سجاد عابدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: توافق تهران و واشینگتن در حال حاضر نه یک صلح ابدی، بلکه یک «مدیریت بحران» است. ایران به سمت آینده‌ای می‌رود که در آن قدرت نظامی‌اش به رسمیت شناخته شود و در عین حال، برای بقای اقتصادی به تعاملات پیچیده دیپلماتیک مجبور است.
ادامه مطلب
مرتضی بنانژاد در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: جنگ آمریکا علیه ایران در سال ۲۰۲۶ را می‌توان نه صرفاً یک رخداد نظامی منطقه‌ای، بلکه یکی از نشانه‌های تحول در الگوی رهبری ایالات متحده و در نتیجه عاملی در شتاب‌گیری گذار از هژمونی لیبرال به نظمی متکثرتر و چندقطبی دانست.
ادامه مطلب
بهاءالدین بازرگانی گیلانی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: شاید بتوان گفت که جنگ‌های یک ساله اخیر ایالات متحده و اسرائیل با ایران ولو که در مقاطع زمانی کوتاه انجام شد، نقطه عطفی در تقلیل موقعیت جهانی ایالات متحده بوده است. رخدادی که آرایش سیاسی، امنیتی بین المللی را دگرگون و حتی آن را به آشوب و سردرگمی دچار کرد و پارادایم امنیتی – نظامی تازه‌ای را به دنیا معرفی کرد.
ادامه مطلب
حجت حدیدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: در این نوشتار با وام‌گیری از فرانظریه «نوواقع‌گرایی تدافعی/تهاجمی » و مفهوم «موازنه تهدید » استدلال می‌کنیم که خاورمیانه از عصر «بازدارندگی از طریق پنهان‌کاری و ابهام» عبور کرده و وارد فرآیند شکننده‌ای از «بازدارندگی عریان و پویا» شده است؛ وضعیتی که در آن بازدارندگی دیگر به معنای ممانعت از وقوع ضربه نیست، بلکه به معنای تنظیم، مدیریت و مهار سطح و جغرافیای ضربه متقابل در درون یک «موازنه وحشت متعارف» تعریف می‌شود.
ادامه مطلب
اسلام ذوالقدرپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: بقا و اقتدار، انگاره هر سیاستگذار و حکمران در نظام جهانی است. انگاره‌ای که برای بقا و اقتدار خود به هر ابزار، تاکتیک و سیاستی متوسل شده، هزینه‌های سنگین بر خود و دیگر بازیگران وارد می‌کنند. بخش مهمی از این همبستگی بقا و اقتدار را می‌توان با عنوان الگوی راهبران ناامید در بسیاری از کشورها دید و ترسیم کرد.
ادامه مطلب
محمدمهدی اسدزاده در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: از همان هنگام ایران ما در یک جنگ ۴۰ روزه، کربلایی و عاشورایی ایستاد و به گفته رهبر شهید، مبعوث شد تا شور و شعور و شعر و شمشیر برآمده از خون خود را بر ناو و جنگنده و پهپاد و .... جنگ‌افزارهای مدرن دشمن ددمنش، به پیروزی برساند و بار دیگر بانگ عاشورای حسین را برآورد که: تا خون مظلومان به جوش است آوای عاشورا به گوش است و این راز و رمزی است که از عاشورای رمضان تا عاشورای محرم، ۱۱۵ روز حماسه ایستادگی را به گوش جهانیان رساند.
ادامه مطلب
پوریا لوایی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: اگر قرار بر صلح و امنیت پایدار در منطقه باشد، دیگر دوران «پناهگاه امن» برای دشمنان ایران به سر آمده است و این لانه باید فرو بریزد.
ادامه مطلب
علی بمان اقبالی زارچ در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: واقعه عاشورا از مهم‌ترین رخدادهای تاریخ بشریت و اسلام است که همواره از منظرهای گوناگون تاریخی، کلامی و اجتماعی مورد تحلیل قرار گرفته است. با این حال، رویکردهای جدید در علوم سیاسی و روابط بین‌الملل امکان بازخوانی این واقعه را در قالب مفاهیمی همچون قدرت نرم، دیپلماسی عمومی و جنگ روایت‌ها فراهم می‌سازد. در این چارچوب، نهضت حسینی فراتر از یک تقابل نظامی، به عنوان یک کنش اعتقادی، آزادمردی، تمدنی و ارتباطی قابل بررسی است.
