مرتضی بنانژاد در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: سند راهبردی امنیت ملی ۲۰۲۵ تأکید دارد که تایوان نه صرفاً یک مسئله محلی، بلکه نقطه ثقل نظم جهانی آینده است. اهمیت ژئوپلیتیک، اقتصادی و تکنولوژیک آن موجب شده که ایالات متحده تلاش کند با همکاری ژاپن، کرهجنوبی و استرالیا ساختاری امنیتی ایجاد کند که چین را از هرگونه اقدام نظامی بازدارد.
ادامه مطلب
دمیر نظروف در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: امروز، اوراسیای شمالی بار دیگر در مرکز رویدادهای سیاسی قرار گرفته است. جنگ در اوکراین به دروازهای به سوی دنیای جدیدی تبدیل شده، جایی که فعالیت سیاسی قدرتهای جهانی و منطقهای از منطقه بین نیل و فرات به سرزمینهایی از «والدای تا آلتای» منتقل شده است.
ادامه مطلب
حمیدرضا سیدناصری و محمدمهدی سیدناصری در یادداشت مشترکی برای دیپلماسی ایرانی مینویسند: دو پرسش اساسی برای بررسی حقوقی مطرح است: آیا رابطه حقوقی ایران و جزایر در برههای قطع شده است؟ و آیا تصرفات امارات یا انگلیس به اندازهای آشکار و مؤثر بوده که انقطاع حاکمیت ایران را موجب شود؟
ادامه مطلب
رویکرد هند به چین این را میآزماید که آیا وابستگی متقابل نامتقارن به کشورها گزینههای استراتژیکی میدهد که اقتصادهای عمیقتر یکپارچه فاقد آن هستند. قرار گرفتن هند بر اساس واردات با حداقل حضور شرکتها در چین، استراتژیهایی را فراهم میکند که برای سایر کشورها که شرکتهایشان در شبکههای تولید چین جاسازی شدهاند، بسیار پرهزینه است.
ادامه مطلب
علیرضا محمدی نیگجه در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: این نوع جنگ در عرصه جهانی فعالیت میکند، زیرا بشر بهطور کلی اکنون بهصورت دیجیتالی به هم متصل است. این جنگ از فناوری اطلاعات و ابزارها، ماشینها، شبکهها و سامانههای مربوط به آن بهره میبرد. هدف آن روشن است: هوش و درک ما هم بهصورت فردی و هم جمعی.
ادامه مطلب
رضا معصومی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: برخی تحلیلگران آمریکایی صراحتاً آن را «مانیفستِ پروژهای متفاوت» خواندهاند که در آن رئیسجمهوری بهجای کشور، نقش قهرمانِ روایت را بازی میکند و مرز میان راهبرد و کارزار سیاسی کمرنگ میشود.
ادامه مطلب
فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: سیاست روسیه و چین در خاورمیانه، یک رقص دیپلماتیک ظریف روی طناب باریک منافع متضاد است. آنها با موفقیت توانستهاند نظم تکقطبی آمریکا در منطقه را به چالش بکشند، اما نه با ایجاد یک «ناتوی شرقی»، بلکه با ایجاد شبکهای تودرتو از شراکتهای دوجانبه که بر مبنای منافع اقتصادی و همگراییهای مقطعی استوار است.
ادامه مطلب
محمد مونسان در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: جنگ ۱۲ روزه به وضوح جای خالی برخی فناوریها را در ایران نشان داد. فناوریهایی که حدود ۴۰ سال در ایران روی آن سرمایهگذاری شده و ادعاهایی هم مطرح شده بود ولی در روز مبادا هیچ خبری از آنها نبود.
ادامه مطلب
محمدرضا بارز در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: ایران دیگر «کارت بازی ژئوپلتیک» میان روسیه، چین و غرب نیست؛ بلکه خود به میدان اصطکاک مستقیم نظمهای جهانی قدرت و بازیگری جدید در منطقه تبدیل شده است. این جابهجایی مفهومی، اگر درک نشود، هرگونه تحلیل دیپلماتیک را به تکرار کلیشههای منقضیشده محکوم میکند.
ادامه مطلب
علی مفتح در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: در ۲۰ دسامبر سال جاری میلادی، یک هواپیمای بی سرنشین روسی از نوع Merlin-VR در حوالی بالیکسیر سقوط کرد. نکته قابل تامل آن بود که این پهپاد نه توسط نیروهای نظامی، بلکه دو روز بعد توسط روستاییان پیدا و سپس موضوع به مقامات امنیتی اطلاع داده شده است. این وضعیت پرسشی اساسی را پیش میکشد: آیا ترکیه توان دفاع موثر در برابر تهدیدهای نظامی را دارد؟ و واضحتر از آن، چگونه است که «دومین ارتش بزرگ ناتو» در مهار این تهدیدات با مشکل روبهرو شده و آیا واقعا توان مقابله با جنگ ترکیبی در دوره کنونی را دارد؟!
ادامه مطلب