خاورمیانه

بیانیه جمعی از سفرا و پیشکسوتان سیاست خارجی در مورد امضاء تفاهم نامه پایان جنگ

جمعی از سفرا و پیشکسوتان سیاست خارجی نوشتند: تاریخ ایران مشحون از حوادث سرنوشت‌ساز در حوزه امنیت ملی است. در طول تاریخ، میهن عزیزمان مکرراً در معرض حملات متجاوزین به کشور قرار گرفته و ملت ایران هر بار با وجود خسارات سنگین با تمام توان با آنان مقابله کرده است. مهمترین عامل شکست نهایی دشمنان این آب و خاک، درون‌مایه بی‌بدیل تمدنی و فرهنگی ایران در قرون متمادی می‌باشد. غیرت ملی و دینی، شجاعت، روحیه وطن‌دوستی و فرهنگ غنی مردمان ایران در گذشته متجاوزین را عقب رانده و یا در مدنیت ایرانی هضم نموده است. 

ادامه مطلب

گذار از توازن وحشت به توازن قدرت

باز تعریف امنیت ملی ایران در سایه تهاجم معکوس

جهانبخش رشیدی در این یادداشت به بررسی تحولات اخیر در روابط ایران با قدرت‌های جهانی، به‌ویژه حمله ایالات متحده و اسرائیل، در پرتو راهبرد «تهاجم معکوس» تهران می‌پردازد. 

ادامه مطلب

وقتی امنیت انرژی در گرو بازدارندگی جبهه مقاومت قرار می‌گیرد

تلاطم در دریای سرخ

غفور کریمی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: اکنون مشخص شده است که قدرت بازدارندگی جبهه مقاومت، تنها به توانمندی‌های نظامی در زمین و هوا محدود نمی‌شود، بلکه می‌تواند از طریق کنترل نقاط حساس جغرافیایی، امنیت انرژی جهانی را به گروگانِ محاسبات سیاسی تبدیل کند. 

ادامه مطلب

ظهور و افول «آبراهه هرمز»‌

تنگه یا گذرگاه؟

محمد‌حسین عمادی نوشت: به اعتراف بسیاری از کارشناسان بین‌المللی، مهم‌ترین پدیده نوظهور در تجاوز نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران، نه صرفا توان عظیم موشکی، نه موازنه‌های نظامی متعارف و نه حتی تحولات دیپلماتیک منطقه، بلکه «تنگه هرمز» بوده است.

ادامه مطلب

از میدان مقاومت تا میدان گفت‌وگو

تأملی بر دیپلماسی گردشگری در آستانه نظمی نوین

سید رضا صالحی امیری نوشت: برخی مقاطع تاریخی لحظاتی هستند که در آن ملت‌ها خود را بازتعریف می‌کنند و جایگاه خویش را در ذهن و ضمیر جهانیان از نو می‌سازند. حضور ما به عنوان هیئت ایران در یکصدوبیست‌وششمین نشست شورای اجرایی سازمان جهانی گردشگری در اسپانیا، در چنین بستری معنا پیدا می‌کند؛ حضوری که تلاشی آگاهانه برای روایت ایران، تبیین حقیقت و دفاع از ارزش‌هایی بود که ملت ما برای آنها هزینه‌های سنگینی پرداخته است.

ادامه مطلب

در سایه تضادهای شکل‌گرفته ۴۷ ساله

چرا «مذاکره» بین آمریکا و ایران در شرایط کنونی صرفاً یک سراب راهبردی است؟

سعید محمدی کاوند در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: تا زمانی که حافظه تاریخی و هویت‌های متضاد باقی هستند، مذاکره به معنای راستین آن یعنی فرایندی که در آن دو طرف با پذیرش محدودیت‌های عینی، به سمت منطقه‌ای از توافق حرکت کنند، اساساً امکان تحقق ندارد. 

ادامه مطلب

واکاوی سه جریان مؤثر در قبال توافق ایران و آمریکا

از تقابل تا تغییرات بنیادین

مسعد سلیتی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: صرف‌نظر از سرنوشت نهایی این مذاکرات، آنچه بیش از هر چیز اهمیت دارد، واکنش و نوع نگاه جریان‌های مختلف سیاسی و اجتماعی ایران به این تحول است؛ زیرا موفقیت یا ناکامی هر توافقی، تنها به مفاد حقوقی و دیپلماتیک آن وابسته نیست، بلکه به میزان پذیرش و پشتوانه داخلی آن نیز بستگی دارد. از همین رو، بررسی واکنش‌ها و نگرش‌های مختلف در جامعه و فضای سیاسی ایران نسبت به توافق، اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند. 

ادامه مطلب

جنگی که جایگاه کشورمان را بازتعریف کرد

تحمیل اراده ایران

علی اکبر رضایی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: در نظام بین‌الملل، قدرت صرفاً با شاخص‌های نظامی اندازه‌گیری نمی‌شود. قدرت واقعی زمانی شکل می‌گیرد که دیگر بازیگران ناچار باشند منافع، ظرفیت‌ها و خطوط قرمز یک کشور را در تمامی محاسبات خود لحاظ کنند. از این منظر، مهم‌ترین نتیجه جنگ ایران و آمریکا نه در میدان نبرد، بلکه در تغییر جایگاه ژئوپلیتیکی ایران قابل مشاهده است.

ادامه مطلب

گذار از ملت تحمیل‌پذیر تا قدرت تحمیل‌کننده:

چرا ایران در «توافق ناممکن» پیروز است؟

علی پیروز در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: برای نخستین بار در تاریخ معاصر، ایران نه از موضع ضعف و تمنای توافق، که از جایگاه یک «قدرت ضروری» پای میز مذاکره نشسته است. قدرتی که پیش‌شرط تعیین می‌کند، ضرب‌الاجل می‌دهد، و «نه» گفتنش به همان اندازه «آری» گفتنش، برای نظم جهانی پیامدهای راهبردی دارد.

ادامه مطلب

شواهدی از ویتنام، عراق، لیبی و ایران

نقش عوامل غیرعقلانی در تصمیم‌گیری‌های نظامی آمریکا

آرش رضایی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: این مقاله استدلال می‌کند که هرچند تصمیم‌گیرندگان آمریکایی غالباً دلایل «عقلانی» را برای توسل به زور ارائه می‌دهند – از جمله مقابله با تهدیدهای امنیتی، حفظ اعتبار، یا منافع بشردوستانه – اما موفقیت پایدار سیاسی و استراتژیک، نیازمند بیش از یک توجیه عقلانی اولیه است. شواهد از این موارد نشان می‌دهد که فقدان راهبرد سیاسی منسجم پس از مداخله، ابهام در هدف‌گذاری، و اتکای بیش از حد به فرض‌های اثبات‌نشده درباره‌ی پیامدهای سیاسی، اغلب مانع از دستیابی به نتایج مطلوب بلندمدت شده است. این مقاله با بررسی تطبیقی این موارد، محدودیت‌های مدل بازیگر عقلانی را برجسته می‌کند و بر ضرورت درک عمیق‌تر از تعامل میان محاسبات نظامی، واقعیت‌های سیاسی و هدف‌گذاری استراتژیک تأکید می‌کند. 

ادامه مطلب