ادامه مطلب
اعظم ملایی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: بر اساس قواعد حاکم بر نظام بین‌المللی، هنگامی که یک قدرت منطقه‌ای ناهمساز می‌تواند فرایند تحمیل اراده هژمون را متوقف کند، بنیان‌های اعتباری آن ابرقدرت دچار فرسایش ساختاری می‌شود.
ادامه مطلب
رضا معصومی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: همزمان با جنگ ۲۰۲۶، بخش مهمی از رسانه‌ها، نهادهای محافظه‌کار و چهره‌های نزدیک به ترامپیسم، ایران را نه‌تنها عامل بی‌ثباتی منطقه‌ای، بلکه تهدیدی علیه «تمدن غربی»، «نظم مبتنی بر ارزش‌های یهودی ـ مسیحی» و حتی «آینده جهان آزاد» توصیف کردند. این نوع ادبیات را می‌توان در مواضع چهره‌هایی نظیر مایک جانسون، تد کروز، مایک هاکبی و همچنین در گزارش‌ها و یادداشت‌های منتشرشده در اندیشکده‌هایی مانند Heritage Foundation و Hudson Institute مشاهده کرد که پس از گسترش درگیری‌های ایران و اسرائیل، بر ضرورت مقابله قاطع با ایران برای حفظ نظم منطقه‌ای و امنیت اسرائیل تأکید داشتند. اهمیت این گزاره‌ها صرفاً در محتوای سیاسی آنها نیست، بلکه در نوع بازنمایی ایران نهفته است؛ زیرا ایران در این گفتمان به‌عنوان یک تهدید «وجودی» برای نظم مطلوب غرب بازتعریف می‌شود.
ادامه مطلب
جهانبخش رشیدی در این یادداشت به بررسی تحولات اخیر در روابط ایران با قدرت‌های جهانی، به‌ویژه حمله ایالات متحده و اسرائیل، در پرتو راهبرد «تهاجم معکوس» تهران می‌پردازد.
ادامه مطلب
علی اکبر رضایی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: در نظام بین‌الملل، قدرت صرفاً با شاخص‌های نظامی اندازه‌گیری نمی‌شود. قدرت واقعی زمانی شکل می‌گیرد که دیگر بازیگران ناچار باشند منافع، ظرفیت‌ها و خطوط قرمز یک کشور را در تمامی محاسبات خود لحاظ کنند. از این منظر، مهم‌ترین نتیجه جنگ ایران و آمریکا نه در میدان نبرد، بلکه در تغییر جایگاه ژئوپلیتیکی ایران قابل مشاهده است.
ادامه مطلب
این توافق تسکین بزرگی برای کشورهای عرب خلیج فارس است که بار عمده حملات مداوم ایران را متحمل شده‌اند و با اختلالات شدید اقتصادی روبه‌رو بوده‌اند. بحرین، عراق، کویت و قطر هیچ جایگزینی برای صادرات دریایی برای تنگه هرمز نداشتند و به‌ویژه از ازسرگیری جریان نفت و گاز بسیار سود خواهند برد. این توافق ضربه بزرگی برای اسرائیل و به‌ویژه بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر است که ایران را یک تهدید وجودی می‌داند.
ادامه مطلب
استیون کوک، کارشناس ارشد مطالعات خاورمیانه در شورای روابط خارجی (CFR) گفت: «ما قبلاً اینجا بوده‌ایم تا بفهمیم طرف‌ها نمی‌توانند شکاف‌های باقیمانده را پر کنند. مذاکرات در مورد مسائل باقیمانده، به‌ویژه در مورد برنامه هسته‌ای ایران، طولانی و دشوار خواهد بود.»
