امیرحسین عسگری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: تحقق ثبات بلندمدت در غرب آسیا مستلزم رسیدگی همزمان به مسائل امنیتی، سیاسی و انسانی، ایجاد ترتیبات منطقهای فراگیر و یافتن راهحلهایی است که بتواند مطالبات طرفهای مختلف را تا حد امکان در قالب سازوکارهای سیاسی مدیریت کند.
ادامه مطلب
حسین دلیر در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: تفاوت اصلی توافق اخیر با برجام، ترجیح تضمینهای عملیاتی بر ضمانتهای صرفاً حقوقی است. تجربه نشان داده است که اتکا به بندهای حقوقی بدون شبکهی منافع متداخل، توافق را در برابر تغییرات سیاسی قدرتهای بزرگ آسیبپذیر میکند.
ادامه مطلب
فرزاد محمدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: در شرایطی که نقش برخی بازیگران از جمله اسرائیل دستخوش تغییر و وارونه شده، دولتهای عربی همچنان قادر به اتخاذ واکنشی مستقل و راهبردی نیستند و ترجیح میدهند در همان چارچوبهای از پیش تعیینشده رفتار کنند.
ادامه مطلب
سید احمد کاظمی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: برخلاف تصور برخی مقامات ترکیه، محور مقاومت نه تنها رقیبی علیه ترکیه نبوده، بلکه مهمترین عامل در مهار اسرائیل و جلوگیری از تجزیه کشورهایی مانند سوریه، لبنان، اردن و حتی مصر بوده که آنکارا معتقد است امنیت اش از آنها شروع می شود.
ادامه مطلب
محمدمهدی مظاهری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: فروکش کردن نسبی شعلههای درگیری مستقیم، به معنای بازگشت به الگوهای سنتی موازنه قوا یا استقرار ثباتی پایدار نیست؛ بلکه نظام منطقهای را وارد یک هندسه امنیتی جدید، پویا و متمایز ساخته است.
ادامه مطلب
علی پیروز در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: برای نخستین بار در تاریخ معاصر، ایران نه از موضع ضعف و تمنای توافق، که از جایگاه یک «قدرت ضروری» پای میز مذاکره نشسته است. قدرتی که پیششرط تعیین میکند، ضربالاجل میدهد، و «نه» گفتنش به همان اندازه «آری» گفتنش، برای نظم جهانی پیامدهای راهبردی دارد.
ادامه مطلب
اتحاد ترکیه، روسیه، چین و ایران به دلیل ترکیب انواع مختلف نفوذ که در یک ساختار به ندرت یافت میشود، اهمیت دارد. ترکیه به عنوان میانجی بین غرب آسیا، دریای سیاه و اروپا، از قابلیتهای عملیاتی گستردهای برخوردار است و میتواند با شرکایی که نمیتوانند مستقیماً ارتباط برقرار کنند، کار کند. روسیه یک قدرت امنیتی با شبکههای مستحکم و قابلیتهای نظامی قابل توجهی است که برای پویایی غرب آسیا مهم است. چین نقش یک قدرت اقتصادی جهانی با منافع امنیت انرژی و ثبات در مناطق دریایی را بازی میکند. و ایران یک بازیگر منطقهای است که با تحریمها نمیتوان آن را از این روند کنار گذاشت.
ادامه مطلب
فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: خاورمیانهای که از دل این آتشبس شکننده سر برمیآورد، با خاورمیانه پیش از جنگ تفاوتهای بنیادینی دارد. اعتماد میان بازیگران تقریباً به صفر رسیده، آسیبپذیری اقتصادی بهطرز هولناکی آشکار شده و اتکا به ضامنهای خارجی زیر سؤال رفته است. در چنین فضایی، نه تهران میتواند صرفاً به تاکتیکهای سابق خود ادامه دهد و نه کشورهای عرب حاشیه خلیج فارس میتوانند به رویههای پیشین بازگردند.
ادامه مطلب
محمدمهدی مظاهری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: بررسی رفتارهای این کشورها نشان میدهد که منفعت اصلی آنان در پیروزی برق آسای آمریکا و اسرائیل در جنگ با ایران، نابودی کامل توان نظامی و تضعیف و مهار وزن ژئوپلیتیک آن تعریف شده بود؛ در این راستا این کشورها علی رغم عدم همراهی رسمی و علنی با آمریکا و اسرائیل، در خفا از هیچ تلاشی برای تشویق دولت ترامپ به حمله به ایران و نابودی قابلیتهای دفاعی- نظامی کشورمان دریغ نکردند و حتی در مواردی، با تسهیلات پدافندی، تبادل اطلاعاتی و اجازه به آمریکا و اسرائیل برای حمله به کشورمان از خاک آنها، تمامی شرایط غیر مستقیم برای حمایت از این تجاوز غیرقانونی را فراهم آوردند.
