بیماری ترامپ و ترامپیسم، که برای خود ایالات متحده بسیار مخرب است، در معرض خطر تبدیل شدن به یک بیماری همهگیر جهانی است. جنگ او با ایران تنها یک نشانه است. کوبا ممکن است در مرحله بعدی به این بیماری مبتلا شود.
ادامه مطلب
سخنگوی وزارت امور خارجه در پاسخ به پرسش دیپلماسی ایرانی درباره احتمال سفر مجدد مقامات پاکستانی به ایران و این که آیا ممکن است پاکستان تفاهمنامه مذکور را بدون حضور طرفها اعلام کند، گفت: «اینکه چگونه تفاهمنامه اعلام شود را میتوان میان دو طرف مورد توافق قرار گیرد. الآن ما بر روند مذاکرات متمرکزیم و اینکه چگونه مذاکرات به نتیجه مطلوب برسد. برای اینکه تفاهم به چه شکلی امضا شود فرصت به اندازه کافی وجود دارد تا درباره آن گفتوگو شود. اینکه آیا ممکن است سفر دیگری از جانب طرف پاکستانی انجام شود، بله چنین کاری ممکن است، اگر لازم باشد احتمال دارد در آینده سفر دیگری به ایران داشته باشد. ولی در شرایط فعلی برای سفر هیئت پاکستانی به ایران برنامهریزی نکردهایم.»
ادامه مطلب
فقط زمان مشخص خواهد کرد که آیا ایران ظرفیت مقاومت خود را بیش از حد و عزم مخالفان خود را دست کم میگیرد یا خیر. با این حال، آنچه امروز مشخص است این است که تهران استراتژی خود را تا بن دندان اجرا میکند.
ادامه مطلب
جلال خوشچهره در یادداشتی مینویسد: دولت پاکستان به رغم شکست گفتوگوها در اسلامآباد همچنان به نتیجه بخشی این گفتوگوها امیدوار است. همینطور دولتهای عربی منطقه نیز تلاش خود را میکنند که این گفتوگوها به فرجام روشنی برسد.
ادامه مطلب
پیام حیدرقزوینی نوشت: در چهلمین سالگرد تأسیس رژیم اسرائیل در سال ۱۹۸۸، انتشار چند اثر از سوی تعدادی از مورخان و نویسندگان اسرائیلی مورد توجه زیادی قرار گرفت و صورتبندی تازهای از روند و تشکیل اسرائیل به دست داد.
ادامه مطلب
جهانبخش رشیدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: احترام به واقعیت ایران، پذیرش وزن منطقهای آن، پایبندی واقعی به اصول مذاکره و کنار گذاشتن ابزارهای غیردیپلماتیک، شرط اولیه هر تحول مثبت در این مسیر است. در غیر این صورت، آنچه تکرار خواهد شد نه دیپلماسی، بلکه چرخهای فرساینده از سوء فهم، فشار، واکنش و بیاعتمادی است؛ چرخهای که طی دهه های گذشته تاکنون بارها آزموده شده و ناکارآمدی آن بر کسی پوشیده نیست.
ادامه مطلب
رضا معصومی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: ایران معمولاً تلاش کرده در چهارچوبی مشخص، منطقی و قابل پیشبینی عمل کند؛ یعنی حتی در شرایط فشار نیز خواستههای معینی را مطرح کرده و از مواضع رسمی خود خارج نشده است. اما پرسش اساسی اینجاست: چرا این روند همواره یکطرفه باقی مانده است؟ چرا آمریکا میتواند همزمان تهدید کند و مذاکره بخواهد، اما ایران باید صرفاً در موضع دفاعی باقی بماند؟ و مهمتر از آن، چرا ایران نباید متناسب با هر تهدید، هزینهای واقعی و ملموس برای طرف مقابل تعریف کند؟
ادامه مطلب
فاطمه خادم شیرازی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: به نظر میرسد پکن و اسلامآباد با این ابتکار عمل، بیش از آن که درصدد یک توافق صلحِ جامع باشند، تلاش میکنند برای جلوگیری از ناامنیهای منطقهای به پروژههای کلانِ زیرساختی چین مدیریتِ وضع موجود را در دست بگیرند.
ادامه مطلب
صادق ملکی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: طرفین جنگ و کشورهای پیرامونی هم بیش از جنگ، به توافق تمایل دارند. این أرادهای است که میتواند بر جنگ غلبه کند.
ادامه مطلب
محمد یوسفوند در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: اثر اصلی جنگ بر ایران نه فقط در سطح خسارتهای نظامی یا جابهجایی موازنه قوا، بلکه در سطح معنا و راهبرد آشکار میشود. جنگ به دولت امکان میدهد دشمن را ساختاریتر تعریف کند، هویت ملی و انقلابی را به یکدیگر نزدیکتر سازد، ابزارهای سخت و نرم امنیتی را بازچینش کند و آینده مطلوب خود را با زبانی تازه صورتبندی کند.
ادامه مطلب