کوروش احمدی در یادداشتی می‌نویسد: از آنجا که این موضوع می‌تواند فراتر از خسارات و تلفات عظیم برای کشور و مردم، حتی منشأ تهدیداتی برای تمدن ایرانی باشد، لازم است بدون هیجان و به طور عقلانی در مورد آن گفت‌وگو کرد و حرف همه طیف‌های سیاسی و کارشناسی را در مورد آن شنید. آیا بمب اتمی امنیت می‌آورد؟
ادامه مطلب
کیومرث اشتریان در یادداشتی می‌نویسد: تغییر دکترین هسته‌ای ایران باید در سطحی ملی و تاریخی مورد بحث قرار گیرد و از جناحی‌شدن این بحث اجتناب کرد. نباید بحث علمی را به تابویی برای پژوهشگران تبدیل کرد.
ادامه مطلب
محمدمهدی سیدناصری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: امنیت برای یک کودک، تنها این نیست که کشورش در برابر حمله خارجی قدرت دفاع داشته باشد؛ امنیت یعنی بتواند بدون ترس از جنگ رشد کند، به آموزش باکیفیت دسترسی داشته باشد، از سلامت جسمی و روانی برخوردار شود و برای آینده خود افق روشنی ببیند. اگر قرار است از آینده ایران دفاع کنیم، باید بپرسیم آیا کودکان این سرزمین در سیاست‌گذاری‌های امروز، به‌عنوان صاحبان اصلی آن آینده، جایگاه شایسته‌ای دارند؟
ادامه مطلب
عرفان ابراهیمی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: در حال حاضر می‌توان ادعا کرد که انباشت اورانیوم تنها یک کارکرد و بازدارندگی بسیار خاص را حفظ کرده و آن، «بازدارندگی از حملات هسته‌ای تاکتیکی توسط اسرائیل» است. به عبارت دقیق‌تر، تا زمانی که این حجم از اورانیوم در کشور وجود دارد، رژیم صهیونیستی نمی‌تواند از سلاح هسته‌ای تاکتیکی علیه اهداف خود در ایران استفاده کند؛ چراکه اعمال چنین حملاتی، منطقاً و به‌صورت راهبردی، توجیهی کامل و بی‌نقص برای تصمیم‌گیران جمهوری اسلامی فراهم می‌آورد تا دکترین هسته‌ای خود را به طور کامل تغییر دهند و همان اورانیوم را به بمب هسته‌ای تبدیل کنند.
ادامه مطلب
صادق ملکی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: پرسشی که هم‌زمان با اوج‌گیری شعله‌های جنگ رمضان برای بسیاری مطرح شده این است ایران هسته‌ای و غیر هسته‌ای کدام یک، تامین کننده منافع و بقای ایران است.
ادامه مطلب
کنت با سربرگ رسمی آژانس سابق خود نوشت: «واضح است که ما این جنگ را به دلیل فشار اسرائیل و لابی قدرتمند آمریکایی آن آغاز کردیم.» کنت ترامپ را به عروسک خیمه‌شب‌بازی اسرائیل متهم می‌کند.
ادامه مطلب
جنگ در اوکراین چگونه ماهیت و محدودیت‌های بازدارندگی روسیه را آشکار کرده است؟ ارتش روسیه چه ارزیابی‌ها، انتقادات و توصیه‌هایی ارائه داده است؟ روسیه چگونه سعی در سازگاری داشت؟ چگونه باید انتشار، محتوا و پیامدهای دکترین هسته‌ای جدید را تفسیر کنیم؟ انتخاب دونالد ترامپ تا چه حد محاسبات روسیه در مورد بازدارندگی هسته‌ای را تغییر می‌دهد؟
ادامه مطلب
پس از سه دهه خلع سلاح هسته‌ای پس از جنگ سرد، که طی آن زرادخانه‌های آمریکا و روسیه بیش از ۸۰ درصد کاهش یافت، سلاح‌های هسته‌ای در حال بازیابی اهمیت خود هستند.
ادامه مطلب
در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۵، رسانه دولتی کره شمالی، KCNA، گزارش داد که کیم جونگ اون از ساخت یک «زیردریایی موشکی هدایت‌شونده استراتژیک با سوخت هسته‌ای» به وزن ۸۷۰۰ تن در یک کارخانه کشتی‌سازی داخلی بازدید کرده است.
