اگرچه بعید بهنظر میرسند
لزوم رخ دادن پنج اتفاق برای تحقق دولت فلسطینی
راه حل دو کشوری برای حل و فصل مناقشه بین اسرائیل و فلسطین، هنوز هم میتواند پس از جنگ علیه ایران قابل دستیابی باشد.
ادامه مطلبخاورمیانه - آرشیو
بررسی رویارویی دو کشور با متخاصمان
تایوان و اسرائیل و رفتار سیاست خارجی
وحید کریمی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: مقایسه رفتاری در مناقشه تایوان بین امریکا و چین میتواند کمککننده به رفتار سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در رابطه با امریکا باشد.
ادامه مطلب
کوچکشدن میدان چانهزنی
مذاکرات زیر سقف کوتاه
حامد نقیلو نوشت: مذاکرات اخیر میان تهران و واشینگتن، در حالی با واژههایی مانند «پیشرفت» و «حرکت رو به جلو» توصیف میشود که در لایه راهبردی، نشانههای متفاوتی دیده میشود؛ نشانههایی که نه از جنس گشایش واقعی، بلکه از جنس کوچکشدن میدان چانهزنی است.
ادامه مطلب
بررسی عوامل تصمیم به حمله به ایران (بخش چهارم)
سیاست بوروکراتیک و اقدامات صرفا محدود به خواستههای آقای رئیس جمهور
به نظر میرسد کابینه دوره دوم ترامپ نسبت به دوره اول او در برابر غرایز ریاست جمهوری مقاومت کمتری داشته است. در حالی که هشدارهایی در مورد تلافیجویی و تشدید تنشهای منطقهای ارائه شد، اما به یک مانع نهادی قاطع تبدیل نشد. در مقایسه با دولت اول ترامپ، جایی که چهرههایی مانند جیمز متیس، اچ. آر. مک مستر و جان کلی گهگاه به عنوان نیروهای تعدیلکننده عمل میکردند، به نظر میرسد ساختار دوره دوم از نظر ایدئولوژیکی بیشتر با غرایز رئیس جمهوری همسو بوده و کمتر مایل به بهچالش کشیدن مستقیم ترجیحات استراتژیک اوست.
ادامه مطلب
جنگی خاموش علیه روان کودکان ایران
فروپاشی حس تعلق
سید محمدمهدی سیدناصری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: یکی از خطرناکترین پیامدهای بحرانهای ممتد آن است که کودکان، بهتدریج پیوند عاطفی خود را با جامعه از دست بدهند. نسلی که احساس کند به جایی تعلق ندارد، در آینده دچار بیاعتمادی عمیق اجتماعی خواهد شد.
ادامه مطلب
درآمدی بر یک چالش ملی و فرا-حکمرانی (بخش نهم)
معنای راهبردی و پیامدهای کاهش برد موشکی در ساختار قدرت ایران
فریدون علیمازندرانی، حسن فتاحی و مصطفی روستایی در سلسله یادداشتهای مشترک خود برای دیپلماسی ایرانی مینویسند: کاهش برد موشکی ایران نه یک تصمیم فنی محدود، بلکه «یک تغییر راهبردی خطرناک» است که پیامدهای آن از سطح نظامی آغاز میشود و تا لایههای ژئوپلیتیکی، اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و حتی روانی امتداد مییابد.
ادامه مطلب
نسبت قدرت و حق در جهان
دیوار کوتاه حقوق بینالملل و حقوق بشر
صالح غلامحیدری نوشت: قدرت که افسار میگسلد، نخستین قربانیانش انسانها هستند، اما نخستین متهمانش اغلب حقوق بینالملل و حقوق بشر. هر بار که جنگی رخ میدهد یا فاجعهای انسانی وجدان عمومی را جریحهدار میکند، موجی از تردید و سرخوردگی به راه میافتد و این پرسش بار دیگر تکرار میشود که اگر حقوق بینالملل و حقوق بشر وجود دارند، پس چرا جهان همچنان شاهد جنگ، اشغال، کشتار و آوارگی است؟ پرسشی که در ظاهر ساده به نظر میرسد، اما در دل خود یک سوءتفاهم بزرگ را پنهان کرده است؛ خلط میان نقض قواعد و بیاعتباری آنها.
ادامه مطلب
لزوم بازتعریف روابط
عقلانیت همسایگی در پساجنگ رمضان
محمدمهدی مظاهری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: بررسی رفتارهای این کشورها نشان میدهد که منفعت اصلی آنان در پیروزی برق آسای آمریکا و اسرائیل در جنگ با ایران، نابودی کامل توان نظامی و تضعیف و مهار وزن ژئوپلیتیک آن تعریف شده بود؛ در این راستا این کشورها علی رغم عدم همراهی رسمی و علنی با آمریکا و اسرائیل، در خفا از هیچ تلاشی برای تشویق دولت ترامپ به حمله به ایران و نابودی قابلیتهای دفاعی- نظامی کشورمان دریغ نکردند و حتی در مواردی، با تسهیلات پدافندی، تبادل اطلاعاتی و اجازه به آمریکا و اسرائیل برای حمله به کشورمان از خاک آنها، تمامی شرایط غیر مستقیم برای حمایت از این تجاوز غیرقانونی را فراهم آوردند.
ادامه مطلب
آنچه در گفتمان ترامپیسم تبلور دارد
گذار از امنیتیسازی ایران به تمدنیسازی تهدید
رضا معصومی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: ناسیونالیسم مسیحی، برخلاف رویکردهای کلاسیک واقعگرایانه، سیاست خارجی را تنها عرصه تأمین منافع ملی تلقی نمیکند، بلکه آن را بخشی از مأموریت تاریخی آمریکا برای حفاظت از تمدن یهودی – مسیحی میداند. در چنین چارچوبی، تهدیدات خارجی نیز نه صرفاً بر اساس تواناییهای مادی، بلکه بر مبنای میزان تعارض با نظم ارزشی و هویتی مطلوب آمریکا تعریف میشوند.
ادامه مطلب
باید بیش از گذشته تواناییها را جدی بگیریم
موضوع وامانده و مهجوری به نام بازدارندگی
محمد مونسان در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: تفاوت خواستههای طرفین در موضوع تنگه هرمز، توانمندی هستهای، موشکی و محور مقاومت از زمین تا آسمان است لذا هیچ قوه عاقلهای نمیتواند هیچ نوع همگرایی را بین این دو حتی تصور کند. از طرفی متوجه نیستید که هرچه فشار بر کشورهای جهان بیشتر میشود، آنها را برای «جنایت نهایی!» علیه مردم ایران، همسوتر و متحدتر میکند. پس باید به موازات بسته نگه داشتن تنگه هرمز، به حال بازدارندگی مطلق نیز فکری کرد.
ادامه مطلب