ادامه مطلب
آرتویت زهرابیان در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: قفقاز جنوبی پس از جنگ دوم قره باغ، عملاً وارد دوره ای از «بی ثباتی کنترل شده» شده است؛ وضعیتی که در آن نظم پیشین منطقه تضعیف شده اما نظم جدید نیز هنوز تثبیت نشده است. خلأ ناشی از کاهش نسبی نفوذ روسیه، افزایش حضور غرب، جاه طلبیهای ژئوپلیتیکی آذربایجان و نقش فزاینده ترکیه، موجب شده است که بازیگران منطقهای به باز تعریف اولویتهای امنیتی و راهبردی خود ناچار شوند.
ادامه مطلب
محمد زروک آهی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: این مقاله به بررسی نظاممند جدیدترین تحولات همکاری منطقهای در خاورمیانه، تحلیل نیروهای محرکه و چالشهای پیش رو و همچنین ارائهی چشماندازی آیندهنگرانه میپردازد.
ادامه مطلب
بقائی در واکنش به مخالفت آمریکا با طرح ایران، عنوان کرد: اگر بخواهم خلاصه عرض کنم، اختلاف نظر بین طرفی است که صرفا به دنبال تضییع حقوق ایران است. آزاد شدن پولهای بلوکه شده ایران امتیاز نیست بلکه احقاق حق است. در مورد ادامه روند ما نشان دادیم فارغ از همه پارازیتها، بر منافع ملی ایران متمرکز هستیم. به هرگونه که اقتضا کند برای تامین منافع خود اقدام خواهیم کرد.
ادامه مطلب
نیروانا مهرآیین در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: ادعای مطرحشده درباره استفاده از مسیرهای ریلی برای انتقال انرژی در شرق آسیا، از دید علم لجستیک، نشانهای از تغییر مسیرهای پشتیبانی و افزایش تنوع در خطوط حیاتی است.
ادامه مطلب
سجاد عابدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: این پدیده که تحت عنوان «نبردهای خاکستری» شناخته میشود، وضعیتی میان صلح کامل و جنگ تمامعیار است؛ جایی که بازیگران بدون عبور از خط قرمزِ درگیری مستقیم، به دنبال تخریب اراده و ساختارهای رقیب هستند.
ادامه مطلب
نیروانا مهرآیین در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: تحولات نشان میدهد که معادله آتشبس در منطقه هنوز کامل نشده است. در واقع، آنچه روی میز دیپلماسی قرار دارد تنها زمانی میتواند به یک آرامش واقعی تبدیل شود که میدانهای درگیری نیز خاموش شوند؛ و در این میان، لبنان بیش از هر نقطه دیگری به میدان آزمون جدی این آتشبس تبدیل شده است.
ادامه مطلب
سید حجت سیداسماعیلی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: ایران با درک محدودیتهای نیروی هوایی خود در برابر رقبای منطقهای و فرامنطقهای، استراتژی «بازدارندگی نامتقارن» را بر پایه موشکهای بالستیک و کروز بنا نهاد. این توانمندی باعث شده است که هزینه هرگونه اقدام نظامی علیه خاک ایران به شدت بالا برود. در واقع، موشکها به ابزاری برای تحمیل «عقلانیت اجباری» به بازیگران مهاجم تبدیل شدهاند که این خود سنگ بنای ثبات در نظم جدید است.
ادامه مطلب
حسن عبدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: مرور دقیق گزارشها و تحلیلهای نیویورک تایمز در هفتهها و ماههای اخیر نشان میدهد که در کنار این روایت سنتی، لایهای تازه در حال شکلگیری است؛ لایهای که ایران را نه صرفاً به عنوان یک مسئله امنیتی، بلکه به عنوان یک بازیگر تأثیرگذار و گاه اجتنابناپذیر در معادلات منطقهای توصیف میکند.
ادامه مطلب
مرتضی شکری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: برخلاف برداشتهای مرسوم که مذاکره را صرفاً ابزاری برای مصالحه میدانند، در دکترین سیاست خارجی جمهوری اسلامی، میز مذاکره امتداد منطقی قدرت ملی تعریف میشود. فضای این نشست، متأثر از دو متغیر کلان است: نخست، تلاش ایالات متحده برای بازتعریف معماری امنیتی منطقه تحت دکترین جدید دونالد ترامپ، و دوم، اراده تهران برای خنثیسازی اهرم تحریم و صیانت از زیرساختهای هستهای در برابر مطالبات حداکثری غرب.
ادامه مطلب
سید علی موجانی گفت: ایران به دنبال جنگ نیست، اما در دفاع از خود تردید نخواهد کرد. تجربههای تاریخی نشان داده است که بیثباتی گسترده، بهویژه در منطقهای حساس مانند خاورمیانه، پیامدهایی فراتر از پیشبینیهای اولیه خواهد داشت.
ادامه مطلب
مسعود رضائی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: تاریخ نشان میدهد که پیروزی بیرونی، در صورت بیتوجهی به ظرفیت و بنیانهای داخلی قدرت، میتواند به فرسایش درونی و سقوط کشورها بینجامد.