ادامه مطلب
حسن فتاحی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: تجربه‌ی زیسته‌ی دانشمندانِ پروژه‌ی منهتن و حتی کسانی که از دورتر دست‌اندرکار پدیدآمدن شکافت هسته‌ای برای ساخت بمب بودند، به یکی از مهم‌ترین پرونده‌های اخلاق علم در تاریخ بشر تبدیل شد.
ادامه مطلب
محمد مونسان در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: آیا این سازمان نمی‌تواند الگویی مانند سازمان هوافضای سپاه را دنبال کند که شرکت‌ها و مراکز و افرادی به پهنه کل ایران را به عرصه طراحی و ساخت پهپاد و موشک وارد کرده و این دانش و صنعت را نهادینه، گسترده و درونگرا و مردمی و غیرقابل بمباران کرده است؟
ادامه مطلب
حسن فتاحی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: درس‌های عصر اتمی فراتر از تسلیحات هسته‌ای هستند. در دوران فناوری‌های نوظهور مانند هوش مصنوعی، بیوتکنولوژی و تغییرات زیست‌محیطی، چارچوب اخلاقی شکل‌گرفته در پاسخ به بمب‌های هسته‌ای همچنان حیاتی است. دانشمندان، سیاست‌گذاران و شهروندان باید دریابند که قابلیت فنی بدون مسئولیت اخلاقی می‌تواند ویرانی به بار آورد.
ادامه مطلب
علی بمان اقبالی زارچ در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: رهبران واشینگتن و پکن، هوش مصنوعی را به عنوان یک فناوری مخرب می‌بینند که می‌تواند بخش‌های مختلف اجتماعی را حتی بیشتر از رایانه‌های دیجیتال و اینترنت مختل کند.
ادامه مطلب
حسن فتاحی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: لحظه‌ی آغاز واکنش زنجیره‌ای در شیکاگو نمادی است از قدرت دانش و دشواریِ پیامدهای آن. از یک‌سو نوید انرژی نو و پیشرفت علمی؛ از سوی دیگر راهی که به تولید سلاح جمعی انجامید.
ادامه مطلب
محسن شریف خدایی نوشت: در واپسین ساعات سفر آسیایی دونالد ترامپ، بلافاصله پس از دیدار با شی جین‌پینگ در بوسان، خبری از سوی کاخ سفید منتشر شد که فضای دیپلماتیک منطقه را دگرگون کرد: رئیس‌جمهور آمریکا اعلام کرد که دستور آغاز آزمایش‌های هسته‌ای را صادر کرده است.
ادامه مطلب
فاطمه خادم شیرازی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: پاکستان در چند دهه گذشته بهای سنگینی برای حفظ و توسعه زرادخانه هسته‌ای خود پرداخته است. در دوره‌های فقر و انزوا، کمک‌های مالی عربستان حیات سیاسی اسلام‌آباد را تضمین می‌کرد و از دل همین وابستگی، توافقی نانوشته شکل گرفت: هرگاه ریاض در معرض تهدید قرار گیرد، اسلام‌آباد نوعی حمایت بازدارنده ارائه می‌دهد.
ادامه مطلب
بشیر اسماعیلی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: اصرار به ساخت بمب هسته‌ای در صدا و سیما یا شبکه‌های اجتماعی و غیره نه تنها آدرس غلطی را در رابطه با اصل امنیت ملی ارائه می‌دهد که می‌تواند مورد سو استفاده دشمنان برای اعمال فشار مضاعف به کشور واقع شود.
ادامه مطلب
در حالی که ایران همواره بر صلح‌آمیز بودن برنامه هسته‌ای خود تأکید کرده و تحت نظارت آژانس بین‌المللی انرژی اتمی فعالیت می‌کند، رژیم صهیونیستی با تکیه بر فریبکاری تاریخی و حمایت بی‌چون‌وچرای امریکا، به ساخت تسلیحات هسته‌ای ادامه داده است. مروری بر سوابق پنهان‌کاری اسرائیل در این زمینه، بار دیگر پرسش‌هایی جدی درباره استانداردهای دوگانه امریکا مطرح می‌کند.
