بهرام مرادی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌کوشد نشان دهد که چرا هم‌زمانی این سه مؤلفه، صرفاً یک حمایت دوجانبه نیست بلکه به تولید نوعی محرک‌های پایدارِ مصونیت ساختاری انجامیده که پیامدهای آن هم برای بازیگران منطقه‌ای و هم برای معماری حقوقی نظم بین‌الملل قابل رصد است.
ادامه مطلب
باقر حکیم در گفت‌وگو با دیپلماسی ایرانی می‌گوید: از دیدگاه تهران، خلع سلاح کامل شبه نظامیان مسلح کُردی مستقر در مرز، اخراج آنها از مناطق مرزی و استرداد سران تحت تعقیب، سه ستون اصلی توافقنامه امنیتی به شمار می‌روند.
ادامه مطلب
احمد رشیدی نژاد در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: کشوری که در برابر دو قدرت هسته‌ای آمریکا و اسرائیل ایستادگی کرده، از جنگ‌های ۱۲ روزه و رمضان سربلند بیرون آمده، انواع تحریم‌های فلج‌کننده، توطئه‌های آشوب و برانداری را پشت سرگذاشته، و اکنون محاصره دریایی را تاب می‌آورد، همچنان در فهرست قدرت‌های بزرگ دیده نمی‌شود. آیا این تناقض، تنها یک تناقض آماری است؟
ادامه مطلب
دمیر نظروف در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: همان طور که یک سال پیش اتفاق افتاد، و همانطور که مرحوم اربکان اظهار داشت، ایران در نبرد خود تنهاست. چرا؟ پاسخ ساده اما عمیق است.
ادامه مطلب
سجاد عابدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: حوادث خونین فوریه ۲۰۲۶ (اسفند ۱۴۰۴) و تهاجم مشترک رژیم صهیونیستی و آمریکا که به شهادت مقام معظم رهبری فقید، آیت‌الله علی خامنه‌ای منجر شد، نه تنها معماری امنیتی منطقه را دگرگون کرد، بلکه هر گونه مسیر سنتی دیپلماسی را با بن‌بستی استراتژیک مواجه ساخت
ادامه مطلب
مهسا پهلوان در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: از منظر میشل فوکو (۱۹۷۲)، گفتمان‌ها تعیین می‌کنند که چه دانشی در جامعه معتبر است و چه دانشی نامعتبر. بدین ترتیب، گفتمان‌ها نه فقط محصول قدرت، بلکه سازنده خودِ قدرت هستند.
ادامه مطلب
جهانبخش رشیدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: حضور آقای دکتر مومنی، وزیر محترم کشور در نشست وزرای کشورهای عضو، فراتر از یک تعامل روتین، به یک بستر مناسب برای «دیپلماسی دفاعی – سیاسی» تبدیل شد.
ادامه مطلب
محسن مهدی‌زاده در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: یادداشت پیش رو را می‌توان تلاشی برای حل یک معمای شخصی دانست: چرا آمریکا و اسرائیل گمان کردند که فروریختن چنین حجمی از درد و ویرانی بر کشور من تصمیمی منطقی است؛ آن هم در شرایطی که واقعیت‌های موجود نشان می‌داد ضرورتی برای انتخاب این مسیر اشتباه وجود ندارد.
ادامه مطلب
عباس ترابی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی درباره مفهوم حقوقی "دکترین امتناع قضایی سازی مسائل سیاسی در دیوان عالی فدرال" معتقد است که قضات دیوان عالی برای مصون ماندن از شائبه دخالت نهاد قضائی دیوان عالی در سیاست و پرهیز از ورود به اختلافاتی که گاه و بی گاه فی مابین کنگره و کاخ سفید روی می دهد، در قالب یک دکترین با عنوان امتناع قضایی می خواهند سیاست و مسائل مرتبط با آن را به خود کنگره و کاخ سفید واگذار کرده و از ورود به چنین موضوعاتی که ماهیتا سیاسی هستند و ارتباطی با مسائل و موضوعات حقوقی-قضایی ندارند خودداری کنند. حال در این میان و با تصویب قطعنامه پایان جنگ در مجلس نمایندگان، اگرچه دموکرات های کنگره راه طولانی برای موظف ساختن رئیس‌جمهور به ترک مخاصمه با جمهوری اسلامی دارند و در این راه باید چنین قطعنامه ای در صحن علنی مجلس سنا نیز به رأی گذاشته شود و در صورت تصویب باید برای تبدیل شدن به قانون به کاخ سفید ارسال شده تا رئیس‌جمهور در صورت تمایل با امضای خود این قطعنامه را به مصوبه قانونی تبدیل کند. اما نیک می دانیم که دونالد ترامپ از امضای چنین قطعنامه ای خودداری کرده و آن را وتو خواهد نمود و برای نادیده انگاشتن وتوی رئیس‌جمهور باید قطعنامه مذکور در هر یک از صحن های علنی مجلس نمایندگان و سنا به طور مجزا جائز دو سوم آرای نمایندگان شود تا این قطعنامه بدون امضای رئیس‌جمهور به قانون تبدیل شود.
ادامه مطلب
فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: خاورمیانه‌ای که از دل این آتش‌بس شکننده سر برمی‌آورد، با خاورمیانه پیش از جنگ تفاوت‌های بنیادینی دارد. اعتماد میان بازیگران تقریباً به صفر رسیده، آسیب‌پذیری اقتصادی به‌طرز هولناکی آشکار شده و اتکا به ضامن‌های خارجی زیر سؤال رفته است. در چنین فضایی، نه تهران می‌تواند صرفاً به تاکتیک‌های سابق خود ادامه دهد و نه کشورهای عرب حاشیه خلیج فارس می‌توانند به رویه‌های پیشین بازگردند.
ادامه مطلب