصر هنوز ممکن است به عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان در پیمان دفاعی متقابل خود بپیوندد. اما در حال حاضر، قاهره به رویکرد محتاطانه خود ادامه می دهد زیرا به دنبال اجتناب از جانبداری است.
ادامه مطلب
منبع: موسسه کارنگی / ترجمه: معین نیک طبع
ادامه مطلب
عبدالناصر نورزاد در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: هنوز زود است که پیمان مکه را تولد یک نظم امنیتی جدید در منطقه بدانیم. اما بدون تردید، این توافق را می‌توان بخشی از روند بازآرایی امنیتی منطقه تلقی کرد؛ روندی که در آن آمریکا احتمالاً همچنان حضور خواهد داشت، اما دیگر تنها معمار امنیت منطقه نخواهد بود.
ادامه مطلب
سید علی موسوی خلخالی در یادداشتی می‌نویسد: پیمان مکه پیدا و پنهان‌هایی دارد که بدون توجه به آنها نمی‌توان به‌درستی آن را تفسیر و بررسی کرد. مهمترین آن نوع رابطه هر سه کشور با غرب، به‌ویژه امریکاست که مفهومی متفاوت از پیمان عادی منطقه‌ای به ما می‌دهد.
ادامه مطلب
سید حجت سیداسماعیلی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: در رویارویی اخیر آمریکا با ایران نیز، مجموعه‌ای از تحولات نظامی، سیاسی، اقتصادی و رسانه‌ای نشان می‌دهد که معادلات از چارچوب اولیه فراتر رفته است. این جنگ دیگر تنها یک رویارویی نظامی نیست، بلکه عرصه‌ای برای سنجش قدرت بازدارندگی، تاب‌آوری، انسجام ملی، جنگ روایت‌ها و توان مدیریت بحران است.
ادامه مطلب
با در نظر گرفتن خروج‌های چشمگیر و لحن تقابلی، دولت ترامپ به‌صورت گزینشی در نهادهایی مشارکت داشته است که آنها را از نظر راهبردی مفید می‌داند.
ادامه مطلب
بشیر اسماعیلی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: پذیرش مرگ مؤلف در سیاست بین‌الملل، به ما هشدار می‌دهد که گاهی «سیاست خارجی» آن‌قدرها که ما اصرار داریم پیچیده و سیستماتیک نیست.
ادامه مطلب
محسن عوضوردی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: ترامپ اکنون در بزرگترین آزمون خود قرار گرفته است. او باید توافقی چنان سترگ انجام دهد که روایت این توافق، با اختلاف بتواند روایت رسانه‌های منتقد را مهار کند.
ادامه مطلب
سید محمدکاظم سجادپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: دویست‌وپنجاه سالگی آمریکا، همزمان با ریاست جمهوری ترامپ شده که بی‌تردید نه فقط شخصیتی متفاوت با بیش از ۴۰ رئیس جمهور پیشین آمریکاست، بلکه پدیده‌ای با تضادها و تناقض‌های جدّی است.
ادامه مطلب
اساسنامه این هیئت، مأموریت آن را بسیار فراتر از غزه تعریف می‌کند و آن را «سازمانی بین‌المللی که در پی ارتقای ثبات، بازگرداندن حکمرانی قابل اعتماد و قانونی، و تضمین صلح پایدار در مناطق درگیر یا در معرض درگیری است» توصیف می‌کند. هیچ اشاره‌ای به منشور سازمان ملل متحد یا حتی نقش شورای امنیت سازمان ملل متحد نشده است، با وجود آن‌که این شورا نقش مرکزی در صلح و امنیت بین‌المللی دارد.
ادامه مطلب
ایالات متحده علاوه بر خروج از برخی نهادها، ایجاد اختلال در آنها یا ساخت سازوکارهای موازی، در بسیاری از موارد همکاری مشروط را در پیش گرفته است؛ به این معنا که ادامه مشارکت خود را به کاهش هزینه‌ها، بهبود عملکرد و اجرای دستورکار «بازگشت به اصول اولیه» وابسته کرده است.
ادامه مطلب
احمد رشیدی نژاد در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: اتحادیه اروپا به دلیل وابستگی انرژی، چین به خاطر کریدورهای دریایی جاده ابریشم، و روسیه به دلیل از دست دادن سهم خود در بازار انرژی، همگی در معرض فشار قرار می‌گیرند و آمریکا و اسرائیل به عنوان هسته مرکزی یک کارتل فراگیر انرژی و ترانزیت ظاهر می‌شوند. پرسشی که حامیان منطقه‌ای باید از خود بپرسند این است که آیا پرورش «هیولایی استراتژیک» با اشتهای سیری‌ناپذیر سرزمینی، سرانجام به امنیت آنان خواهد انجامید یا آنان نخستین قربانیانی خواهند بود که له می‌شوند.
ادامه مطلب