ادامه مطلب
نویسنده: دکتر کریستین الکساندر منبع: ای-اینترنشال ریلیشنز (E-International Relations) ترجمه: سید علی موسوی خلخالی
ادامه مطلب
فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: در خاورمیانه، گاهی امضای یک سند از آغاز صلح خبر نمی‌دهد؛ فقط نشان می‌دهد که طرف‌ها فعلاً تصمیم گرفته‌اند به‌جای شلیک، مذاکره کنند.
ادامه مطلب
محمدعلی مهتدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: واقعیت این است که ما هرچند در زمینه جنگ سخت، خوب عمل کرده و پیشرفت چشمگیری داشته ایم اما در زمینه عملیات نرم، کوتاهی و کم کاری کرده ایم و لذا برای مقابله با دشمن مجبور به قطع اینترنت شده ایم، که هرچند لازم بوده اما عوارض خود را نیز داشته است.
ادامه مطلب
دمیر نظروف در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: همان طور که یک سال پیش اتفاق افتاد، و همانطور که مرحوم اربکان اظهار داشت، ایران در نبرد خود تنهاست. چرا؟ پاسخ ساده اما عمیق است.
ادامه مطلب
سجاد عابدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: حوادث خونین فوریه ۲۰۲۶ (اسفند ۱۴۰۴) و تهاجم مشترک رژیم صهیونیستی و آمریکا که به شهادت مقام معظم رهبری فقید، آیت‌الله علی خامنه‌ای منجر شد، نه تنها معماری امنیتی منطقه را دگرگون کرد، بلکه هر گونه مسیر سنتی دیپلماسی را با بن‌بستی استراتژیک مواجه ساخت
ادامه مطلب
محسن مهدی‌زاده در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: یادداشت پیش رو را می‌توان تلاشی برای حل یک معمای شخصی دانست: چرا آمریکا و اسرائیل گمان کردند که فروریختن چنین حجمی از درد و ویرانی بر کشور من تصمیمی منطقی است؛ آن هم در شرایطی که واقعیت‌های موجود نشان می‌داد ضرورتی برای انتخاب این مسیر اشتباه وجود ندارد.
ادامه مطلب
حسین ملائک در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: انتظارات و فرضیات همه طرف‌ها از یکدیگر در عمل باعث شده است که شرایط جنگی با شدت و ضعف در تمامی جبهه‌ها برقرار شود اما آتش گسترده متوقف شده باشد. این شرایط نمی‌تواند ادامه یابد.
ادامه مطلب
دیپلماسی همچنان در بن‌بست است زیرا آتش‌بس با ایران از هم می‌پاشد. تهدید یک درگیری تمام عیار، سوالات مهمی را در مورد چشم‌انداز مذاکرات، نوع توافق پیشنهادی و وضعیت‌های نهایی بالقوه مطرح می‌کند.
ادامه مطلب
ذوالفقار صادقی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: این نوشتار قضاوتی را در پیروزی یا شکست ارائه نخواهد داد، اکثراً متکی بر نظرات کارشناسی غیر ایرانی و البته به مضمون است، اگر دنبال معرفی پیروز این جنگ هستیم باید این قاعده را بپذیریم که آغاز کننده جنگ به اهداف اعلامی خود رسیده یا برعکس، قضاوت با مخاطبی است که این نوشتار را منتقدانه مورد مطالعه قرار می‌دهد.
ادامه مطلب
سید حجت سیداسماعیلی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: جمهوری اسلامی ایران در موقعیتی قرار گرفته است که بسیاری از تحلیلگران آن را متفاوت از گذشته ارزیابی می‌کنند. کشوری که طی چهار دهه گذشته همزمان با تحریم‌های گسترده اقتصادی، فشارهای سیاسی، جنگ‌های نیابتی، عملیات‌های امنیتی و تهدیدهای مکرر نظامی مواجه بوده، نه تنها از معادلات منطقه حذف نشده، بلکه به یکی از اضلاع اصلی هرگونه نظم امنیتی جدید در غرب آسیا تبدیل شده است.