ادامه مطلب
۹ قدرت هسته ای جهان شامل امریکا، روسیه، فرانسه، چین، انگلیس، پاکستان، هند، رژیم صهیونیستی و کره شمالی هستند که بمب اتم دارند. نکته نگران‌کننده اینجاست که ۴۰ درصد از این تسلیحات مستقر شده و آماده استفاده فوری بر زیردریایی‌ها، موشک‌های مستقر در پایگاه‌های زمینی و بمب‌افکن‌ها هستند.
ادامه مطلب
تشدید فشارها و تهدیدهای امریکا و اسرائیل علیه ایران موجب مطرح شدن این دو پرسش شده است که آیا مداخله نظامی علیه ایران صورت خواهد گرفت و آیا ایران دکترین نظامی خود را تغییر خواهد داد؟
ادامه مطلب
علی مفتح در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: این مقاله از دو جنبه‌ی مهم، متمایز از سایر نوشته‌های مشابه است. نخست، برخلاف بسیاری از مقالاتی که به این موضوع پرداخته‌اند، این نوشتار با محوریت ایران نوشته شده است. به‌رغم آنکه استدلال‌های مطرح‌شده در آن، می‌تواند به سنت‌ها و تمدن‌های دیگر نیز تعمیم یابد، اما تمرکز اصلی آن بر بستر فکری، تاریخی و فرهنگی ایران اسلامی است. دومین تمایز این مقاله، شیوه‌ی بررسی آن است. در حالی که بسیاری از مباحث مربوط به سلاح هسته‌ای از دیدگاه‌های سیاسی، امنیتی و حتی دینی تحلیل می‌شوند، این مقاله تلاش دارد که این مسئله را از نگاه فکری مورد بررسی قرار دهد.
ادامه مطلب
اسلام ذوالقدرپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: بمب اتم در شرایط کنونی هراسناک‌ترین سلاح برای قدرت‌های بزرگ قلمداد می‌شود که با اتکا به آن توان موازنه وحشت را برای خود امکان‌پذیر ساخته‌اند. تسلیحات اتمی که بیشتر در اختیار دولت‌های توانمند جهان قرار دارد، کره شمالی و پاکستان دو استثنای آن محسوب می‌شوند، منبع اقتدار وحشت بزرگان است همان‌گونه که روژه گارودی می‌گوید: «سلاح‌های اتمی، اسلحه توانگران است.»
ادامه مطلب
علی اکبر دارینی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: راهبرد «حلقه آتش» به ایران کمک کرده است که جغرافیای پاسخ خود به تهدیدها علیه بقاء و امنیت ملی را به بیرون از مرزهای ملی گسترش دهد. هدف از این راهبرد افزایش قدرت بازدارندگی یک کشور فرای مرزهای ملی خود است. در چارچوب این راهبرد خردمندانه، ایران دور از میدان درگیری خواهد بود و این متحدین ایران هستند که با دشمن درگیر خواهند شد.
ادامه مطلب
مهدی تدینی در یادداشتی می نویسد: در این روزها از راهروهای مجلس تا این‌سو و آن‌سو در رسانه‌ها برخی از «تغییر دکترین هسته‌ای» صحبت می‌کنند و منظور از این تعبیرِ سنگین احتمالاً به زبان ساده ساختن بمب اتم و حرکت به سوی تسلیحات هسته‌ای است. نفس این که کسانی به این سادگی دربارۀ این مسئله حرف می‌زنند، بدون در نظر گرفتن هزینه‌های آن برای ایران و مردمش، دلهره‌آور است. بیش از بیست سال است برنامه‌ای هسته‌ای که رسماً و زیر نظر نهادهای بین‌المللی، «صلح‌آمیز» نامیده شده، هزینه‌ای هنگفت به ایران و چند نسل از مردمانش تحمیل کرده است، حال مدعیان تغییر دکترین هسته‌ای بر مبنای چه محاسبۀ فایده و ضرری از حرکت به سمت تسلیحات هسته‌ای دم می‌زنند؟
ادامه مطلب
بهرام امیراحمدیان در یادداشتی می نویسد: رئیس شورای امنیت ملی روسیه چندین بار به استفاده از سلاح هسته ای در صورت احساس تهدید اشاره داشته و در آخرین اظهار نظر اهداف جنگ را در صورت فرسایشی شدن تا نابودی آخرین نفر اوکراینی دانسته است.
