خاورمیانه - آرشیو

رهبری، ادراک و محاسبه اشتباه
بررسی عوامل تصمیم به حمله به ایران (بخش ششم)

رهبری، ادراک و محاسبه اشتباه

ترامپ ممکن است مقاومت را به عنوان نشانه‌ای مبنی بر نیاز به فشار بیشتر ببیند، نه به عنوان نشانه‌ای از تمایل حریف برای تحمل هزینه‌ها. این امر خطر سوءتفاهم را ایجاد می‌کند، به ویژه در برخورد با حکومت‌هایی مانند ایران، جایی که مقاومت جزء جدایی‌ناپذیر مشروعیت سیاسی است.

ادامه مطلب
نیاز به تغییر پارادایم در روابط خارجی
در حالی که بحران فعلی سایه انداخته است

نیاز به تغییر پارادایم در روابط خارجی

حسین ملائک در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: انتظارات و فرضیات همه طرف‌ها از یکدیگر در عمل باعث شده است که شرایط جنگی با شدت و ضعف در تمامی جبهه‌ها برقرار شود اما آتش گسترده متوقف شده باشد. این شرایط نمی‌تواند ادامه یابد. 

ادامه مطلب
انتقام‌جویی به جای عدالت
علوی‌های سوریه در دوران پسااسد

انتقام‌جویی به جای عدالت

یک‌سال‌ونیم پس از فروپاشی ناگهانی حکومت بشار اسد در دسامبر ۲۰۲۴، وضعیت جامعه اقلیت علوی سوریه (که حدود ۹ تا ۱۱ درصد از جمعیت کشور را تشکیل می‌دهند) به یکی از بحرانی‌ترین پرونده‌های حقوق‌بشری و مذهبی در خاورمیانه تبدیل شده است.

ادامه مطلب
تنهایی ژئوپلیتیک سرنوشت یا انتخاب؟
تأملی بر کتاب «بر لبه تنهایی» و نسبت ایران‌ با نظام جهانی

تنهایی ژئوپلیتیک سرنوشت یا انتخاب؟

علی ربیعی نوشت: انتشار کتاب «بر لبه تنهایی» نوشته دکتر ولی نصر، فرصتی فراهم می‌کند تا بار دیگر درباره نسبت ایران با نظام جهانی و روایت‌های مسلط از امنیت ملی کشور تأمل کنیم

ادامه مطلب
آیا مذاکرات به نتیجه می‌رسد؟
در سایه تشدید تنش‌های اسرائیل و امریکا با ایران

آیا مذاکرات به نتیجه می‌رسد؟

دیپلماسی همچنان در بن‌بست است زیرا آتش‌بس با ایران از هم می‌پاشد. تهدید یک درگیری تمام عیار، سوالات مهمی را در مورد چشم‌انداز مذاکرات، نوع توافق پیشنهادی و وضعیت‌های نهایی بالقوه مطرح می‌کند.

ادامه مطلب
نظم نوین خاورمیانه در سایه بی‌اعتمادی
آتش‌بس شکننده

نظم نوین خاورمیانه در سایه بی‌اعتمادی

فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: خاورمیانه‌ای که از دل این آتش‌بس شکننده سر برمی‌آورد، با خاورمیانه پیش از جنگ تفاوت‌های بنیادینی دارد. اعتماد میان بازیگران تقریباً به صفر رسیده، آسیب‌پذیری اقتصادی به‌طرز هولناکی آشکار شده و اتکا به ضامن‌های خارجی زیر سؤال رفته است. در چنین فضایی، نه تهران می‌تواند صرفاً به تاکتیک‌های سابق خود ادامه دهد و نه کشورهای عرب حاشیه خلیج فارس می‌توانند به رویه‌های پیشین بازگردند.

ادامه مطلب
جنگ رمضان، جنگی منطقه‌ای در ابعاد جهانی
خوانش رویدادها

جنگ رمضان، جنگی منطقه‌ای در ابعاد جهانی

ذوالفقار صادقی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: این نوشتار قضاوتی را در پیروزی یا شکست ارائه نخواهد داد، اکثراً متکی بر نظرات کارشناسی غیر ایرانی و البته به مضمون است، اگر دنبال معرفی پیروز این جنگ هستیم باید این قاعده را بپذیریم که آغاز کننده جنگ به اهداف اعلامی خود رسیده یا برعکس، قضاوت با مخاطبی است که این نوشتار را منتقدانه مورد مطالعه قرار می‌دهد.

ادامه مطلب
از بازدارندگی نظامی تا سرمایه راهبردی ملت
ایران در آستانه نظم جدید منطقه‌ای

از بازدارندگی نظامی تا سرمایه راهبردی ملت

سید حجت سیداسماعیلی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: جمهوری اسلامی ایران در موقعیتی قرار گرفته است که بسیاری از تحلیلگران آن را متفاوت از گذشته ارزیابی می‌کنند. کشوری که طی چهار دهه گذشته همزمان با تحریم‌های گسترده اقتصادی، فشارهای سیاسی، جنگ‌های نیابتی، عملیات‌های امنیتی و تهدیدهای مکرر نظامی مواجه بوده، نه تنها از معادلات منطقه حذف نشده، بلکه به یکی از اضلاع اصلی هرگونه نظم امنیتی جدید در غرب آسیا تبدیل شده است.

ادامه مطلب
اتحادها و محدودیت‌های داخلی
بررسی عوامل تصمیم به حمله به ایران (بخش پنجم)

اتحادها و محدودیت‌های داخلی

ترامپ و نتانیاهو مدت‌هاست که دیدگاه‌های مشترکی در مورد ایران، بازدارندگی منطقه‌ای و تردید نسبت به تعامل دیپلماتیک با تهران دارند. در طول هر دو دوره ریاست جمهوری ترامپ، رابطه بین این دو رهبر اغلب به طور غیرمعمول شخصی‌سازی شده به نظر می‌رسید و تقویت سیاسی متقابل، سیاست منطقه‌ای را شکل می‌داد. این پویایی با نقش جارد کوشنر، داماد ترامپ، که در دولت اول ترامپ، در کنار چهره‌هایی مانند استیو ویتکاف در ابتکارات دیپلماتیک بعدی، وظیفه عناصر اصلی پرونده اسرائیل – فلسطین و خاورمیانه را بر عهده داشت، تقویت شد.

ادامه مطلب
تنگه هرمز؛ از حق حاکمیت ایران تا اخذ عوارض خدمات دریانوردی
بررسی یک مساله حقوقی

تنگه هرمز؛ از حق حاکمیت ایران تا اخذ عوارض خدمات دریانوردی

امیر بی‌پروا در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: نکته اساسی آن است که جمهوری اسلامی ایران عضو کنوانسیون ۱۹۸۲ حقوق دریاها، موسوم به کنوانسیون مونته‌گو بی، نیست و از همین رو، رژیم «عبور ترانزیت» را که در آن کنوانسیون پیش‌بینی شده، به عنوان یک تعهد قراردادی برای خود نمی‌پذیرد.

ادامه مطلب