امیر بیپروا در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: نکته اساسی آن است که جمهوری اسلامی ایران عضو کنوانسیون ۱۹۸۲ حقوق دریاها، موسوم به کنوانسیون مونتهگو بی، نیست و از همین رو، رژیم «عبور ترانزیت» را که در آن کنوانسیون پیشبینی شده، به عنوان یک تعهد قراردادی برای خود نمیپذیرد.
ادامه مطلب
امیرحسین عسگری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: منطق راهبردی ایجاب میکند که تهران به جای مدیریت صرف بحران، به دنبال طراحی ابتکاری دیپلماتیک باشد که بتواند از موقعیت دشوار کنونی، فرصتی برای بازتعریف روابط با غرب و کاهش هزینههای تقابل بسازد.
ادامه مطلب
علی رحیمیپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: در این میان، آنچه معادلات را به نفع ایران تغییر داده، «سیاست پلنگسواری» تهران است. ایران به جای رویارویی مستقیم در نقطـه قوت دشمن (جنگ هوایی)، میدان نبرد را به نقطه ضعف او منتقل کرده است. بستن تنگه هرمز، اقتصاد جهانی را در رکود و تورم فروبرده، والاستریت از شعار معروف «تاکو» (ترامپ عقب مینشیند) به «ناچو» (هیچ شانسی برای باز شدن تنگه هرمز وجود ندارد) رو آورده، و مهمتر از همه، ترامپ مجبور شده برای خروج از باتلاق، دست نیاز به سوی چین دراز کند.
ادامه مطلب
نشست اقتصادی امسال در سنپترزبورگ با هدف تقویت این ادعای ولادیمیر پوتین طراحی شده بود که مسکو با وجود جنگ ویرانگر در اوکراین، همچنان از وزن و اعتبار بینالمللی برخوردار است. رئیسجمهور روسیه در این مجمع از توسعه پیوندهای تجاری با چین و هند سخن گفت و میزبان مخاطبانی گزینششده بود. در میان این مهمانان، گروهی از چهرههای آمریکایی متمایل به مسکو، از جمله اعضای جنبش ماگا مانند کندس اوونز مفسر محافظهکار به چشم میخوردند.
ادامه مطلب
محمدعلی ابطحی نوشت: اگر مذاکرات با هدف دورکردن کشور از جنگ، رفع تحریمها و بهبود زندگی و معیشت مردم انجام میشود، جهت نگاه و عینک خود را به سمت اکثریت مردم ببرید؛ مردمی که این بلاتکلیفی و تعلیق، زندگی را بر آنان دشوار کرده است.
ادامه مطلب
نیروانا مهرآیین در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: اکنون خاورمیانه بیش از هر زمان دیگری به دریایی شباهت دارد که سطح آن آرام به نظر میرسد، اما در عمق آن جریانهای قدرتمندی در حرکت هستند. از لیطانی تا هرمز، از اتاقهای فرماندهی نظامی تا تریبونهای سیاسی، همه نشانهها حکایت از آن دارند که منطقه وارد مرحلهای تازه از رقابتها و تنشهای راهبردی شده است.
ادامه مطلب
حسین دلیر در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: به نظر میرسد تهران، اینک بیش از همیشه به وسوسه جدایی آمریکا از اسرائیل، دستکم در برخی حوزهها میاندیشد؛ تعبیری که فراتر از سطح شعار، نمود عینی دارد.
ادامه مطلب
وی درباره وضعیت مذاکرات با توجه به حملات شب گذشته گفت: این اتفاقات قطعا سوءظن را تشدید میکند. ما همین الان در وضعیت بدگمانی شدید با آمریکا تبادل پیام میکردیم. نمیتوان اقدامات رژیم در منطقه را از سیاستهای آمریکا جدا دانست. تناقضهای آمریکا و اعلامیههای گیج کننده خودش باعث آشفتگی در روند دیپلماتیک شده است. این اقدامات ۲۴ ساعته به این وضعیت نابسامان دامن خواهد زد.
ادامه مطلب
عرفان ابراهیمی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: در حال حاضر میتوان ادعا کرد که انباشت اورانیوم تنها یک کارکرد و بازدارندگی بسیار خاص را حفظ کرده و آن، «بازدارندگی از حملات هستهای تاکتیکی توسط اسرائیل» است. به عبارت دقیقتر، تا زمانی که این حجم از اورانیوم در کشور وجود دارد، رژیم صهیونیستی نمیتواند از سلاح هستهای تاکتیکی علیه اهداف خود در ایران استفاده کند؛ چراکه اعمال چنین حملاتی، منطقاً و بهصورت راهبردی، توجیهی کامل و بینقص برای تصمیمگیران جمهوری اسلامی فراهم میآورد تا دکترین هستهای خود را به طور کامل تغییر دهند و همان اورانیوم را به بمب هستهای تبدیل کنند.
ادامه مطلب
امیر نیکرویان نوشت: مذاکرات امروزی که دستگاه دیپلماسی کشور درگیر آن است، امتداد روزمرگیهای دیپلماتیک گذشته یا یک پرونده عادی در بایگانی وزارت خارجه نیست. این بار مسئله صرفا تحریمهای اقتصادی، درصد غنیسازی اورانیوم، مکانیسم ماشه یا رزومه فلان دیپلمات نیست.
ادامه مطلب