ادامه مطلب
آرزو عسکری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: در دنیای آنارشیک نمی توان به اتحادها، بلوک ها و ائتلاف ها اعتماد کرد چون پایدار نیستند، موقتی هستند و به عبارتی دوست امروز ممکن است دشمن فردا باشد. پس باید دولت‌ها به خود متکی باشند. همان طور که انگلستان نگفت چون آمریکا بمب اتم دارد امنیت من را نیز تضمین می‌کند و یا اسرائیل نگفت چون آمریکا بمب اتم دارد دیگر من به بمب اتم نیاز ندارم!
ادامه مطلب
احمد بخشایشی اردستانی می گوید: من بارها به شخص شما این را گفته‌ام که وقتی ما شاهد این حجم بی‌سابقه از تحریم‌ها و فشارهای معیشتی علیه مردم و ملت ایران هستیم، چرا نباید حداقل دستاورد همه این فشارها، رسیدن ما به بمب هسته‌ای باشد؟! چون به‌واقع منطقی نیست که ما هم فشار و تحریم را تحمل کنیم و هم از آن طرف توان اتمی‌مان حتی قادر به تولید برق نباشد. ما الان هم کتک را می‌خوریم، هم پیاز را؛ تازه باید پول هم بدهیم. این، نه عقلانی است و نه شدنی. شما در تابستان همین امسال و در همین مرداد‌ماه که در آن به سر می‌بریم، می‌بینید که توان هسته‌ای کشور حتی نتوانسته کمبود تولید را جبران کند. اینجاست که سؤال بحقی در ذهن مردم ایران شکل می‌گیرد؛ اگر ما سال‌هاست به واسطه فعالیت‌های هسته‌ای متحمل تحریم و فشار اقتصادی هستیم، پس این توان کی باید به داد ما برسد؟ اگر توان هسته‌ای نتواند کمبود برق ما را جبران کند، پس به چه دردی می‌خورد؟
ادامه مطلب
احمد بخشایش اردستانی می گوید: زبان گفت‌وگو، مذاکره و دیپلماسی غربی‌ها و به‌ویژه آمریکایی‌ها با یک کشور هسته‌ای کاملا متفاوت است، کما‌اینکه از مایک پمپئو، وزیر امور خارجه آمریکا در دوره دونالد ترامپ، پرسیده بودند چرا با وجود آنکه کره شمالی پرونده‌های متعددی دارد، اما سیاست فشار حداکثری در قبال ایران اجرا می‌شود و او گفته بود که چون کره شمالی یک قدرت هسته‌ای است و نمی‌توان وارد بحران با این کشور شد. دوباره به بحث برگردیم. مرحوم حسین امیرعبداللهیان سعی داشت در نهایت تلاش و کوشش همه تصمیم‌ها و ریل‌گذاری مراجع ذی‌ربط و بالادستی را در حوزه هسته‌ای، منطقه‌ای و دیگر پرونده‌های سیاست خارجی به نتیجه برساند.
ادامه مطلب
کوروش احمدی در یادداشتی می نویسد: «دکترین هسته‌ای» را اگر زیرمجموعه دکترین یا استراتژی نظامی به شمار آوریم، تمرکز آن بر اهداف و مأموریت‌های مد‌نظر درباره ساخت و استفاده از سلاح هسته‌ای و امور مربوط به آن مانند بازدارندگی هسته‌ای و دیپلماسی و چانه‌زنی‌های مربوطه است.
ادامه مطلب
جلال خوش چهره در یادداشتی می نویسد: تهران و واشنگتن اکنون ادامه رویکرد دیپلماتیک را مناسب‌ترین گزینه می‌خوانند اما برای استمرار این وضع لازم است تصمیم بگیرند که ۱_ آیا همچنان برآنند که به‌گونه‌ای سخن بگویند که می‌خواهند بجنگند و در این حال به‌گونه‌ای رفتار کنند که می‌خواهند صلح کنند؟ بدیهی است تاریخ مصرف این وضع ژلاتینی، سرانجام دیر یا زود به پایان می‌رسد. ۲_ آیا زمان آن شده است که دوطرف برای دستیابی به مذاکرات موثر، نگاه راهبردی را جایگزین رویکرد تاکتیکی کنند؟ انگیزه به علاوه اراده و عمل به راهبرد می‌انجامد.
ادامه مطلب