اخبار
واکاوی آینده جنگ ۴۰‑روزه آمریکا وصهیونی علیه ایران
از شکست هژمون تا نظم نوین جهانی
علی رحیمیپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد«: از منظر آیندهپژوهی، هدف اصلی ما در این یادداشت، پویش محیطی تحولات، تحلیل روندهای متقابل و در نهایت تدوین سناریوهایی برای آینده نظم منطقهای و جهانی است.
ادامه مطلب
یادداشت روزنامهنگار ترک در روزنامه پوسولا:
سلام و درود بر ملت قهرمان و شگفتی ساز ایران
اردال گوزل، روزنامهنگار ترکیهای در یادداشتی که در اختیار دیپلماسی ایرانی قرار گرفته است، مینویسد: بازگشت تعداد زیادی از ایرانیان به کشورشان با وجود مخالف بودنشان با بسیاری از مسائل جاری در کشورشان، یادآور این جمله است که: «اگر موضوع وطن باشد، بقیه، جزئیات است.»
ادامه مطلب
پیامدهای سفر ترامپ به پکن برای ایران
چین: میانجی یا بازیگر فرصتطلب؟
مسعد سلیتی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: سفر ترامپ به پکن بهخوبی پیچیدگیهای ژئوپلیتیک جدید را آشکار میکند؛ عرصهای که در آن چین نه میانجیگری بیطرف، بلکه بازیگری فرصتطلب و حسابگر است که ماهرانه میان حفظ رابطه با ایران، تأمین امنیت انرژی و رقابت با آمریکا تعادل برقرار میکند.
ادامه مطلب
ایران و ترکیه، دو استراتژی و دو نتیجه
ایران و تنهایی استراتژیک
صادق ملکی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: اگر اراده باشد، با انتخاب راهحلهای برخاسته از عقلانیت میتوان بر غربت و تنهایی استراتژیک غلبه کرد و ایران جدیدی را در منطقه و جهان به منصه ظهور رساند.
ادامه مطلب
نگاهی به آخرین تحولات عرصه سیاسی و میدانی
مذاکره با چاشنی تهدید و تردید
آتشبس شکننده ایران و آمریکا در حالی وارد روز سیونهم شده که واشینگتن همزمان با ادعای تداوم دیپلماسی، بسته ۱۴مادهای ایران را رد کرده است و گزینههای تشدید تنش نظامی را بررسی میکند. تهران نیز پنج شرط خود برای مذاکره را از طریق میانجی پاکستانی به آمریکا منتقل کرده است. همزمان، سفر ترامپ به چین و گفتوگو با شی جینپینگ نشان میدهد کاخ سفید بهدنبال بهرهگیری از نفوذ پکن بر تهران برای مدیریت بحران هرمز و شکستن بنبست مذاکرات است؛ هرچند چین همچنان بر راهحل سیاسی تأکید دارد.
ادامه مطلب
آتش رمضان و آینهٔ خودآیینی
آیا تقابل اخیر، ایران را به لحظهٔ کانتیِ بازگشت به خویش رسانده است؟
نیروانا مهرآیین در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: جنگ رمضان را میتوان فراتر از یک بحران نظامی، بهعنوان لحظهای برای بازاندیشی در نسبت ایران با نظم جهانی دانست. این رخداد پرسشی بنیادین را پیش روی سیاست خارجی ایران قرار داده است: آیا امنیت و پیشرفت در چارچوب اعتماد به سازوکارهای موجود بینالمللی قابل تحقق است، یا باید الگوی تازهای از خوداتکایی و استقلال راهبردی شکل گیرد؟
ادامه مطلب