ادامه مطلب
محمد سجاد نوروزی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: توافقهای عادیسازی روابط میان رژیم صهیونیستی و برخی کشورهای عربی، عملاً به ایجاد یک کمربند ژئوپلیتیکی همسو با واشینگتن در جنوب و جنوبغرب ایران منجر شده است.
ادامه مطلب
فاطمه خادم شیرازی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: لشکرکشی ترامپ به خلیج فارس بخشی از یک استراتژی کلان محسوب میشود. در این استراتژی، ابهامسازی هدفمند و روایتسازی گمراهکننده جایگزین شفافیت میشود.
ادامه مطلب
طی دهه گذشته، حضور نظامی آمریکا در خاورمیانه برای مدیریت ریسک، اجتناب از درگیری و استفاده از حضور خود برای بازدارندگی به جای عملیات پایدار، تنظیم شده بود. آنچه اکنون مشاهده میکنیم، یک بازتنظیم است که در آن آمریکا خود را برای حفظ آزادی عمل تحت شرایط منطقهای رو به تنش آماده میکند.
ادامه مطلب
به گفته منابع دارک باکس، ریاض به سرعت برای تغییر چارچوب درگیری به عنوان یک مسئله نظم منطقهای اقدام کرد و یک کمپین رسانهای و سیاسی پایدار را آغاز کرد که امارات را به عنوان یک بازیگر بیثباتکننده معرفی میکرد. رسانههای همسو با دولت سعودی، ابوظبی را به سرمایهگذاری در هرج و مرج، حمایت از جنبشهای جداییطلب و تضعیف حاکمیت کشورهای عربی در راستای منافع محدود همسو با قدرتهای خارجی متهم کردند. این روایت به هسته اصلی تصویر با دقت پرورشیافته امارات متحده عربی به عنوان نیرویی برای ثبات و توسعه ضربه زد. پاسخ امارات، آسیبپذیری دیگری را آشکار کرد. ابوظبی به جای مقابله مستقیم با اتهامات عربستان سعودی از طریق اکوسیستم رسانهای خود، به شدت به دفاع غیرمستقیم از طریق همپیمانانش، بهویژه شبکههای طرفدار اسرائیل در ایالات متحده، متکی بود.
ادامه مطلب
نیروانا مهرآیین در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: بر اساس اصول بنیادین حقوق بینالملل و حقوق مخاصمات مسلحانه، صرف آغاز شلیک گلوله معیار شروع جنگ نیست. ایجاد تهدید قریبالوقوع، محاصره نظامی، استقرار آرایش تهاجمی و نمایش قدرت نظامی در مجاورت مرزهای یک کشور، میتواند آغاز عملی مخاصمه تلقی شود.
ادامه مطلب
فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: پرسش اصلی این یادداشت این است: اسرائیل چگونه تلاش کرده بازدارندگی آسیبدیده خود را احیا کند؟ و آیا این تلاشها واقعاً به «بازگشت تعادل قوا» منجر شده یا سیاستهای جدید به «ناامنی بیشتر» انجامیده است؟ تعادل قوا در خلیج فارس چگونه شکل گرفته و امروز چه تغییراتی را تجربه میکند؟ و مهمتر: واقعگرایی تا چه حد میتواند این تحولات را تبیین کند.
ادامه مطلب
فرزاد محمدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: دیدگاهها و رویکردهای امنیتی مطرح شده در دوره دوم ریاستجمهوری ترامپ، متکی بر مبانی واقعگرایی تهاجمی، محاسبات صرفاً ابزاری، گرایش به عمل یکجانبه و امنیتیسازی تمامعیار مناسبات اقتصادی است. در این پارادایم، آمریکای جنوبی نه بر پایه اصول و هنجارهای دموکراتیک یا همپیمانی فکری و ایدئولوژیک، که صرفاً از منظر معیارهای هزینه-فایده ارزیابی میشود.
ادامه مطلب
محمدعلی مهتدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: واقعیت این است که رژیم ساختگی و نامتجانس اسرائیل دراین منطقه عربی - اسلامی، عناصر فروپاشی را در درون خود دارد و با بروز این عناصر در صحنه و قوت گرفتن آن، رژیم، خود بخود در معرض فروپاشی قرار می گیرد، بدون آنکه نیاز به حمله نظامی از خارج باشد.
ادامه مطلب
سید کامران یگانگی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: پرسش اصلی این یادداشت آن است که راهبرد جدید آمریکا در قبال منطقه، چگونه «جایگاه انرژی و امنیت» را در خاورمیانه دگرگون میکند و این دگرگونی چه معنا و پیامدی برای راهبرد ملی ایران خواهد داشت؟
ادامه مطلب
جمیله کدیور در یادداشتی مینویسد: یک سال از سقوط بشار اسد در سوریه گذشت. در این یک سال، نه فقط رئیس شورشیان که هم تغییر نام داد و هم تغییر چهره و لباس و هم تغییر سیاست، بلکه سوریه و به تَبَع آن منطقه تغییرات بسیاری کرده است.
ادامه مطلب