ادامه مطلب
ترامپ و نتانیاهو مدت‌هاست که دیدگاه‌های مشترکی در مورد ایران، بازدارندگی منطقه‌ای و تردید نسبت به تعامل دیپلماتیک با تهران دارند. در طول هر دو دوره ریاست جمهوری ترامپ، رابطه بین این دو رهبر اغلب به طور غیرمعمول شخصی‌سازی شده به نظر می‌رسید و تقویت سیاسی متقابل، سیاست منطقه‌ای را شکل می‌داد. این پویایی با نقش جارد کوشنر، داماد ترامپ، که در دولت اول ترامپ، در کنار چهره‌هایی مانند استیو ویتکاف در ابتکارات دیپلماتیک بعدی، وظیفه عناصر اصلی پرونده اسرائیل – فلسطین و خاورمیانه را بر عهده داشت، تقویت شد.
ادامه مطلب
علی رحیمی‌پور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: در این میان، آنچه معادلات را به نفع ایران تغییر داده، «سیاست پلنگ‌سواری» تهران است. ایران به جای رویارویی مستقیم در نقطـه قوت دشمن (جنگ هوایی)، میدان نبرد را به نقطه ضعف او منتقل کرده است. بستن تنگه هرمز، اقتصاد جهانی را در رکود و تورم فروبرده، وال‌استریت از شعار معروف «تاکو» (ترامپ عقب می‌نشیند) به «ناچو» (هیچ شانسی برای باز شدن تنگه هرمز وجود ندارد) رو آورده، و مهمتر از همه، ترامپ مجبور شده برای خروج از باتلاق، دست نیاز به سوی چین دراز کند.
ادامه مطلب
عرفان ابراهیمی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: در حال حاضر می‌توان ادعا کرد که انباشت اورانیوم تنها یک کارکرد و بازدارندگی بسیار خاص را حفظ کرده و آن، «بازدارندگی از حملات هسته‌ای تاکتیکی توسط اسرائیل» است. به عبارت دقیق‌تر، تا زمانی که این حجم از اورانیوم در کشور وجود دارد، رژیم صهیونیستی نمی‌تواند از سلاح هسته‌ای تاکتیکی علیه اهداف خود در ایران استفاده کند؛ چراکه اعمال چنین حملاتی، منطقاً و به‌صورت راهبردی، توجیهی کامل و بی‌نقص برای تصمیم‌گیران جمهوری اسلامی فراهم می‌آورد تا دکترین هسته‌ای خود را به طور کامل تغییر دهند و همان اورانیوم را به بمب هسته‌ای تبدیل کنند.
ادامه مطلب
وحید کریمی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: مقایسه رفتاری در مناقشه تایوان بین امریکا و چین می‌تواند کمک‌کننده به رفتار سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در رابطه با امریکا باشد.
ادامه مطلب
محمد مونسان در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: تفاوت خواسته‌های طرفین در موضوع تنگه هرمز، توانمندی هسته‌ای، موشکی و محور مقاومت از زمین تا آسمان است لذا هیچ قوه عاقله‌ای نمی‌تواند هیچ نوع همگرایی را بین این دو حتی تصور کند. از طرفی متوجه نیستید که هرچه فشار بر کشورهای جهان بیشتر می‌شود، آنها را برای «جنایت نهایی!» علیه مردم ایران، همسوتر و متحدتر می‌کند. پس باید به موازات بسته نگه داشتن تنگه هرمز، به حال بازدارندگی مطلق نیز فکری کرد.
ادامه مطلب
فاطمه خادم شیرازی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: از نگاه امنیت ملی، حاکمیت با یک تله طراحی‌شده مواجه است؛ طرف مقابل با حملات نقطه‌ای و تحریک‌آمیز، در پی وادار کردن ایران و جبهه مقاومت به خروج رسمی از توافق است تا بتواند مسئولیت انسانی و قانونی ویرانی‌های گسترده‌تر بعدی را به گردن طرف لبنانی و حامیان آن بیندازد.
ادامه مطلب