امیر بی‌پروا در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌نویسد: اهمیت سخنرانی هوگو در این است که فقر را از قلمرو ترحم خارج می‌کند و به حوزه مسئولیت عمومی می‌برد. او نمی‌گوید فقرا نیازمند شفقت فردی‌اند؛ بلکه می‌گوید جامعه و حکومت در برابر آنان مسئول‌اند. این دقیقاً همان جابه‌جایی مفهومی است که حقوق بشر معاصر بر آن استوار است: افراد فقیر «موضوع احسان» نیستند، بلکه «دارندگان حق»اند؛ و دولت نیز نه نیکوکار، بلکه «متعهد حقوقی» است.

ادامه مطلب

از تریبون‌های پاریس تا پستوهای اردوگاه مانز

دو چهره یک «رهبری»

۰۸ تیر ۱۴۰۵

سید حجت سیداسماعیلی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می‌کوشد با رویکردی تحلیلی و توصیفی، به بررسی تناقض میان گفتار و کردار رهبران مجاهدین (منافقین) در موضوع زنان بپردازد و نشان دهد چگونه ترکیب ایدئولوژیک اسلام و مارکسیسم در این سازمان، به بازتولید نوعی اقتدارگرایی پیچیده انجامیده است.

ادامه مطلب